Η πλατεία ήταν γεμάτη. Από νωρίς, αρκετά πριν τις 7.30 το απόγευμα του προγραμματισμένου ραντεβού. Και δεν ήταν δικοί μας και δικοί τους, ήταν ένα κύμα πολιτών που δεν φοβήθηκε, που δεν διχάστηκε, που δεν πίστεψε στιγμή ότι το "παιχνίδι τελείωσε" αλλά αποφασισμένα πήρε τη μάχη στις πλάτες του και όρθωσε τον δικό του λόγο εκεί κάτω, στον δρόμο. Λίγα λεπτά μετά τις 7 μ.μ. το σύνθημα "Λαέ, θυμήσου, το χώμα που πατάς, λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ ΕΛΑΣ" κατέκλυζε την πλατεία. Η σκηνή στημένη ακριβώς κάτω από τη Βουλή. Και πίσω απ' αυτήν ένας άλλος κόσμος, αποφασισμένος και έτοιμος να μπει μπροστά, να προτάξει το τραγούδι του απέναντι στον φόβο και να γίνει μια φωνή με τον συγκεντρωμένο κόσμο. Δεν ήταν μια απλή συγκέντρωση, ούτε μια απλή συναυλία συμπαράστασης. Θύμιζε την εποχή των Αγανακτισμένων, όμως αποδείχτηκε ότι ήταν πια η εποχή των αποφασισμένων.
Όσοι βρέθηκαν την Παρασκευή το βράδυ στην πλατεία Συντάγματος ένιωσαν έντονα αυτά τα υπόγεια ρεύματα του Όχι να τους ενώνουν. Το φώναζαν οι καλλιτέχνες πάνω στη σκηνή και αναμετέδιδε ο κόσμος από κάτω. Το επανέλαβε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στέλνοντας "περήφανο Όχι στα τελεσίγραφα". "Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, θα νικήσουμε" είπε ο πρωθυπουργός. Και όπως ακριβώς την ώρα που ανέβαινε στη σκηνή, έτσι και την ώρα που τελείωσε την ομιλία του, ο κόσμος τον αποθέωνε.
Ο Γιώργος Κιμούλης, προλογίζοντας τον πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να υπενθυμίσει τις πέντε λέξεις με τις οποίες διαφωνούν οι δανειστές: "Αλέξης Τσίπρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας".
"Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα τραγουδούσα για συμπαράσταση σε έναν πρωθυπουργό" έλεγε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης λίγο πριν μιλήσει Αλέξης Τσίπρας. Ο Σωκράτης Μάλαμας, αμέσως μετά την ομιλία του πρωθυπουργού έπιασε να τραγουδάει "Τα παιδιά μες στην πλατεία". Την ίδια ώρα οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες φοβικών ΜΜΕ αναμετέδιδαν "Τυχαία επιλογή ή με... σκοπό, το τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα 'Τα παιδιά στην πλατεία' έκλεισε την ομιλία Τσίπρα, με τους στίχους να λένε 'Όσα κοστίζει μια δραχμή, για άλλους κοστίζει μια ζωή'"! Το Σύνταγμα σείστηκε όταν έπιασε να τραγουδά τον "Μέρμηγκα" του Μάνου Λοΐζου. Αλλά και την ώρα που ο Χρήστος Θηβαίος θύμισε σε όλους ότι "χρωστάμε πολλύ περισσότερα στους ποιητές από τους δανειστές" κι έπιασε να τραγουδά τον "Άμλετ της Σελήνης". Κι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με κόκκινο πουκάμισο, με το "Όχι σε όλα" και με Μίκη Θεοδωράκη και με Θάνο Μικρούτσικο, σε απόλυτο συντονισμό με το πλήθος που τον καταχειροκροτούσε. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο Θάνος Μικρούτσικος είχε την τιμητική του. Τα περισσότερα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν δικά του. Ο ίδιος τραγούδησε με την Αφροδίτη Μάνου από τα "Πολιτικά Τραγούδια" του, με συνοδεία τις χιλιάδες φωνές των συγκεντρωμένων.
Μα και ο Μίκης ήταν παρών, παρά τη φυσική του απουσία. Τα τραγούδια του στις καρδιές του πλήθους. Από τις πιο δυνατές ήταν η στιγμή που η Ελένη Βιτάλη σκύβει από τη σκηνή και παίρνει την ελληνική σημαία ενός από τους συγκεντρωμένους και αρχίζει να τραγουδά τη "Ρωμιοσύνη". "Ζούμε στιγμές μεταπολίτευσης" έλεγε ο Κώστας Θωμαΐδης που παρακολουθούσε. "Έχω ζήσει τη μεταπολίτευση, ζω και το σημερινό". Και η Ελένη Βιτάλη να συνεχίζει με το "Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ" και να θυμάται τον Μανόλη Ρασούλη. Α καπέλα, λίγο μετά, ο Πασχάλης Τσαρούχας που παρουσίαζε τη συναυλία έπιασε να τραγουδά τον "Μικρό λαό". Πίσω του η Μάνια Παπαδημητρίου. Κάτω από τη σκηνή η μουσική του Μίκη δονούσε το πλήθος. Και πίσω από τη σκηνή η Μαρίζα Κωχ, ο Θέμης Ανδρεάδης, η Βάσια Τριφύλλη, ο δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσος κ.ά., έδιναν το δικό τους παρών. Και πάνω στη σκηνή ο Γιώργος Μεράτζας με τη "Δίκοπη ζωή", ο Δημήτρης Αποστολάκης, με τους Χαΐνηδες. Είχαν προηγηθεί η Ρίτα Αντωνοπούλου να τραγουδά "Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα", η Ηρώ, η Ραλία Χρηστίδου αλλά και οι "Εlextric litany" έφτασαν στο Σύνταγμα από το Λονδίνο για να δώσουν το δικό τους παρών. Εκεί και αντιπροσωπείες των Podemos, του Die Linke, του Sinn Fein και πολλών ξένων καναλιών.
Ο κόσμος τραγουδούσε. Μόνο που αυτή τη φορά είχε μαζί του τους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς, τους ποιητές. Και έστειλε τη δική του απάντηση. Το τεράστιο Όχι που έκρυβε στα σπίτια του όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης και της λύπης.
Πόλυ Κρημνιώτη
