"Βρίσκομαι δύο μήνες εδώ, η πόλη μαστίζεται από κρίση και μιζέρια και το ερώτημα αν μπορεί η τέχνη να αναπαραστήσει την κρίση μάς προκαλεί να πούμε όχι, η κρίση δεν αντιπροσωπεύεται". Αυτό υποστήριξε ο Άνταμ Σίμτσικ, καλλιτεχνικός διευθυντής της Documenta, που θα γίνει ταυτόχρονα σε Κάσελ και Αθήνα το 2017, ένας από τους ομιλητές της διημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος στο πλαίσιο του αφιερώματος «Εικόνες της Κρίσης» σε συνδιοργάνωση με το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, το Γκαίτε και το Γαλλικό Ινστιτούτο.
Για "ακατάσχετη φλυαρία", αναφορικά με το θέμα της κρίσης, έκανε λόγο η Εύα Στεφανή, ντοκιμαντερίστρια και εικαστική καλλιτέχνις, προσθέτοντας πως "το έργο τέχνης δεν έχει νόημα να εικονογραφεί την κρίση, να την περιγράφει, αλλά να την αποκαλύπτει", χαρακτηρίζοντάς την "φαντασιακό συλλογικό κατασκεύασμα". "Η μόνη απάντηση από τους καλλιτέχνες είναι η επανάσταση στη φόρμα που αφυπνίζει τον θεατή σε σημείο να πέφτει από την καρέκλα του. Η κρίση είναι ένα εμπορεύσιμο αγαθό και μιλώντας γι' αυτό απενοχοποιούμαστε από τις ευθύνες ως υπαίτιοι", κατέληξε. Η σκηνοθέτις Στέλλα Θεοδωράκη αναφέρθηκε στην ευαισθησία του έργου τέχνης στο περιβάλλον, ενός περιβάλλοντος που είναι ωστόσο «κορεσμένο από εικόνες και ήχους», όπως εξήγησε. Χαρακτήρισε το θέμα «αν μπορεί η τέχνη να αναπαραστήσει την κρίση» «φασαρία χωρίς λόγο», υποστηρίζοντας πως «η κρίση πουλάει, είναι μόδα και ο χρόνος θα δείξει ποιο έργο θα αντέξει».
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας, με συντονίστρια την Μαρία Κομνηνού, καθηγήτρια στο ΕΚΠΑ και γενική γραμματέα του Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, η συζήτηση "ξεπέρασε" το θέμα της προνομιακής φόρμας και έφτασε σε συζήτηση περί πολιτικής συγκυρίας σε Ελλάδα και Αγγλία, καθώς πήραν μέρος ο Μάρτιν ΜακΚίλαν, κοσμήτορας στη Σχολή Τεχνών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κίνγκστον, ο σκηνοθέτης Κεν Μακ Μάλαν, που έχει σκηνοθετήσει μια ταινία - παρέμβαση για την ελληνική κρίση, ο Γιώργος Δρίβας, εικαστικός και σκηνοθέτης, ο συγγραφέας Γιάννης Τσίρμπας και ο σκηνοθέτης Χρήστος Καρακέπελης, που επεσήμανε πως "το ελληνικό σινεμά μέσα στην κρίση δεν εμβόλισε την ελληνική πραγματικότητα, καθώς οι Έλληνες κινηματογραφιστές δεν μπόρεσαν να έχουν μια κοινή συνείδηση με την εικόνα της κρίσης. Πρέπει να αφουγκραστούμε τη ζωή με πιο τεντωμένες κεραίες", κατέληξε.
Μάνια Ζούση
