Γεννημένο παραμυθά τον είχε αποκαλέσει ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Συγγραφέας που πήγαινε τις λέξεις βαθιά στο ψαχνό, αντλώντας από τις εμπειρίες που ο ίδιος είχε βιώσει στην περιπετειώδη ζωή του, ποτίζοντας παράλληλα το κείμενό του με ένα διαβολικό χιούμορ.
Είχε τον δικό του τρόπο θέασης ο Αντώνης Σουρούνης. Και για τη ζωή και στο γράψιμο. Όταν προσδιόριζε το δικό του συγγραφικό εργαστήρι, δεν έδειχνε το γραφείο. Άπλωνε το χέρι κι έδειχνε έξω από την πόρτα, τον δρόμο. Εκεί όπου ζυμώνονταν η ζωή και το γράψιμό του. Το νήμα της δικής του ζωής κόπηκε προχθές.
Ο Αντώνης Σουρούνης πέθανε μετά από μακροχρόνια ασθένεια σε ηλικία 74 χρόνων. Κηδεύτηκε χθες το απόγευμα στην Αγία Αναστασία τη γενέτειρά του τη Θεσσαλονίκη, στην οποία ζούσε τα τελευταία χρόνια.
Η περιπέτεια της ζωής πότισε τα μυθιστορήματά του. Οι ήρωές του δεν ήταν άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, αλλά πρόσωπα βγαλμένα από λαϊκές καταγωγές, μεταναστευτικές εμπειρίες και το περιθώριο. Γεννημένος το 1942 στη Θεσσαλονίκη, γιος αριστερού, αντιστασιακού, γνώρισε την περιπέτεια στη ζωή του από μικρός, ακολουθώντας τον πατέρα τους στις περιστασιακές δουλειές, όποτε οι συνθήκες το επέτρεπαν.
Μετανάστης ο ίδιος, μετά το γυμνάσιο εγκαταστάθηκε στη Γερμανία κοντά σε συγγενείς του. Σπούδασε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες στην Κολωνία αλλά και στα πανεπιστήμια του Σααρμπρίκεν και του Ίνσμπουργκ στην Αυστρία. Ωστόσο, αφήνοντας κατά μέρος τις σπουδές του, έκανε ένα σωρό επαγγέλματα, από τραπεζικός υπάλληλος μέχρι ναυτικός και από ξενοδοχειακός υπάλληλος μέχρι επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας. Το 1970 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ενώ από το 1987 ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών με αποκλειστική απασχόληση το γράψιμο.
Τα ταξίδια του, τα επαγγέλματά του, οι περιπέτειές του τροφοδότησαν τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του. Μάστορας της αφήγησης, ο Αντώνης Σουρούνης ανέσυρε όλα τα κρυφά σημεία και στοιχεία των ηρώων του και τα κατέθετε στα βιβλία του με ρέουσα, χειμαρρώδη γραφή, που έμοιαζε να αναβλύζει σχεδόν φυσικά σαν από πηγή. Βιομηχανικοί εργάτες, τζογαδόροι, παίκτες, πότες, πόρνες, τοξικομανείς αλληλοδιαδέχονταν τα βιβλία του, όπως επίσης και αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Το βλέμμα του στη μεταναστευτική περιπέτεια αλλά και στην ίδια την Ελλάδα ήταν διεισδυτικό σε ορισμένα βιβλία του. Ωστόσο το στοιχείο που διέπνεε διαβρωτικά όλο το έργο του ήταν το χιούμορ, άλλοτε βιτριολικό, άλλοτε γλυκόπικρο, έγινε σήμα κατατεθέν της γραφής του είτε ψυχογραφούσε έναν παίκτη ρουλέτας είτε έριχνε το βλέμμα στην Ελλάδα περασμένων εποχών.
Παρά το αβίαστο της γραφής που απέπνεαν τα βιβλία του ο Αντώνης Σουρούνης δεν τα παίδευε τα γραφτά του, δεν βιαζόταν να δημοσιεύσει. Έγραψε τα μυθιστορήματα "Ένα αγόρι γελάει και κλαίει" (1969), "Οι συμπαίχτες" (1977), "Οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι" (1985), "Πάσχα στο χωριό" (1991), "Υπ' όψιν της Λίτσας" (1992), "Ο χορός των ρόδων" (1994), "Γκας ο γκάνγκστερ (2000)" και "Το μονοπάτι στη θάλασσα" (2006). Στα έργα του περιλαμβάνονται επίσης το αφήγημα "Το μπαστούνι" (2007) και οι συλλογές διηγημάτων "Μερόνυχτα Φραγκφούρτης" (1982), "Τα τύμπανα της κοιλιάς και του πολέμου" (1983), "Μισόν αιώνα άνθρωπος" (1996), "Κυριακάτικες ιστορίες" (2002) και "Νύχτες με ουρά" (2010).
Επίσης συμμετείχε στα συλλογικά έργα "Τέλος καλό, όλα καλά" (2012), "Η Θεσσαλονίκη των συγγραφέων" (2011), "Ο δρόμος για την Ομόνοια" (2005), "Άσεμνες Ιστορίες" (1997) αλλά και "Το παιχνίδι των τεσσάρων", το μυθιστόρημα που συνέγραψε με τον Κώστα Μουρσελά, τον Κώστα Κουτσομύτη και τον Πέτρο Τατσόπουλο και το εικονογράφησε ο Στάθης Σταυρόπουλος, στο οποίο οι τέσσερις ιχνογραφούν το πορτρέτο του νεοέλληνα.
Το 1995 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για τον "Χορό των ρόδων", ενώ το 2006 βραβεύτηκε από το περιοδικό "Να ένα μήλο" και έναν χρόνο αργότερα πήρε το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού "Διαβάζω" για το έργο του "Το μονοπάτι στη θάλασσα".
Τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο του γνωστού συγγραφέα εξέφρασε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης. Στη δήλωσή του τονίζει: "Ο Αντώνης Σουρούνης υπήρξε ένας σημαντικός λογοτέχνης, ένας λαϊκός άνθρωπος, ταξιδευτής αλλά και αγωνιστής της ζωής. Τα βιώματά του από την ξενιτιά και από την περιπετειώδη επαγγελματική του πορεία αποτέλεσαν την πρώτη ύλη των έργων του, στα οποία με τον προσωπικό του τρόπο μίλησε για μεγάλα κοινωνικά θέματα" αναφέρει στη δήλωσή του ο πρόεδρος της Βουλής.
Ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς δήλωσε: "Ο Αντώνης Σουρούνης ήταν μια από τις πιο ρωμαλέες φωνές της πεζογραφίας μας. Το έργο του μας συνδέει με τα πεπρωμένα των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ο θάνατός του αποτελεί σημαντική απώλεια για τα ελληνικά γράμματα".
Τη λύπη της εξέφρασε επίσης η Εταιρεία Συγγραφέων, της οποίας ήταν μέλος.
