"Σωσίβια" για τους πρόσφυγες
"Ήταν οι μέρες που οι πρόσφυγες της Ειδομένης βρίσκονταν και πάλι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, η εισβολή του παγωμένου χειμώνα εμφανής και εγώ πάλευα να οργανώσω και να αφηγηθώ μια δική μου ιστορία σε ένα υπόγειο πάρκινγκ της Αθήνας. Κι αυτό που ήθελα ήταν να εγκαταλείψω την performance και να φύγω για εκεί όπου αισθανόμουν ότι έπρεπε να είμαι για να βοηθήσω με όποιον τρόπο, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Αυτό ήταν η αρχή" αφηγείται η χορογράφος Ανδρονίκη Μαραθάκη, που άρχισε να σκέφτεται ιδέες και τρόπους για το πώς μπορούσε η ίδια αλλά και οι ομότεχνοί της να προσφέρουν στους ξεριζωμένους. Απευθύνθηκε στο Σωματείο Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού και άρχισε να οργανώνει με κόπο και προσπάθεια μέσα σε τρεις εβδομάδες μια χορευτική και μουσική παράσταση, εισπράττοντας θετικές απαντήσεις από όλους όσους απευθύνθηκε, χορευτές, χορογράφους, μουσικούς. "Συγκεντρώθηκε ένας αριθμός πολύ ικανοποιητικός, δηλαδή περισσότεροι από τριάντα χορευτές μέσα σε τρεις εβδομάδες, κάτι που με συγκίνησε, καθώς όλοι είχαν πιστέψει στην ιδέα και είχαν εμπιστευθεί τις προθέσεις μου». Η Ανδρονίκη Μαραθάκη ήθελε να γίνει κάτι ουσιαστικό. "Σαν δημιουργός δεν ήθελα να κάνω απλώς ένα κάλεσμα. Ένιωθα ότι δεν προσφέρω αρκετά και θα κάλυπτα απλά τη ματαιοδοξία μου αν δεν πρόσφερα το μέγιστο που μπορώ", εξηγεί.
Και έτσι γεννιούνται "Τα σωσίβια", που εμπεριέχουν ως λέξη την ελπίδα, τον αγώνα για επιβίωση και ελευθερία. Τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου και για μόνο μόνο μία βραδιά, τρεις παραστάσεις αυτοσχεδιασμού με τον τίτλο «Σωσίβια» θα παρουσιαστούν στο θέατρο "Rabbithole" (210 52 49 903) της οδού Γερμανικού 20 στο Μεταξουργείο, με στόχο την οικονομική ενίσχυση των δομών που λειτουργούν υποστηρικτικά για το πλήθος προσφύγων που έχουν συγκεντρωθεί σε σημεία εισόδου - εξόδου της χώρας. Η είσοδος γίνεται με κουπόνια ενίσχυσης των 4 ευρώ και 5 ευρώ, ενώ μπορεί κανείς να εκδώσει παραπάνω από ένα κατά την είσοδό του. Το πρώτο μέρος ξεκινάει στις 8 μ.μ., το δεύτερο στις 9 μ.μ. και το τρίτο στις 10 μ.μ. «Σίγουρα η δράση αυτή δεν θα είναι η αιτία για τεράστιες αλλαγές. Σίγουρα προσφέρεται από μια θέση ασφαλείας, καθώς συμβαίνει στην Αθήνα. Συμβαίνει εδώ, και μέσα από ό,τι οι χορευτές και μουσικοί γνωρίζουν να κάνουν: να δημιουργούν. Συμβαίνει και είναι προϊόν συλλογικής στράτευσης. Συμβαίνει και σας παροτρύνει να προτείνετε και εσείς μία» αναφέρουν μεταξύ άλλων τα μέλη της ομάδας διοργάνωσης. Τα έσοδα της βραδιάς θα συγκεντρωθούν και θα διατεθούν ανάλογα με την περιοχή που εκείνη την περίοδο θα έχει ανάγκη.
Μια ολονυχτία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας έχει το χάρισμα να δημιουργεί θεατρικούς κόσμους εκεί που δεν υπάρχουν αλλά και αυτούς τους κόσμους να τους μετατρέπει σε κάτι άλλο. Ένας ολόκληρος κόσμος θα ζωντανέψει το βράδυ της προπαραμονής των Χριστουγέννων στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, έτσι όπως ξέρει να τον αφηγείται ο άνθρωπος που μας γνώρισε το «Ο Έλλην Βρυκόλαξ». Πρόκειται για την πρώτη από τρεις Αγρυπνίες, που θα πραγματοποιηθεί τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 23 προς Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου, σε συνεργασία με το Δίκτυο Μεταναστριών Ελλάδας «Μέλισσα». Ένας κόσμος με εγκαταστάσεις και performances με βασικό άξονα την έννοια του «Ξένου».
«Τα Χριστούγεννα έχουν να κάνουν με τη γέννηση ενός θεού που γεννήθηκε μέσα σε έναν σταύλο, εμπεριέχουν την επικινδυνότητα του ξεριζωμού και την ανάγκη φροντίδας του αδύναμου. Αυτό δεν είναι τυχαίο και είναι καλό να μην το ξεχνάμε. Η φυγή στην Αίγυπτο για να γλιτώσει τη σφαγή του Ηρώδη τον καθιστά έναν θεό που με το που γεννήθηκε αμέσως ξεσπιτώθηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αυτό είναι κάτι πολύ ριζοσπαστικό, ένας θεός κυνηγημένος" εξηγεί ο Κ. Ντέλλας και προσθέτει: "Ήθελα να συνδυάσω τις έννοιες οικοδεσπότης και φιλοξενούμενος και ψάχνω παντού την έννοια του ξένου, με βασανίζει από τον 'Ξεπεσμένο Δερβίση' ακόμα, ψάχνω την ξενιτιά. Η γέννηση αυτού του ξεριζωμένου θεού είναι μια γέννηση που, όπως πάντα, έχει μέσα της μια παρηγοριά και σηματοδοτεί το ότι δεν είμαι μόνος μου. Έτσι, με αφορμή τη γιορτή, τη γέννηση ενός θεού πρόσφυγα δημιουργούμε έναν κόσμο εικαστικό για να εγκαταστήσουμε εκεί τον ξένο. Αλλά όλα είναι τόσο ρευστά που και εμείς ως οικοδεσπότες πρέπει να έχουμε στο μυαλό πως μπορούμε να βρεθούμε στη θέση του πρόσφυγα. Μου αρέσουν οι διαβαταριακές τελετές, το πέρασμα προς κάτι άλλο. Κάπως έτσι προέκυψε και η πρόταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ένας ολόκληρος άλλος κόσμος πάνω σε μια στιγμή φτιαγμένος από ανακυκλώσιμα υλικά, που δημιουργούν εγκαταστάσεις, performances, θέατρο, που κρατάει στο χέρι το διαβατήριο προς τον άλλον. Μέσα από έναν χάρτη ο θεατής θα περιηγηθεί στους χώρους του θεάτρου και σε εγκαταστάσεις με δικό της τίτλο η καθεμιά με τη βοήθεια ανθρώπων και σηματοδότηση. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν και προβολές για πρόσφυγες, μικρού μήκους όπως 'Τα γράμματα από την Αμερική' του Παπαστάθη κ.ά. Στον θόλο θα υπάρχει μια αφήγηση του 'Ξεπεσμένου Δερβίση', στο υπερώο προβολή φωτογραφιών, εγκατάσταση εμπνευσμένη από φωτογραφία του Δημοτικού Θεάτρου όταν είχε στεγάσει Μικρασιάτες πρόσφυγες. Εκεί θα είναι και τα υλικά για να φτιάξουν οι θεατές και σακίδιο της 'Μέλισσας' για τους πρόσφυγες. Θα σερβίρεται καφές και τσάι όλο το βράδυ. Άλλωστε, κοινός παρανομαστής είναι η γλύκα και η τρυφερότητα που λείπει. Μια ιστορία που θυμίζει οικοτεχνία, χειροποίητη αφήγηση, με τραγούδια ανατολικής Μεσογείου και στο τέλος φαγητό, που ήταν πάντα κοινός τόπος. Ο θεατής μπορεί να έρθει όποια ώρα θέλει, να συμμετάσχει όπου θέλει, να φύγει και να επιστρέψει όσες φορές θέλει".
Μάνια Ζούση
