Οι άνθρωποι κάνουν τις βιβλιοθήκες. Όχι μόνο οι εργαζόμενοι, οι βιβλιοθηκονόμοι, αλλά οι άνθρωποι που συχνάζουν σε αυτές. Και θα πούμε μία ιστορία για αυτούς σήμερα. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Ούτε ποια συγκεκριμένη βιβλιοθήκη είναι. Θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε βιβλιοθήκης και κάθε ανθρώπου που συχνάζει σε αυτές.
Ο κύριος Κ. διαβάζει μανιωδώς. Το διάβασμα τον ξεκουράζει από τον καθημερινό μόχθο. Για τον λόγο αυτόν επισκέπτεται τακτικά τη βιβλιοθήκη. Επισκέπτεται εξίσου τακτικά το βιβλιοπωλείο. Τα βιβλία είναι μέρος της ζωής του. Τα βιβλία που διαβάζονται όμως. Όχι τα αντικείμενα. Έτσι, κάθε φορά που πάει στη βιβλιοθήκη να δανειστεί κάτι καινούργιο, αφήνει εκεί τα βιβλία που αγόρασε στο μεσοδιάστημα, ως δωρεά. Ως δώρο για τους συμπολίτες του. Ποιο καλύτερο μέρος μπορεί να σκεφτεί να ακουμπήσει τα βιβλία του και τις εμπειρίες του;
Στην ίδια βιβλιοθήκη συχνάζει η κυρία Λ. Ας την αφήσουμε να μιλήσει μέσα από το βιβλίο επισκεπτών της βιβλιοθήκης:
«Ανέκαθεν διάβαζα πολλά βιβλία. Όταν ήμουν μικρή, ξεκίνησα με Άρλεκιν και συνέχισα με τα best seller. Πριν από 10 χρόνια σε μια βραδιά διάβαζα ως συνήθως ένα βιβλίο (συνήθεια χρόνων και βλέποντας εμένα το είχαν υιοθετήσει και πολλοί άλλοι συνάδελφοι) και μου λέει κάποιος ότι η μητέρα του διαβάζει χιλιάδες βιβλία και τα προμηθεύεται από τη δανειστική βιβλιοθήκη. Μέχρι τότε νόμιζα ότι η βιβλιοθήκη έχει μόνο εγκυκλοπαίδειες. Και έτσι ανακάλυψα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Έχω διαβάσει και συνεχίζω να διαβάζω τα άπειρα βιβλία, κάτι που μου άρεσε ανέκαθεν, αλλά λόγω του κόστους του κάθε βιβλίου ήταν λίγο δύσκολο. Γι' αυτό λοιπόν εύχομαι στο προσωπικό της Βιβλιοθήκης μας να είναι καλά, να συνεχίσουν την εξαιρετική δουλειά που κάνουν και τους ευχαριστώ πολύ. Επίσης ευχαριστώ και όλους τους δωρητές που δωρίζουν τα βιβλία τους στη βιβλιοθήκη και μοιράζονται έτσι την κάθε ιστορία με όλους εμάς τους υπόλοιπους.»
Η κυρία Λ. μιλάει με την ψυχή της. Χρησιμοποιεί ένα καταπληκτικό «μας», όταν αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη. Είναι η «Βιβλιοθήκη μας». Γιατί αυτό είναι τελικά μια βιβλιοθήκη. Ο χώρος και ο τόπος, οι ιστορίες και τα χαμόγελα των ανθρώπων της κοινότητας. Είμαστε σίγουροι ότι ο κύριος Κ. μπορεί να αισθάνεται λίγο πιο χαρούμενος. Όχι γιατί βρίσκει πολλά βιβλία να διαβάσει (από το βιβλιοπωλείο ή τη βιβλιοθήκη), αλλά γιατί μπορεί και χαρίζει αυτή τη χαρά σε άλλους άγνωστους ανθρώπους. Και είμαστε σίγουροι επίσης ότι οι βιβλιοθηκονόμοι σε αυτή (σε κάθε) τη βιβλιοθήκη ξεχνούν τα προβλήματα που τους σωρεύει ένα κράτος που τους θεωρεί άχρηστους, κάθε φορά που βλέπουν την κυρία Λ. να χαμογελά.
Καλλίμαχος
