Πώς είναι;
Να' σαι μόνος σου,
χωρίς σπίτι,
εντελώς άγνωστος,
σαν μια πέτρα που κυλάει;
Γι' αυτές τις πέντε γραμμές από το τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν “Like a Rolling Stone”, που συχνά πυκνά εμφανίζεται στην πρώτη θέση ως το σημαντικότερο της ποπ κουλτούρας, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία. Όπως και για το “The Times, They Are A-Changing” - “Οι καιροί αλλάζουν”. Όταν το φθινόπωρο του 1963 ο Ντίλαν ηχογραφούσε αυτό το τραγούδι στη Νέα Υόρκη, από τη Στοκχόλμη ανακοίνωναν ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας απονέμεται στον Γιώργο Σεφέρη. Και κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί εκείνες τις μέρες ότι μετά από μισό αιώνα θα μπορούσε να δοθεί το Νόμπελ σε έναν τραγουδοποιό, όσο ποιητικός κι αν ήταν ο λόγος του. Κι όμως. Οι καιροί αλλάζουν. Κι ο Ντίλαν πήρε το Νόμπελ.
Η απόφαση πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων. Όχι για την ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου του Μπομπ Ντίλαν. Αυτή δεν την αμφισβητούν ούτε όσοι δεν αγαπούν τη μουσική του ούτε όσοι θεωρούν μεγαλύτερο ποιητή - τραγουδιστή Λέοναρντ Κοέν. Αλλά βγήκαν επώνυμοι και ανώνυμοι να μιλήσουν για την αμηχανία των Σουηδών, που δεν βρήκαν έναν “κανονικό” λογοτέχνη να τιμήσουν, για την ανάγκη της επιτροπής να βρει ένα άλλοθι και να βραβεύσει κάποιον που “πετροβολάει το κατεστημένο” - όπως την κατηγόρησαν το 1997 όταν τίμησε τον Ντάριο Φο, που αποχαιρέτησε προχθές τον μάταιο τούτο κόσμο-, για, για, για...
Κι επιτέλους στήθηκε ένας τρικούβερτος καυγάς στα κοινωνικά δίκτυα -και στο ελληνικό- για μια φορά χωρίς βρισιές, χωρίς χουλιγκανισμούς -και με τεράστιο ενδιαφέρον. Το Facebook μοιράστηκε στα δύο, στους ενθουσιασμένους με τη βράβευση, που όλο και μια δική τους ιστορία είχαν να ποστάρουν για το πώς γνώρισαν τα τραγούδια του Μπομπ Ντίλαν, και στους ενοχλημένους με το Νόμπελ, επειδή δεν δόθηκε σε κάποιον άλλο, κατά τη γνώμη τους πιο σημαντικό συγγραφέα ή ποιητή. Τέτοιοι καυγάδες είναι απολαυστικοί. Κι όλο και κάτι μαθαίνεις, κάτι θυμάσαι, κάτι αρχίζεις να σκέφτεσαι. Όσο για τον ίδιο τον Ντίλαν, σνομπάρει τους καυγάδες. Άλλωστε, έχει χορτάσει από βραβεύσεις.
