Τότε που είχε ξεμυτίσει πάλι, θα λέμε, ο ναζισμός και είχε αρχίσει πάλι τις ταξικές, ρατσιστικές βιαιοπραγίες του. Ως κράτος εν κράτει, να δέρνει εργάτες, να κακοποιεί και να δολοφονεί μετανάστες, να σφάζει, να αλαλάζει, να πυροβολεί, βωμολοχώντας ταυτόχρονα και ενάντια στον κοινοβουλευτισμό που τον «εκτρέφει», ενάντια στη δημοκρατία που «οφείλει» να τον ανέχεται.
Βρέθηκε όμως -πώς να το πω;- μοιραία στον δρόμο της ναζιστικής αυτής, εγκληματικής αλλά και «κοινοβουλευτικής» συμμορίας ο Παύλος Φύσσας, που δεν τους φοβήθηκε. Βρέθηκε και μια αστυνομικός που τόλμησε να δράσει. Βρέθηκε και μια μάνα, η μάνα του Φύσσα. Η κυρία Μάγδα Φύσσα, που ανυψώθηκε για τη δικαίωση της μνήμης του παιδιού της, που έγινε σύμβολο, η κορυφαία, η μαυροφορεμένη, η επίμονη, η σεμνή στον πόνο της. Η ανυποχώρητη στην οργή της, η αυστηρή στο παντοτινό πένθος της, η ετοιμόλογη, η τραγική. Η χαμογελαστή σαν μάνα που ανοίγει την αγκαλιά της προς όλα τα παιδιά, προς τους δικηγόρους τής οικογένειάς της, που την ακολούθησαν γενναία και ακάματα, αφοσιωμένα και μεθοδικά μέχρι τέλους. Προς τους μετρημένους δημοσιογράφους που τη σεβάστηκαν τόσα χρόνια και τη θαύμασαν.
Ποιος το περίμενε, λοιπόν, ότι αυτή η πανέμορφη γυναίκα θα άντεχε επί επτά χρόνια άγρυπνη και μαχητική να παρακολουθεί τη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Ότι θα ήταν σε θέση να εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία πέρα και πάνω από κόμματα και παρατάξεις. Ότι θα μπορούσε να διακινήσει το σύνθημα - υπενθύμιση, σεβόμενη πάντα την ανεξαρτησία τής Δικαιοσύνης, αλλά και υπενθυμίζοντας προς όλους πως η Τρίτη Εξουσία, η αδέσμευτη Δικαιοσύνη, δεν είναι μόνο για να υπηρετεί τους γραπτούς νόμους, αλλά και για να σέβεται το κοινό περί δικαίου αίσθημα με τις τολμηρές, ακριβοδίκαιες αποφάσεις της, τιμωρώντας παραδειγματικά και προς όφελος της κοινωνίας τους αδιαμφισβήτητους ενόχους.
Κι εδώ, για την απόφαση που περιμένουμε στις 7 Οκτωβρίου (ημερομηνία που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ), στις 11 το πρωί, όπως περίτρανα προέκυψε από την επτάχρονη ακροαματική διαδικασία, το μόνο που θα είχαμε «κομψά και διακριτικά» να πούμε είναι ότι οι δράστες της ναζιστικής Χρυσής Αυγής ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ.
*Η Μάρω Δούκα είναι συγγραφέας
