Το Όχι στο επικείμενο δημοψήφισμα δεν είναι απλώς πατριωτικό καθήκον. Είναι, θα έλεγα, πανευρωπαϊκό καθήκον. Αισθάνομαι, σαν πολίτης αυτής της χώρας που γέννησε την Ευρώπη, ότι έχουμε υποχρέωση ηθική και ιερή να μην επιτρέψουμε στην Ευρώπη να πάψει να είναι δημοκρατία και να ισχύουν δημοκρατικές διαδικασίες. Φαίνεται να είναι κεφαλαιώδες, αλλά να μην αφορά τους ανθρώπους που πεινάνε, ωστόσο τους αφορά άμεσα, έχει πολύ μεγάλη σημασία να συνεχίσουν οι λαοί της Ευρώπης να παίρνουν τις αποφάσεις και όχι τα χρηματοοικονομικά λόμπι και οι αγορές. Για την πατρίδα μας έχει πολύ μεγάλη σημασία όλος αυτός ο συρφετός των διαπλεκόμενων μαφιόζων που καταλήστεψαν τη χώρα, που εγκαθίδρυσαν, εγκατέστησαν και συντήρησαν το πελατειακό κρατος με τους αιχμάλωτους δημόσιους υπάλληλους και άλλους διορισμένους, να πάει από εκεί που ήρθε, γιατί είναι η μόνη πιθανότητα να μπορέσουμε να ανακάμψουμε σαν οικονομία και τελικά να τραφούμε. Όσο έχουμε κλέφτες να μας κυβερνούν, μαφιόζους σαν αυτούς που ήταν μέχρι την πρώτη φορά Αριστερά, θα συνεχίζουμε να μην έχουμε καμία πιθανότητα να βγούμε από την ύφεση, θα συνεχίζουμε να μην έχουμε καμιά πιθανότητα να θρέψουμε τους πάμφτωχούς μας, αυτούς που δεν έχουν δηλαδή να σιτιστούν και που δεν έχουν στέγη, θα συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε προς τη βαρβαρότητα.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να σταματήσει η βαρβαρότητα στην Ελλάδα τώρα και στην Ευρώπη μεθαύριο, οφείλουμε απέναντι στις επόμενες γενιές, όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας και των άλλων είναι δικά μας παιδιά, κάθε γενιά έχει παιδιά της τα επόμενα, οφείλουμε απέναντι σε αυτά τα παιδιά να ουρλιάξουμε Όχι και, αν χρειαστεί, να είναι η τελευταία πράξη της ζωής μας. Αυτό το Όχι θα το έκανα ακόμα κι αν έπρεπε να είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω.
