Τα 50 χρόνια από τον θάνατο ενός δικού του ανθρώπου τιμά το Βυζαντινό Μουσείο, εγκαινιάζοντας την Τετάρτη τη μεγάλη έκθεση Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως. Φαντασία και χειρ.
Πρόκειται για μια σχέση επαγγελματική, καλλιτεχνική και πνευματική, καθώς ο Κόντογλου εργάστηκε στο μουσείο ως αντιγραφέας και συντηρητής από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν, πρόσφυγας από το Αϊβαλί, βρέθηκε στην Αθήνα και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Άλλωστε, συντριβάνι που βρίσκεται στην αυλή του μουσείου φέρει ακόμη ίχνη από τη διακόσμηση που φιλοτέχνησε το 1930 μαζί με τον τότε μαθητή του Γ. Τσαρούχη, όπου με πολλή δυσκολία ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει την υπογραφή του...
«Η έκθεση δεν είναι ακόμη μία αναδρομική» τόνισε κατά τη χθεσινή παρουσίασή της η διευθύντρια του μουσείου Αικατερίνη Δελλαπόρτα. «Στόχος είναι να παρουσιαστεί η προσωπικότητα και οι πνευματικές πτυχές του έργου του καλλιτέχνη».
«Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, που καλύπτει μεγάλη χρονική περίοδο και εκφράζεται σε ποικίλους τομείς» συμπλήρωσε η γ.γ. του ΥΠΠΟ Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη. «Εκτείνεται από τη ζωγραφική, την πεζογραφία τη δημοσιογραφία και τη συντήρηση έργων τέχνης μέχρι την επιστημονική αποτύπωση και τεκμηρίωση, την εκδοτική και μεταφραστική δραστηριότητα, αλλά και τη διδασκαλία, τη δοκιμιογραφία και τη θεολογία» είπε, χαρακτηρίζοντας την έκθεση «εμβληματική» και συγχαίροντας το μουσείο για την πρωτοβουλία.
Όπως τόνισε η επιμελήτριά της Ιωάννα Αλεξανδρή, στην έκθεση παρουσιάζονται 147 έργα, εκ των οποίων 26 ανήκουν στο Βυζαντινό Μουσείο, ενώ 27 δεν έχουν εκτεθεί ποτέ. Ανάμεσά τους, το πρώτο του έργο, φτιαγμένο στο Αϊβαλί το 1913, που αναδεικνύει το φυσικό ταλέντο τού Κόντογλου, ένα πλακάκι Κιουτάχειας επιζωγραφισμένο με Λουόμενη, το μοναδικό που έμεινε από το Πίσσα - Παπαηλιού (1936), εικόνες που πρώτη φορά βγαίνουν από εκκλησίες, το μοναδικό ψηφιδωτό που φιλοτέχνησε κ.ά.
Η έκθεση ακολουθεί χρονολογική διάρθρωση, παρακολουθώντας τον Κόντογλου από το Αϊβαλί στο Παρίσι όπου μαθήτευσε, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας όπου ταξίδεψε, αλλά και στην Αθήνα, όπου έζησε μέχρι και το τέλος της ζωής του. Περιλαμβάνει ακόμη 110 τεκμήρια (εκδόσεις, φωτογραφίες, χειρόγραφα, συμβόλαια, επιστολές), τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τα αρχεία του Βυζαντινού Μουσείου, στα οποία δωρήθηκε το 2014 το αρχείο του από τους εγγονούς του καλλιτέχνη.
Σπύρος Κακουριώτης
