Μια "δυσάρεστη επικαιρότητα" διακρίνει το τρίτο και τελευταίο "γεωπολιτικό" φεστιβάλ Transitions, που διοργανώνεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από αυτή την Τετάρτη έως και το τέλος Νοεμβρίου.
Αυτή δεν είναι άλλη από την αντιμεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζουν πολλά από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, στη θεατρική σκηνή της οποίας είναι αφιερωμένο το φεστιβάλ, καταδεικνύοντας "μια διαίρεση βαθύτερη απ' όσο φανταζόμασταν", όπως δήλωσε χθες, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα, η καλλιτεχνική του διευθύντρια Κάτια Αρφαρά.
"Πρωτοστάτης" σε αυτήν την πολιτική η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, τον οποίο ο συμπατριώτης του Άρπαντ Σίλινγκ χαρακτήρισε "κάτι μεταξύ Μπερλουσκόνι και Πούτιν", που ηγείται "μιας κυβέρνησης λαϊκίστικης και δημαγωγικής, η οποία δουλεύει για τους ολιγάρχες".
Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού στη "νέα Ευρώπη" βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου του Ούγγρου σκηνοθέτη Η μέρα της οργής, με την παγκόσμια πρεμιέρα του οποίου εγκαινιάζεται το Transitions 3. Πρωταγωνίστριά της είναι "ένας απογυμνωμένος άνθρωπος, σε έναν κόσμο χωρίς αλληλεγγύη", όπως είπε ο σκηνοθέτης, μια μητέρα χωρίς σύζυγο που χάνει τη δουλειά της. Μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της, ο Άρπαντ Σίλινγκ αναρωτιέται: "Τι γίνεται όταν μας ξεχνά το κράτος; Τι γίνεται με όσους δεν τα βγάζουν πέρα με τον ανταγωνισμό; Πόσο πιο εύκολο είναι για μια γυναίκα να βρεθεί εκτός;" Και κατέληξε: "Όταν μειώνεται η αλληλεγγύη, περισσεύει η αστυνομία κι έτσι καταλήγουμε σε ένα σύστημα βίας".
Ο ίδιος, όπως είπε, έχει στραφεί σε κοινωνικά, πολιτικά και εκπαιδευτικά πρότζεκτ, δουλεύοντας με σχολεία, με κοινότητες Ρομά, με διαδηλωτές. "Αυτά δύσκολα μεταφέρονται εκτός του πλαισίου τους", σημείωσε, "άλλωστε είναι περισσότερο ακτιβισμός, παρά τέχνη".
Στο Φεστιβάλ θα παρουσιαστούν ακόμη θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, αλλά και υβριδικά θεάματα από την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Πολωνία.
Στις 17 Νοέμβρη, αμέσως μετά το τέλος της πορείας του Πολυτεχνείου, η Στέγη θα υποδεχθεί, από τις 6.00 μ.μ. έως τα μεσάνυχτα, το πρότζεκτ της Λόλα Αρίας από την Αργεντινή Ακρόαση για μια διαδήλωση, συνδέοντας, με αυτόν τον τρόπο, τις εμπειρίες μετάβασης της Κεντρικής Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής με τις ελληνικές. Ο Πρόδρομος Τσινικόρης ("η πιο περίεργη παράσταση που έχω κάνει", τη χαρακτήρισε), που μαζί με τον ιστορικό Λεωνίδα Καλλιβρετάκη επέλεξαν μαρτυρίες 17 ανθρώπων που συμμετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου (ως θύματα, αλλά και ως θύτες), τις οποίες οι θεατές καλούνται, αν επιθυμούν, να αναπαραστήσουν...
Σπύρος Κακουριώτης
