Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις το βιογραφικό της Δήμητρας Ασσαριώτου για να καταλάβεις ότι η ενασχόλησή της με τη μουσική ξεκίνησε με στέρεες σπουδές κλασικής κιθάρας. Είναι φανερό από το ότι το όργανο είναι το πρώτο πράγμα που αναφέρεται δίπλα στο όνομά της στα credits του πρώτου album της «Ήταν που λες...», το οποίο κυκλοφόρησε προ τριετίας, αλλά και στη δεξιοτεχνία της σε αυτό, που χρωματίζει όλο τον δίσκο, έστω και σε δεύτερο πλάνο.
Κλασικές κιθαρίστριες στη χώρα μας βέβαια υπάρχουν πολλές και καλές, όμως η διαφορά της Δήμητρας Ασσαριώτου από τη συντριπτική πλειονότητά τους είναι ότι δεν πέρασε μόνο στην ακουστική, αλλά και -ασυνήθιστο ακόμα και για άνδρες σολίστ της κλασικής κιθάρας- στην ηλεκτρική εκδοχή του οργάνου.
Υποθέτω ότι σε αυτό το σημείο ή λίγο πριν θα ένιωσε την ανάγκη να εκφραστεί και δημιουργικά μέσω της μουσικής και άρχισε να γράφει τραγούδια, και φυσικά να τα ερμηνεύει, και στη συνέχεια αποτύπωσε τα πρώτα από αυτά στο «Ήταν που λες...». Η νεαρή τραγουδοποιός φαίνεται να έχει κατακτήσει από την αρχή, κάτι που πολλοί δεν το κατορθώνουν παρά πολύ αργότερα, σε μερικές περιπτώσεις και ποτέ. Αν και δηλαδή φέρει φυσικά τις επιρροές της, διαθέτει ήδη ένα διακριτό δικό της ύφος.
Οι μελωδίες της έχουν προσωπικότητα, οι αρμονίες της είναι ενδιαφέρουσες και ακόμα και οι στίχοι της, αν και αποκλειστικά ερωτικοί, δεν μένουν στην επιφάνεια των συναισθημάτων, όπως κατά κανόνα συμβαίνει πλέον, αλλά αναζητούν τις βαθύτερες αιτίες τους, καθώς και τις συνέπειές τους, τόσο για τους φορείς τους όσο και για εκείνους στους οποίους απευθύνονται. Η ερμηνεία της, τέλος, είναι ανάλογη, με έντονη εσωτερικότητα και αποφεύγοντας τον εντυπωσιασμό της υπερβολής του δυναμισμού.
Αν όμως αυτά ισχύουν ως προς την πρώτη ύλη των τραγουδιών, το ηχητικό σύμπαν της Δ. Ασσαριώτου καθορίζεται απολύτως από το όργανό της: δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο κιθαριστικό -και στην ηλεκτρική εκδοχή του πιο συγκεκριμένα. Εκτός από την ίδια (που αποδεικνύεται πολυοργανίστρια, καθώς καλύπτει κατά ένα μέρος και το μπάσο και τα keyboards), στον δίσκο παίζουν ηλεκτρική κιθάρα άλλοι δύο μουσικοί. Ορισμένα τραγούδια δηλαδή έχουν μέχρι και τρεις τέτοιες.
Η παρουσία του πιάνου και ιδίως του βιολοντσέλου μπορεί να προσδίδουν ποικιλία και συνθετότητα στις ενορχηστρώσεις, αλλά αυτές δεν είναι αρκετές για να αλλάξουν δραματικά το βασικό πλαίσιο, ενώ ένα εγγύτερο στην ελληνική μουσική τραγούδι με το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα του σαντουριού προσωπικά θεωρώ ότι δεν χρειαζόταν, καθώς απλώς δεν ταιριάζει ούτε στην αισθητική ούτε στην ψυχοσύνθεση της δημιουργού.
Επί της ουσίας δηλαδή έχουμε να κάνουμε με ροκ, και μάλιστα με ουκ ολίγες αρετές, που όμως η στερεότυπη για τα εγχώρια δεδομένα -και επιπλέον αυτά μιας αρκετά μακρινής από το σήμερα εποχής- του ιδιώματος ενορχηστρωτική άποψη (βλέπε τις τόσες κιθάρες, τη σχεδόν απουσία αλλαγών στη ρυθμική αγωγή και ένα πολύ συγκεκριμένο drive, σε αντίθεση με τα μεσαία τέμπι που επικρατούν, το οποίο εμποδίζει το παίξιμο, ακόμα και την ερμηνεία ενίοτε, από το να απογειωθούν) δεν τους επιτρέπει ίσως να αναδειχθούν όσο θα τους άξιζε. Είναι όμως μόλις το ξεκίνημα και αυτό μπορεί πολύ ωραία να αλλάξει στη συνέχεια, για παράδειγμα στον επόμενο δίσκο, τον οποίο ήδη ετοιμάζει η Δημητρα Ασσαριώτου.
Μέχρι τότε η τραγουδοποιός (που έχει και δεύτερο ταλέντο, καθώς τώρα ολοκληρώνει με πρακτική εξάσκηση τις σπουδές της στη γραφιστική) θα παρουσιάσει σήμερα στη μουσική σκηνή «Σφίγγα» την παλαιότερη και νέα δουλειά της με τη συνοδεία ενός εξαίρετου τριμελούς σχήματος (πιάνο, μπάσο και ντραμς) και προσκεκλημένη την Ερωφίλη.
Το μικρότερο σχήμα ίσως και να αφήσει τις έσωθεν «χαμηλές δονήσεις», πιθανώς ακόμα και τις απροσδόκητες αλλά και ευπρόσδεκτες μουσικές... «περιδινήσεις» -που πολλές φορές προκύπτουν αυθόρμητα πάνω στη σκηνή- των τραγουδιών της να εκδηλωθούν πιο απρόσκοπτα. Όπως και αν έχει, πάντως, δεν θα ήταν κακό να δώσετε την προσοχή σας απόψε, αλλά και στη συνέχεια, σε μιαν όχι απλώς αξιόλογη, αλλά και αξιοσημείωτη νέα δημιουργό.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
