Έναν διεθνή όρο της μετεωρολογίας επιλέγει ο Γιάννης Αδαμάκος για τη νέα του δουλειά, με τον γενικό τίτλο Nimbus, με τον οποίο χαρακτηρίζονται τα φωτεινά νέφη που καλύπτουν όλο τον ουρανό και η βάση τους είναι πολύ σκοτεινή, ενώ συνοδεύονται από βροχή ή πυκνή χιονόπτωση, αυτά δηλαδή που στα ελληνικά ονομάζονται "μελανίες".
Το φως και η σκιά και η επίμονη προσπάθεια του καλλιτέχνη να επαναπροσδιορίσει τη φευγαλέα σχέση των ορίων τους έχει δεσπόζουσα θέση σε αυτή τη σειρά έργων, αποτελώντας συνέχεια του προβληματισμού που χαρακτήριζε την προηγούμενη έκθεσή του, με τίτλο 9 Lumen (Μουσείο Μπενάκη, 2013).
Τα ακαθόριστα όρια, το στοιχείο του κενού και η εσωτερικότητα αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία που διακρίνονται στο έργο του Γιάννη Αδαμάκου, προκαλώντας στον θεατή την ψευδαίσθηση ότι το έργο είναι άμορφο, ασαφές και τυχαίο, παρά την ισορροπία που διακρίνεται κάτω από την επιφάνεια, η οποία προδίδει τη μελετημένη αρχιτεκτονική του δομή.
Για ένα έργο που ισορροπεί "ανάμεσα στο θάμβος, δηλαδή σε μια λάμψη που μας θαμπώνει, και στον βασάλτη, σε ένα πέτρωμα με μεγάλη ποικιλία σκίασης", κάνει λόγο ο ιστορικός τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος, που χαρακτηρίζει τον Αδαμάκο και το έργο του "κομιστή αποκαλύψεων του φωτός", ενώ η ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου διακρίνει σε αυτό έναν εσωτερικό διάλογο του καλλιτέχνη με το έργο του Τέρνερ και του Ρόθκο.
Η νέα δουλειά του Γιάννη Αδαμάκου, με τίτλο Nimbus, εγκαινιάζεται την Πέμπτη, στις 8.00 μ.μ., και θα φιλοξενείται στην Γκαλερί Ευριπίδη (Ηρακλείτου 10) έως τις 28 Νοεμβρίου.
