Είχαμε συναντήσει τον Ροβήρο Μανθούλη κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα -από το Παρίσι, όπου ζει μόνιμα- για μια μεγάλη, πολύωρη συζήτηση (ένα μέρος της θα δημοσιεύσουμε προσεχώς). Κουβεντιάσαμε για τις πολιτικές εξελίξεις, για την ιστορική διαδρομή της χώρας, που καθορίζει ακόμη το "τώρα", για τον κινηματογράφο, για τον κρίσιμο ρόλο της τηλεόρασης και της προπαγάνδας στην Ελλάδα...
Ο Ροβήρος Μανθούλης είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που δούλεψαν σκληρά κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης για μια πλουραλιστική, δημοκρατική και υψηλού πολιτιστικού επιπέδου δημόσια τηλεόραση στην Ελλάδα, υπό αντίξοες συνθήκες. Γνωρίζει από πρώτο χέρι τη δύναμη των εικόνων που μπαίνουν σε κάθε σπίτι, το πώς συγκροτείται ο "δημόσιος λόγος", πώς οργανώνεται η διαχείριση των συμβόλων. Του ζήτησα να μας στείλει τις σκέψεις του εν όψει του δημοψηφίσματος από τη θέση του "παρατηρητή" στο Παρίσι -αν και ο ίδιος αισθάνεται μονίμως συμπάσχων με την κατάσταση στην Ελλάδα.
Κώστας Τερζής
Παρακολουθώ από κοντά τα της Ελλάδας, της Γαλλίας και των Βρυξελλών. Το φαινόμενο που επικρατεί είναι η πλήρης απουσία της ελληνικής κυβερνητικής φωνής στην Ευρώπη. Λόγω ανικανότητας, λόγω ηττοπάθειας ή λόγω ξεψυχίσματος κάτω από το βάρος της πρωσικής πολιτικής που κυριαρχεί στο σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών μίντια; Καταναλώνεται σαν αγγελική καλόγρια ο γλυκύτατος κ. Γιούνκερ, έτοιμος να μείνει γονατισμένος μπροστά στον εσταυρωμένο μέχρι το δημοψήφισμα.
Ο κ. Γιούνκερ, κρύβοντας το μαστίγιο του θηριοδαμαστή πίσω από το "μαρτύριό" του, της "προδοσίας" του Τσίπρα που τόσο τον λάτρευε μέχρι σήμερα. Και δεν βρέθηκε ένας Έλληνας δημοσιογράφος να σηκωθεί όρθιος και -προετοιμασμένος με επιχειρήματα- να του υπενθυμίσει τα χονδροειδή και ασύστολα ψέματα που μας αράδιασε τη Δευτέρα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε, με καινούργιο κοστούμι.
Πονηρότατος βέβαια ο Γιούνκερ, οργάνωσε έτσι την συνέντευξη ώστε να μην μπορεί να αφιερώσει περισσότερο από δύο λεπτά σε ερωτήσεις, "λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων". Αν είχε πει λιγότερες φορές το "εγώ λατρεύω τους Έλληνες!" θα αναγκαζόταν να ψάχνει για δύσκολες απαντήσεις σε δύσκολες ίσως ερωτήσεις. Αυτό που είναι εύκολο για τους δημαγωγούς είναι ο περίπατος από τη μία άκρη του φάσματος στην άλλη.
Στην αρχή των κρίσιμων συνεννοήσεων, ήταν η εποχή της θρασύτητας. Και ο Χερ Γιούνκερ έλεγε -θυμάστε;- "θα προτιμούσα να συνομιλώ με οικεία μου πρόσωπα"! Ο Σαμαράς χαμογελούσε, γιατί αυτόν εννοούσε. Τα ανοίκεια πρόσωπα ήταν ο Βαρουφάκης, που του είχε καθίσει σαν ψαροκόκαλο στον λαιμό. Το ίδιο και στον παρτενέρ του, τον Σόιμπλε. Ο οποίος θα έπρεπε να στείλει έναν Βαυαρό αστυνομικό να "διορθώσει" τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών "προκαταβολικά".
Θα έχετε ακούσει για το νομοσχέδιο που έστειλε ο Σόιμπλε στη γερμανική Βουλή που θα επέτρεπε στη γερμανική αστυνομία να δολοφονεί προκαταβολικά τους υπόπτους τρομοκρατικών ενεργειών. Περίεργο πώς η Βουλή του το επέστρεψε ως απαράδεκτο (την πληροφορία την έχω από επίσημη πηγή, τη βιογραφία του Σόιμπλε).
Ο Σόιμπλε έχει κατηγορηθεί (ειδικά στην Πορτογαλία, χωρίς αποδείξεις βέβαια) και για υπόγειες ενέργειες, με μια ομάδα "δημοσιογράφων", με σκοπό τη διάδοση ψευδών πληροφοριών για χώρες και ηγέτες που του εναντιώνονται. Με δυο λόγια, οι δημόσιες σχέσεις στα χέρια ισχυρών κυβερνήσεων είναι δυνατόν να κρίνουν τη μοίρα ενός λαού.
Τις δημόσιες σχέσεις τις καταφέρνουμε στη ελληνική Βουλή, ευτυχώς, χάρη στο ήθος των ομιλητών του ΣΥΡΙΖΑ (και στο ανέλπιστο επίπεδο των αντιπολιτευτών τους). Δυστυχώς, μας διαφεύγουν στον ευρωπαϊκό στίβο. Αυτή τη στιγμή όλοι οι γραβατωμένοι ευρωκράτες έχουν επιδοθεί σε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία να πείσουν τους Έλληνες να ψηφίσουν Ναι στο δημοψήφισμα. Θυμίζω (στους Έλληνες!) ένα απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Ρωμαίου που αναφέρεται σε μια περίοδο της ελληνικής ιστορίας με έντονα χαρακτηριστικά της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα και που δημοσίευσε στη στήλη του στο "Βήμα της Κυριακής". Ο λόγος για την κρίση που αντιμετώπιζε ο Τρικούπης στα τέλη του 19ου αιώνα.
Περιθώρια άλλων φόρων δεν υπήρχαν -σημειώνει ο Ρωμαίος-, ο Τρικούπης αναζήτησε δάνειο στο εξωτερικό. Οι πόρτες κλειστές. Οι πολιτικοί αντίπαλοι, με επικεφαλής τον Δηλιγιάννη, είχαν δυσφημήσει τη χώρα. Οι κεφαλαιούχοι εμφάνιζαν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας με σκοπό να επιβάλουν επαχθείς όρους σε νέο δανεισμό. Οι Άγγλοι, παίζοντας πολιτικό παιχνίδι, προσφέρουν νέο δάνειο που δεν γίνεται δεκτό.
Εμφανίζεται το πικρό ποτήρι της πτώχευσης! Θα επιχειρήσει διακανονισμό του χρέους. Στο εσωτερικό θα απομονωθεί. Στο εξωτερικό έντονη η αντίδραση των ομολογιούχων. Τον χορό έσερναν και τότε οι Γερμανοί. Η έγκυρη "Εφημερίς" της Κολωνίας, πρώτη σε ωμότητα, χαρακτήριζε όλους τους Έλληνες "κλέπτες και ληστές". Συνιστούσε στη Γερμανία «να κατάσχει τεμάχιον του ελληνικού εδάφους προς ασφάλειαν των χρεών"!
Αισθητή η βελτίωση σήμερα -συνεχίζει ο Ρωμαίος-, δεν απειλούν με κατοχή. Μας συνιστούν να πουλήσουμε την Κέρκυρα (θα ήταν ο Σόιμπλε που το συνιστούσε...). Επιγραμματικό το ακόλουθο σχόλιο της γαλλικής εφημερίδας «Τemps» -σημειώνει ο Γιώργος Ρωμαίος: "Η διαγωγή μερικών πολιτικών κύκλων και της αυλής θυμίζει τη μερίδα εκείνη των Αθηναίων, που έδιναν σήματα από την κορυφή του Υμηττού στους Πέρσες, για να τους καθοδηγήσουν πού ήταν το καταλληλότερο μέρος για την απόβασή τους"! Ευχαριστώ, Γιώργο.
Οι Πέρσες είχαν έρθει να διώξουν τον... ΣΥΡΙΖΑ της εποχής και να ξαναβάλουν στον θρόνο τον Ιππία, έναν μεγάλο δικτάτορα που είχαν διώξει οι δημοκράτες. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι η Μάχη του Μαραθώνα ήταν ένα Όχι στην κατάλυση της Δημοκρατίας. Και ο νοών νοείτω.
ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ
