Η στήλη αρχίζει τη νέα θεατρική περίοδο με την παράσταση Ο Ονειροφάγος της ομάδας Ντουθ. Η πρώτη παράσταση στο θέατρο Skrow, την Κυριακή 4 του Οκτώβρη, με το θέατρο γεμάτο από παιδιά και γονείς, αρχίζει με ένα εισαγωγικό χορευτικό πεντάλεπτο, όπου οι σαπουνόφουσκες και η μουσική προετοιμάζουν τους μικρούς θεατές. Τα μέλη της ομάδας Ντουθ εισέρχονται στη σκηνή σιγά - σιγά σαν αερικά. Όλοι -τρία κορίτσια και ένα αγόρι- αναλαμβάνουν να εξιστορήσουν την ιστορία τής Υπνοχώρας και την περιπέτεια της πριγκίπισσάς της. Η μικρή πριγκίπισσα βλέπει εφιάλτες και πρέπει να βρει μόνη της τελικά τη λύση, ταξιδεύοντας ιδεατά ή πραγματικά, αλλά πάντα θεατρικά σε χώρα μακρινή. Εκεί θα συναντήσει τον Ονειροφάγο, ένα αγόρι που ειδικεύεται στο να καταβροχθίζει τα κακά όνειρα...
Η παράσταση, που βασίζεται στην ιστορία του Μίκαελ Έντε με τον τίτλο «Ο μικρούλης ονειροφάγος», έχει ισχυρές δόσεις παραδοξότητας, αγγίζοντας τον σουρεαλισμό. Με χιουμοριστικές νύξεις, η ομάδα εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτόν τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα της ιστορίας και ξεδιπλώνει σκηνικά την ιστορία με τρόπο σπονδυλωτό και ανάλαφρο. Οι τέσσερις ηθοποιοί (Μυρτώ Μακρίδη, Σεραφείμ Ράδης, Ιωάννα Ραμπαούνη, Μαρία Φιλίνη) στην προσπάθειά τους έχουν σύμμαχο την πολύ ευαίσθητη ενδυματολογική παρέμβαση, αλλά και τη χρήση έξυπνων σκηνικών αντικειμένων που, αν και απλά, είναι πολύ προσεκτικά κατασκευασμένα και εξυπηρετούν τη σκηνική εξέλιξη ευρηματικά.
Οι υπολανθάνουσες αναφορές στο Μαγκρίτ δείχνουν επιμέλεια και ευρυμάθεια, πλην όμως μένουν εντέλει ανυποστήρικτες, γιατί συμβαίνει το εξής παράδοξο: απέναντι στα ευαίσθητα κοστούμια και τα πολυμορφικά σκηνικά αντικείμενα, ο γυμνός χώρος του θεάτρου, με το χαρακτηριστικό πέτρινο ανάγλυφο και τις σκαλωσιές, μοιάζει να ανταγωνίζεται τη θεατρική αύρα. Ενώ το σουρεαλιστικό και ονειρικό πρόσημο της σκηνοθεσίας και της ιστορίας αποτελούν το δυνατό σημείο της παράστασης, η σκηνική λιτότητα ακυρώνει ακριβώς τα πιο καίρια συστατικά, αφήνοντας τους ηθοποιούς παραστασιακά ξεκρέμαστους. Με λίγα λόγια, η χρήση εναρμονισμένων χρωματολογικά φωτισμών -και σε συνδυασμό με τη μουσική- θα συμπληρωνόταν πολύ καλά με την προσεγμένη επιλογή και βιντεοπροβολή έργων του Μαγκρίτ και του Νταλί, τα οποία θα ενίσχυαν την παραστασιακή αφήγηση και θα «έτρεχαν» την ιστορία, εισάγοντας παράλληλα τους μικρούς θεατές στη μαγεία μιας τέχνης «ολικής», όπου όλες οι εκφάνσεις της χτίζουν κόσμους του ονείρου. Εφόσον μάλιστα η σκηνοθετική και κειμενική πρόθεση ρέπει σαφώς προς αυτή την κατεύθυνση (κείμενο - σκηνοθεσία: Bάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη), η σκηνική πραγμάτωση θα έπρεπε να είναι πιο τολμηρή (Σκηνικά: Γκάυ Στεφάνου), τη στιγμή μάλιστα που από τα κοστούμια φαίνεται ακριβώς αυτή η τόλμη και η ευαισθησία.
Πολύ καλός στους ρόλους που αναλαμβάνει ο Σεραφείμ Ράδης, ενώ η Μαρία Φιλίνη δείχνει ότι μπορεί να κινηθεί διαδοχικά με ευελιξία και αυτοσαρκασμό από ρόλο σε ρόλο. Πιο κοριτσίστικη η εικόνα των Μυρτώ Μακρίδη και Ιωάννα Ραμπαούνη, συμπληρώνουν χωρίς εξάρσεις την παράσταση.
Ο Ονειροφάγος στο θέατρο Skrow είναι μια δροσερή παράσταση που θα παρακολουθήσουν ευχάριστα τα παιδιά, η οποία μπορεί πραγματικά να απογειωθεί αν προστεθούν οι απαραίτητες εικαστικές πτυχές. Αν τολμήσει, δηλαδή, να βουτήξει βαθιά μέσα στο όνειρο.
Ελευθερία Ράπτου
