Στο δυστοπικό 2077 μεταφέρει ο διάσημος Βρετανός δραματουργός Έντουαρντ Μποντ τον θεατή του μονόπρακτου Δεν έχω τίποτα (Have I none, 2000), που παρουσιάζεται από σήμερα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Πρόκειται για "μια υπαρξιακή τραγωδία με στοιχεία μαύρης κωμωδίας", όπως το χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης του Δημήτρης Μυλωνάς, που μας μεταφέρει σε μια κοινωνία πειθαρχημένη και ομοιόμορφη, όπου "η συγγένεια, το παρελθόν και η μνήμη είναι έννοιες απαγορευμένες".
Σε αυτήν την πρώην καταναλωτική κοινωνία, που "είχε οδηγηθεί στο τέλμα, με τους ανθρώπους της να αυτοκτονούν μαζικά, και που οικειοθελώς ζητάει από το κράτος να την αναλάβει", ο συγγραφέας τοποθετεί ένα ζευγάρι, έναν ασφαλίτη, που εργάζεται στην υπηρεσία περιπολίας, και τη σύζυγό του (που στην παράσταση ερμηνεύουν η Άννα Ελεφάντη και ο Βασίλης Κουκαλάνι). Την "απόλυτα κενή ζωή τους" θα έρθει να διαταράξει ένας ξένος, "που βγάζει στην επιφάνεια το τέλμα, το κενό τους", λέει η πρωταγωνίστρια. Ο "ξένος" (Πάρης Θωμόπουλος) έρχεται από μια περιοχή που δεν έχει ακόμη αναμορφωθεί από το κράτος και ισχυρίζεται ότι είναι αδελφός της γυναίκας. Ο ερχομός του θα λειτουργήσει σαν καταλύτης στο μετα-αποκαλυψιακό κλειστοφοβικό τους σύμπαν.
Και οι τρεις φαίνεται πως γνωρίζουν την απαγορευμένη συγγενική σχέση των δύο αδελφών, όμως "κανείς τους δεν μπορεί να την παραδεχθεί, έτσι, αντί να μιλήσουν γι' αυτήν, τσακώνονται για μια καρέκλα", λέει ο Δ. Μυλωνάς. "Το συναίσθημα είναι τόσο πολύ χαλιναγωγημένο, που η καρέκλα για την οποία τσακώνονται είναι η προβολή όλου τους του αδιεξόδου", συμπληρώνει η Α. Ελεφάντη. "Μέσα τους ουρλιάζουν, αλλά εξωτερικά δείχνουν το ελάχιστο", καταλήγει ο σκηνοθέτης.
Πρόκειται για "μια πανωλεθρία συναισθημάτων" που συμβαίνει μέσα στους ήρωες, λέει από τη μεριά του ο Βασίλης Κουκαλάνι. "Είναι ακραία συνθήκη, που ακρωτηριάζει ένα πολύ μεγάλο μέρος του εσωτερικού μας κόσμου". Για τον πρωταγωνιστή, το μονόπρακτο του Μποντ αποτελεί μια "λοξή, παράδοξη και μαύρη, πιντερική ματιά σε μια φασιστο-κοινωνία του μέλλοντος, από την οποία έχει αφαιρεθεί κάθε ατομικότητα, αλλά και κάθε συλλογικότητα, όπου όλες οι ζωές είναι ίδιες και τυποποιημένες".
Όπως παρατηρεί, ο συγγραφέας "χρησιμοποιεί αυτήν τη δυστοπική κοινωνία για να ερμηνεύσει το σήμερα, το πώς αυτή δημιουργείται κάθε μέρα στο παρόν". Και συνεχίζει: "Οι άνθρωποι είναι φοβικοί και θέλουν την ησυχία τους, επειδή δεν έχουν το σθένος να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Κατά τη γνώμη μου, είναι το μεγάλο ψέμα που έχουμε δεχτεί όλοι: ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, ότι δεν μπορείς να προβάλεις δημιουργική αντίσταση..."
Σ.Κ.
