"Τι σχέση έχει αυτό με την τέχνη;". Το ερώτημα δεν είναι καινούργιο. Τέθηκε ήδη από την εποχή του αποκλεισμού των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων από τις επίσημες εκθέσεις και επανέρχεται κάθε φορά που κάποια νέα "στροφή" επιδιώκει να μεταλλάξει ριζικά τον τρόπο που "βλέπουμε" την τέχνη.
Το ίδιο ερώτημα θα μπορούσε να απευθύνει ο ανυποψίαστος θεατής της έκθεσης Digital Revolution, που δημιούργησε το Κέντρο Τεχνών Barbican του Λονδίνου και φιλοξενείται από σήμερα στον εκθεσιακό χώρο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
Η έκθεση επιδιώκει να αφηγηθεί την ανατρεπτική πορεία των νέων μέσων από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και την ανάπτυξή τους στα επιστημονικά εργαστήρια μέχρι την "εισβολή" τους στην καθημερινή ζωή, αλλά και στην πρακτική ποικίλων ψηφιακών καλλιτεχνών, όπως τόνισε, παρουσιάζοντας το σκεπτικό της, ο διευθυντής της Στέγης Χρήστος Καρράς, που σημείωσε ότι η συνεργασία με το Barbican θα συνεχιστεί επιφυλάσσοντας για την επόμενη χρονιά μια ανάλογη έκθεση για την επιστημονική φαντασία.
Όσον αφορά το ιστορικό κομμάτι, που ξεκινά με την "ψηφιακή αρχαιολογία", παιγνιδιών όπως το πάκμαν, για να καταλήξει σε έργα που αλληλεπιδρούν με εφαρμογές κινητών τηλεφώνων, έχουμε να κάνουμε με μια πορεία εκδημοκρατισμού του μέσου, αλλά και μιας απίστευτης διεύρυνσης των δυνατοτήτων που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες, τέτοιες που "θολώνουν" τη διάκριση ανάμεσα στον δημιουργό και τον θεατή...
Γιατί, όταν, π.χ., ο θεατής τοποθετείται πίσω από την θεατρική αυλαία και οι κινήσεις του προβάλλονται σε μια οθόνη, εκτελεσμένες από ένα... κινούμενο σχέδιο, ποιος άραγε είναι ο θεατής και ποιος ο καλλιτέχνης;
Από τα οπτικά εφέ του κινηματογράφου στην οπτικοποίηση της μουσικής, από τα σύγχρονα παιχνίδια όπου ο υπολογιστής ακολουθεί τον παίκτη μέχρι εφαρμογές που προδιαγράφουν το μέλλον (όπως, π.χ., ένα φόρεμα που λαμβάνει δεδομένα για τις συνθήκες του εξωτερικού περιβάλλοντος και προσαρμόζεται ανάλογα ως προς το χρώμα, την υφή κ.λπ.) και από την εστίαση στο σώμα (cyborg) μέχρι την τέχνη που δημιουργείται με κώδικα, από καλλιτέχνες που τον χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη, η ψηφιακή δημιουργία επαναστατικοποιεί κάθε πτυχή της ζωής -συνεπώς και την ίδια την τέχνη.
Σπύρος Κακουριώτης
