Τι σχέση μπορεί να έχει ένα παρεκκλήσιο στην αυλή του "Βασιλιά Ήλιου", στο Παρίσι του Λουδοβίκου ΙΔ', με έναν τεκέ του Πειραιά την εποχή του Βαμβακάρη; Φαινομενικά καμία, όμως η μουσική είναι μια γέφυρα που μπορεί, με τον δικό της τρόπο, να αναδείξει το νήμα που ενώνει φαινομενικά ασύνδετους τόπους και χρόνους...
Έχοντας στο επίκεντρο τα πάθη, τα θεία μα και τα ανθρώπινα, η αποψινή συναυλία των Latinitas Nostra, με τίτλο «...αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα...», εξερευνά τη γαλλική θρησκευτική μπαρόκ μουσική του 17ου αιώνα, με έμφαση στα "Αναγνώσματα του σκότους", που παρουσιάζονταν στις ολονυχτίες της Μεγάλης Εβδομάδας και βασίζονταν στους Θρήνους του Ιερεμία, προκειμένου να θυμίσουν στο εκκλησίασμα την παρακμή και την απώλεια.
Η ηχητική εκφορά του εβραϊκού αλφαβήτου στα "Αναγνώσματα" συνδέεται μακρινά με το "αμάν" του αμανέ, οδηγώντας τους Latinitas Nostra να αναζητήσουν στο ρεμπέτικο τραγούδι έναν κοινό ήχο και μια κοινή διάθεση που τα ενώνει αλλά και τα διαχωρίζει, το αίσθημα της χαρμολύπης που γεννιέται μέσα από το τραγούδι.
Σε αυτήν την ιδιόμορφη ηχητική περιπλάνηση, που ταιριάζει όμως στο πνεύμα των ημερών, το μουσικό σύνολο, με επικεφαλής τον Μάρκελλο Χρυσικόπουλο στο εκκλησιαστικό όργανο και το τσέμπαλο, θα ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων, έργα Couperin, Delalande, de Brossard. Τραγουδούν οι Θεοδώρα Μπάκα, Έλενα Κρασάκη, Αυγερινή Γάτση, ενώ συμμετέχουν οι Μιχάλης Κουλουμής, βιολί, Βασίλης Τσιγερίδης, κανονάκι, Θύμιος Ατζακάς, ούτι, κιθάρα, Ευγένιος Βούλγαρης, γυαϊλί ταμπούρ, μπουζούκι, Ιάσων Ιωάννου, μπαρόκ βιολοντσέλο, Ανδρέας Λινός, μπάσο βιόλα, Δημήτρης Τίγκας, βιολόνε, Θοδωρής Κίτσος, θεόρβη, μπαρόκ μαντολίνο.
Η συναυλία θα δοθεί απόψε στις 8.30 μ.μ. στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ μετά το τέλος της μέλη των Latinitas Nostra συνομιλούν με το κοινό.
