Θα μπορούσε να είναι μια παράσταση που απευθύνεται αποκλειστικά στους νέους. Στα παιδιά που βρίσκονται στο στάδιο να αποφασίσουν τι θα κάνουν στη ζωή τους. Στη φάση που ο επαγγελματικός προσανατολισμός μεταλλάσσεται σε πλήρη αποπροσανατολισμό...
Κι όμως απευθύνεται στους ενήλικους και καλό είναι να τη δουν κυρίως οι γονείς. Ενήλικοι και γονείς που συνηθίσαμε να... αντέχουμε, να σχεδιάζουμε το μέλλον με "θα" και με "είμαι". Και το δίνουμε σαν τροφή στα παιδιά μας.
Ο Ηλίας Κουνέλας, στην πρώτη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, γράφει και σκηνοθετεί την πρωτότυπη θεατρική παράσταση «Να βγω λιγάκι στον αέρα», που παρουσιάζεται κάθε Σάββατο στις 5 μ.μ. στο Υπόγειο με τους Στεφανία Σαμαρά, Ιφιγένεια Γρίβα, Μπλερίμ Δαμπιράι. Η παράσταση μιλά για όνειρα, στόχους, σχέδια ζωής, επαγγέλματα, καριέρες, τον χρόνο που τρέχει και τρέχουμε με τη σειρά μας να προλάβουμε.
Η παράσταση σφύζει με τη δροσιά της νεότητας, νεότητα όχι γιατί είναι νέο μα ξεχασμένο και συμπιεσμένο. Συμπιεσμένο από τα “Μπορώ” και τα “Θα”, τα “Αντέχω”. Από το φοβικό “Εγώ”.
Έτσι όπως λέει ο Νέος, «Όλοι είμαστε νεκροθάφτες. Όλοι έχουμε θάψει κάποιον».
Πρώτο και καλύτερο τον εαυτό μας. Και λέμε “Αντέχω”, αντέχω θαμμένος, ασύνδετος, γιατί πρέπει να γίνω κάτι με «πρεστίζ» -όπως αναφέρει η μητέρα της Νέας ακούγοντας εμβρόντητη την επιλογή της κόρης της να γίνει μαία!
Να βγω λιγάκι στον αέρα! Να αναπνεύσω. Ε, ναι.
Μέσα στα δεκαπέντε λεπτά των μεταμορφώσεων, στην πορεία προς το γήρας, συμβαίνει το θέατρο μέσα στο θέατρο, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται, που δεν γνωρίζεις πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία, ποιος είναι ποιος και τι είναι τι.
Δεν γίνεται να παίξω τι θα κάνω στο μέλλον, γιατί το μέλλον δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το τώρα. Το εδώ και τώρα. Και δεν αφηνόμαστε στο τώρα γιατί φοβόμαστε και ένας έξυπνος τρόπος να αποφύγουμε τη ζωή στο εδώ και τώρα είναι το να σχεδιάζουμε το μέλλον... Θα!
Η εσωτερίκευση των άλλων στο σημείο όπου χάνουμε τον εαυτό μας. Απαντάμε μέσω της μητέρας του πατέρα, μέχρι να βρούμε τον εαυτό μας και να αγγίξουμε το απελευθερωτικό «Δεν ξέρω ποιος είμαι»!
«Να βγω λιγάκι στον αέρα».
