Ένα αφιέρωμα μνήμης, τιμής και αγάπης στον Αλκη Αλκαίο με τίτλο «Πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή» θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τετάρτη 5 Οκτωβρίου, στο Ηρώδειο. Ο Άλκης Αλκαίος μπορεί ίσως σε σχέση με άλλους να ήταν ολιγογράφος αλλά καθόρισε όσο ελάχιστοι στιχουργοί το γίγνεσθαι του ελληνικού τραγουδιού στη Μεταπολίτευση, ειδικά στην πρώτη περίοδό της. Αυτό συνέβη κυρίως διαμέσου της πολύχρονης συνεργασίας του με τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος, ολοφάνερα πια, έβλεπε στους στίχους του το φυσικό συμπλήρωμα της μουσικής του -σε βαθμό που κάποιες φορές να λειτουργούσαν ο ένας ως alter ego του άλλου- αλλά και με αρκετούς άλλους εκλεκτούς δημιουργούς όπως οι Νότης Μαυρουδής, Μάριος Τόκας, Σωκράτης Μάλαμας και Δημήτρης Παπαδημητρίου. Μετά από μια ζωή που ταλαιπωρήθηκε πολύ λόγω εξαιρετικά σοβαρών προβλημάτων υγείας, αποτέλεσμα των βασανιστηρίων τα οποία υπέστη κατά τη δικτατορία για την ενεργό αντίστασή του στη χούντα, έφυγε από τη ζωή δυστυχώς πολύ νωρίς, πριν καν συμπληρώσει τα εξήντα τρία του χρόνια, τον Φεβρουάριο του '12, χτυπημένος από τον καρκίνο. Το έργο του όμως εξακολουθεί να συγκινεί, να προβληματίζει και να επηρεάζει και τις μεταγενέστερες, νεότερες γενεές.
Αυτόν λοιπόν τον στιχουργό, που η γραφή του γεφύρωσε μοναδικά το εγκεφαλικό, ίσως ακόμα και το «διανοουμενίστικο» στοιχείο με τη λαϊκότητα και την αμεσότητα του τραγουδιού, θα τιμήσουν αύριο στο Ηρώδειο πριν από όλους φυσικά ο Θάνος Μικρούτσικος ο οποίος τον «ανακάλυψε» και μελοποίησε για πρώτη φορά στίχους του (το τραγούδι «Φλεβάρης 1848» στον δίσκο του 1978 Τραγούδια Της Λευτεριάς) και οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Χρήστος Θηβαίος αλλά και οι νεότεροι Μπάμπης Στόκας και Μίλτος Πασχαλίδης. Θα τους συνοδεύσει, όπως πάντα συμβαίνει στις συναυλίες του Θ. Μικρούτσικου, ένα θαυμάσιο σύνολο μουσικών σε ενορχηστρώσεις του κορυφαίου σολίστ των πνευστών και μόνιμου συνεργάτη του συνθέτη Θύμιου Παπαδόπουλου. Φόρος τιμής όχι μόνον απολύτως δικαιολογημένος αλλά και οφειλόμενος στο καλό ελληνικό τραγούδι, το οποίο χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ, στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που το υπηρέτησε με υποδειγματική συνέπεια, ενός «ποιητή που υποδυόταν τον στιχουργό», όπως χαρακτηριστικά λέει ο Θ. Μικρούτσικος. Έναν δημιουργό όμως που ταυτόχρονα με τη διορατικότητα και την οξύνοια από τις οποίες προέκυπταν βαθιά πολιτικοποιημένοι στίχοι όπως αυτός από το «Ρόζα» που δίνει τον τίτλο στη συναυλία (ή από το «Το Κακόηθες Μελάνωμα» που παραλλάξαμε για τον δικό μας τίτλο, αμφότερα βέβαια τραγούδια του Θ. Μικρούτσικου) διέθετε και την ευαισθησία η οποία του επέτρεπε να γράφει σπάνιας ομορφιάς, ειλικρίνειας και ουσίας ερωτικούς στίχους, όπως εκείνοι από το «Πρωινό Τσιγάρο» του Νότη Μαυρουδή:
Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή...
