Ο κορυφαίος του μπλουζ B. B. King πέθανε χθες, σε ηλικία ογδόντα εννέα ετών και από επιπλοκές διαβήτη από τον οποίο έπασχε επί χρόνια,. Ο τελευταίος επιζών των τριών «Βασιλέων» του blues (οι άλλοι δύο ήταν ο Albert King και ο Freddie King, άπαντες ήταν φυσικά απλά συνεπώνυμοι) γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1925 σε μια μικρή πόλη του Μισισιπί και το αληθινό του όνομα ήταν Riley B. King. Οπως και πολλά άλλα μαύρα παιδιά ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική μέσα από την gospel χορωδία της ενορίας του και απέκτησε την πρώτη του κιθάρα σε ηλικία δώδεκα ετών. Μετά από μια δύσκολη, οικογενειακά και οικονομικά, παιδική ηλικία στα δέκα οκτώ του μόλις άφησε το οικογενειακό σπίτι για να εργαστεί ως οδηγός τρακτέρ αλλά και σαν μουσικός, κιθαρίστας δηλαδή. Γιατί μπορεί επίσης να τραγουδούσε και να έγραψε αρκετά από τα τραγούδια του αλλά αυτό που ήταν, πριν και πάνω απ' όλα, ήταν ένας πολύ μεγάλος κιθαρίστας.
Μετά από μερικές περιπλανήσεις στις κεντρικές ΗΠΑ στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '40 βρέθηκε στο Μέμφις που θα γινόταν η έδρα του για αρκετά χρόνια. Εκεί ήταν που υιοθέτησε και το ψευδώνυμο B. B. King, δηλαδή (Beale Street) Blues Boy King, με το οποίο θα γινόταν διεθνώς διάσημος. Όντως από τότε άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο γνωστός και από το 1949 ξεκίνησε και να δισκογραφεί. Την ίδια περίπου εποχή έδωσε στην κιθάρα του το... όνομα Lucille, κάτι που συνέχισε να κάνει μέχρι το τέλος της ζωής του, αν και φυσικά μέχρι τότε πέρασαν από τα χέρια του πολλές ακόμα κιθάρες μετά την πρώτη.
Το παίξιμο του, βαθιά μελωδικό και με έντονη χρήση του tremolo, δεν άργησε να δημιουργήσει σχολή αν και, κατά παράδοξο επιφανειακά τρόπο, όχι τόσο ανάμεσα στους μαύρους μουσικούς οι οποίοι, άμεσα ή έμμεσα, τον κατηγορούσαν ότι είχε κάνει συμβιβασμούς στη μουσική του για να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή από τα λευκά ακροατήρια. Οι λευκοί ομότεχνοι του όμως είχαν εντελώς αντίθετη άποψη, στάθηκε η καθοριστικότερη ίσως επιρροή για μια ολόκληρη γενεά Αμερικανών αλλά και Άγγλων λευκών bluesmen και ιδίως φυσικά κιθαριστών. Πρώτος και καλύτερος ίσως ο Eric Clapton αλλά και όλοι σχεδόν οι ανάλογοι της δεκαετίας του '60 με αρκετούς από τους οποίους συνεργάστηκε στη συνέχεια, δισκογραφικά, συναυλιακά ή και με αμφοτέρους τους τρόπους.
Αντίθετα με πολλούς άλλους μαύρους μουσικούς και ειδικά του blues ο B. B. King ευτύχησε να έχει, εκτός από την κριτική αποδοχή, πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, τόσο με τους δίσκους όσο και ακόμα περισσότερο με τις ζωντανές εμφανίσεις του.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
