“Οι άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες γιατί έχουν ελπίδα, την οποία εμείς έχουμε χάσει, ορθώνοντας συρματοπλέγματα και τείχη. Είναι ένα μάθημα για μένα αυτό από ανθρώπους που εκτιμώ πιο πολύ και από τον εαυτό μου” μας λέει ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος με αφορμή την αυριανή πρεμιέρα του έργου “Λαμπεντούζα” του Βρετανού Άντερς Λουστγκάρτεν, το οποίο σκηνοθετεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Με το ενδιαφέρον του να περιστρέφεται γύρω από σύγχρονα έργα που εμπνέονται από την πολιτική, τη ζώσα Ιστορία και την κοινωνική πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης επιμένει στο αφηγηματικό θέατρο και σε έργα που χαρακτηρίζονται από την “πολύ καλή γραφή τους”, όπως λέει.
“Το 'Λαμπεντούζα' είναι από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις σύγχρονου έργου που κατά τη διάρκεια των προβών νιώθω ότι δεν εξαντλείται, καθώς ο συγγραφέας ξέρει να κάνει σύνθεση και ανάπτυξη χαρακτήρων” σημειώνει.
Πρόκειται για ένα ολοκαίνουργιο θεατρικό έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε την άνοιξη του 2015 στο Σόχο του Λονδίνου. Το έργο δεν έχει να κάνει μόνο με το νησί Λαμπεντούζα, το σύνορο της Ευρώπης που έχει γίνει το τοπόσημο ενός υγρού τάφου για όλους αυτούς τους πνιγμένους πρόσφυγες που ξεβράζει η θάλασσα.
Παρακολουθούμε τις ιστορίες δύο προσώπων που δεν συναντιούνται και δεν συνομιλούν ποτέ μεταξύ τους, καθώς ο Στέφανο βρίσκεται στο νησί και η Ντενίζ στο Λονδίνο. Είναι σαν δύο παράλληλοι μονόλογοι. Ο άνδρας, που τον ερμηνεύει ο Αργύρης Ξάφης, έπειτα από τρία χρόνια ανεργίας αναγκάζεται να κάνει μια δουλειά που δεν θα την έκανε ποτέ του. Συλλέγει πνιγμένους πρόσφυγες. Μέσα από τη γνωριμία και τη φιλία του με έναν μαύρο, πρόσφυγα από το Μάλι, αρχίζει να νιώθει πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν παρόμοια όνειρα και αισθήματα με τον ίδιο, ελπίζουν, αγαπάνε, πονάνε σαν αυτόν.
Η γυναίκα, η Ντενίζ, που την ερμηνεύει η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, μια φοιτήτρια από πολύ φτωχή οικογένεια, αναγκάζεται, για να τα βγάλει πέρα, να πηγαίνει σε εξαθλιωμένους ανθρώπους που έχουν πάρει ένα δάνειο ημέρας, πιέζοντάς τους να το εξοφλήσουν. Επειδή όμως είναι μιγάδα και γυναίκα, εισπράττει όλη την εχθρότητα και τον ρατσισμό. Άβολες δουλειές για ανθρώπους που η φτώχεια, η κρίση, η ανεργία τους έχουν ρίξει στο περιθώριο.
Για το Ελληνικό Φεστιβάλ
Ενθουσιασμένος για τις έως τώρα προτάσεις που έχουν υποβληθεί στο Ελληνικό Φεστιβάλ, του οποίου είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ομολογεί πως ξεπέρασαν τις 1.200, ενώ οι περσινές έφταναν μόλις τις 287. Τις χαρακτηρίζει όλες πολύ καλές και με ενδιαφέρον, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Με συγκινεί που όλο το ελληνικό θέατρο και ο χορός θέλουν να είναι φέτος στο Ελληνικό Φεστιβάλ”. Προσθέτει πως στο νέο πρόγραμμα θα ενταχθεί το “άνοιγμα στην πόλη, με παραστάσεις σε διάφορα σημεία, ακόμα και απρόσμενα, όπως οι στοές”.
Ταυτόχρονα αναφέρει πως “προχωράει η ιστορία με το Λύκειο Επιδαύρου” και αποκαλύπτει πως για πρώτη φορά θα γίνει κύκλος έργων και δραστηριοτήτων για τα παιδιά.
Διευκρινίζει πως οι ηθοποιοί που θα επιλεχθούν θα απασχοληθούν σε μία παραγωγή έτσι ώστε να αποδίδουν τα μέγιστα και θα είναι διαφορετικοί από όσους έχουν έως τώρα συνεργαστεί με το Φεστιβάλ, έτσι ώστε “να μην είναι συνεχώς οι ίδιοι και οι ίδιοι”. Αναφορικά με τις εισπράξεις και την επισκεψιμότητα, σημείωσε πως “ήταν στο ίδιο επίπεδο με τις δύο προηγούμενες χρονιές, χρησιμοποιήθηκαν λιγότερες προσκλήσεις και υπήρξε μεγαλύτερη πληρότητα σε σχέση με το 2015”.
