Ο ντράμερ Jim White είναι ένα από τα πιο γνωστά και εκλεκτά μέλη της rock σκηνής της Αυστραλίας. Πιο συγκεκριμένα το 1992 σχημάτισε μαζί με τον βιολιστή (και μπασίστα όταν χρειάζεται) Warren Ellis και τον κιθαρίστα/μπασίστα Mick Turner τους Dirty Three, ένα πολύ ενδιαφέρον οργανικό τρίο. Εκτός από τις θαυμάσιες δικές τους δουλειές οι Dirty Three, τόσο ως σύνολο όσο και μεμονωμένα τα μέλη τους, έχουν συνεργαστεί τακτικά με τον αναμφισβήτητα σημαντικότερο Αυστραλό μουσικό του ιδιώματος τους, τον Nick Cave, με τον Warren Ellis μάλιστα τελικά να γίνεται μόνιμο μέλος και του γκρουπ του τελευταίου, των Bad Seeds. Ο Jim White όμως έχει συνεργαστεί και με αρκετά ακόμα εξαίρετα ονόματα της σύγχρονης μουσικής, θα αναφέρουμε ενδεικτικά τις Marianne Faithfull και P J Harvey.
Τίποτα όμως τα προαναφερθέντα δεν είναι η αιτία αυτής της συνέντευξης. Αιτία και αφορμή της είναι η συνεργασία του Jim White με έναν Έλληνα μουσικό και συγκεκριμένα τον Γιώργο Ξυλούρη, γιο του πολύ γνωστού Ψαραντώνη. Οπως και τα περισσότερα άλλα μέλη της οικογενείας του ο Γιώργος Ξυλούρης (ή Ψαρογιώργης) γεννήθηκε προικισμένος με μουσικό ταλέντο, τραγουδάει και κυρίως παίζει λαούτο. Εκτός προφανώς από τον πατέρα του έχει συνεργαστεί και με πολλούς άλλους Κρητικούς μουσικούς αλλά είναι ιδιαίτερα δραστήριος και στο εξωτερικό και με το συγκρότημα του, τους Xylouris Ensemble, είναι από τους καλύτερους εκπροσώπους της κρητικής μουσικής σε όλο τον κόσμο.
Στα πλαίσια λοιπόν της διεθνούς παρουσίας του ήρθε σε επαφή με τον Jim White και η γνωριμία και περιστασιακή αρχικά συνεργασία τους είχε σαν αποτέλεσμα έναν δίσκο που κυκλοφόρησε στα τέλη της περυσινής χρονιάς. Το «Goats» (Κατσίκες!) των Xylouris White είναι μια απλή μεν αλλά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα δουλειά, ένας μινιμαλιστικός και στην πλειοψηφία του οργανικός δίσκος στον οποίο οι δύο μουσικοί εκκινούν καθένας με το όργανο του από την αντίστοιχη παράδοση του για να συναντηθούν κάπου στην μέση και να εξερευνήσουν μαζί αυτό το νέο και για τους ίδιους ηχητικό τοπίο μεθ' ουκ ολίγων αυτοσχεδιαστικών στοιχείων. Από την μακρινή χώρα του λοιπόν ο Jim White μας μίλησε για το «Goats», τον φίλο του Γιώργο Ξυλούρη αλλά και για τον ρόλο που πιστεύει ότι πρέπει να παίζει η μουσική στον σημερινό κόσμο.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Πώς καταρχήν γνωρίσατε τον Γιώργο Ξυλούρη και στη συνέχεια καταλήξατε να παίζετε μαζί του;
Γνωριστήκαμε πριν από είκοσι πέντε χρόνια εδώ στην Αυστραλία, στη Μελβούρνη. Τότε τον άκουσα να παίζει για πρώτη φορά και επίσης άκουσα ηχογραφήσεις του αλλά και του πατέρα του, μου άρεσαν πάρα πολύ και από τότε εξακολουθώ να τις ακούω. Παίξαμε για πρώτη φορά μαζί όταν ο Γιώργος ήταν προσκεκλημένος σε κάποιες συναυλίες των Dirty Three και μετά έπαιξα μαζί του και με τον πατέρα του. Τελικά, μετά από σκέψη και πρόθεση χρόνων, ήρθα στην Ελλάδα με πλάνο όχι μόνο να παίξουμε αλλά και να ηχογραφήσουμε μαζί. Και μου άρεσε πάρα πολύ εκεί! (γέλια)
Το να παίξεις όμως μαζί με κάποιον είναι ένα πράγμα και μάλλον εύκολο αλλά το να ηχογραφήσεις έναν δίσκο μαζί του άλλο και πολύ διαφορετικό. Τι σας έκανε να πάρετε αυτή την απόφαση;
Το «Goats» ηχογραφήθηκε σε πολλά διαφορετικά μέρη, επάνω στον Ψηλορείτη, στο Ηράκλειο, στο Σίδνεϊ, στη Νέα Υόρκη και ξανά στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο και πάντοτε οι ηχογραφήσεις του γίνονταν στην βάση ότι θα αποτελούσαν έναν δίσκο. Μου άρεσε αυτό που κάναμε μαζί και ήθελα να είμαστε κατά κάποιο τρόπο σαν συγκρότημα έτσι ώστε να μπορούμε να παίζουμε, να μας ευχαριστεί αυτό αλλά και να ανακαλύπτουμε περισσότερα κατά την διαδικασία. Συνέχεια λοιπόν είχαμε αυτή την επιταγή, της δημιουργίας ενός δίσκου, στο μυαλό μας...
https://www.youtube.com/watch?v=_EUovP2ZkMc
Τι βρίσκετε περισσότερο ενδιαφέρον στο όργανο του Γιώργου αλλά και τον τρόπο που το παίζει;
Το ίδιο το όργανο μπορεί να παράγει πολλούς ήχους...Το παίξιμο του είναι όμορφο, έχει πάθος, αμεσότητα αλλά ταυτόχρονα και βαθύτητα. Ο Γιώργος είναι πολύ δημιουργικός στο παίξιμο του αλλά την ίδια στιγμή και προσηλωμένος στην χορευτική διάσταση του, η ακούραστη ρυθμική έρευνα του μας συνδέει με το παρελθόν αλλά και με το παρόν. Αμφότεροι παίζουμε όργανα που γενικότερα θεωρούνται ρυθμικά αλλά το κάνουμε με τρόπο ο οποίος είναι επίσης και μελωδικός. Ενα μόλις διμελές σχήμα μπορεί να φαίνεται περιοριστικό ή και πολύ «επίπεδο» αλλά στην δική μας περίπτωση δεν είναι καθόλου έτσι!
Αυτός ο δίσκος αποτελεί την προσέγγιση σας στην ελληνική μουσική, είναι απλά μια προσθήκη σε ό,τι κάνατε μουσικά ως τώρα ή κάτι διαφορετικό και μοναδικό;
Νομίζω ότι είναι και τα δύο πρώτα και μάλιστα ταυτόχρονα, όχι χωριστά, κάτι που βρίσκω ιδιαίτερα συναρπαστικό!
Πόσο σημαντικό ήταν το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού κατά την δημιουργία του δίσκου;
Σαφώς ήταν σημαντικό αλλά αυτοσχεδιασμός σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Οταν ήμουν νεότερος ήθελα το μέρος των ντραμς να είναι τμήμα του εκάστοτε τραγουδιού, αργότερα ήθελα η μουσική να δίνει την αίσθηση ότι παίζεται για πρώτη φορά ώστε να αποπνέει το συναίσθημα που ήθελα. Σε αυτή την περίπτωση ο μουσικός αυτοσχεδιασμός θα ήταν το μέσο για να φτάσω στο – μη αυτοσχεδιαστικό άραγε; - συναίσθημα. Τώρα πλέον αισθάνομαι σα να επανεφευρίσκω τον τροχό κάθε φορά που παίζω, κάποιος είδος τροχού τέλος πάντων! (γέλια)
https://www.youtube.com/watch?v=SY3T0srhguw
Έχω την εντύπωση ότι πλέον ο Γιώργος είναι για εσάς πολύ περισσότερο ένας φίλος παρά απλά ένας συνεργάτης και έτσι θα σας ρωτήσω τι σας αρέσει περισσότερο και τι λιγότερο σε αυτόν. Τόσο σαν μουσικό όσο και ως άνθρωπο...
Μου αρέσει το ότι και εκείνος έχει την θέληση να επαναφευρίσκει τον τροχό κάθε ημέρα. Μου αρέσει επίσης το ότι βλέπει την μουσική τόσο σαν τέχνη όσο και από την πλευρά του ρόλου της στην κοινωνία. Μου αρέσει ακόμα το ότι γνωρίζει και είναι διατεθειμένος να εξηγήσει τις ιστορίες των πραγμάτων, των τραγουδιών, των χορών, του φαγητού, των ανθρώπων, γενικότερα τις ιστορίες της καθημερινής ζωής. Γνωρίζοντας τον και παίζοντας μαζί του μαθαίνω περισσότερα για τον κόσμο του αλλά και τον δικό μου. Τέλος μου αρέσει ότι πιστεύει στην ανθρωπότητα αλλά και στην ανάγκη αυτή να συνυπάρχει αρμονικά με την φύση. Τι δεν μου αρέσει; Ε, δύσκολο να πω...τελικά μάλλον τίποτα! (γέλια)
Εν κατακλείδι πώς θα αποκαλούσατε την μουσική που υπάρχει στον δίσκο; Είναι ένα είδος rock σε συνδυασμό με κάτι άλλο, world music, τι ακριβώς;
Κατσικίσια! (πάρα πολλά γέλια)
Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα σε Έλληνες και Αυστραλούς; Και δεν εννοώ μόνο τους μουσικούς προφανώς...
Δύσκολο να το πω αυτό καθώς μεγάλωσα σε μια περιοχή της Μελβούρνης όπου η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες.
Δεν αισθάνεστε αλήθεια λίγο παράξενα για το ότι ήρθατε από την Αυστραλία σχεδόν στην άλλη άκρη του κόσμου για να ηχογραφήσετε μαζί με έναν Έλληνα παραδοσιακό μουσικό;
Κάνω πάντα ό,τι θέλω μουσικά, ό,τι μου προκύπτει αυθόρμητα και είναι φυσικό για εμένα. Οι Dirty Three εγκατέλειψαν την Αυστραλία πριν είκοσι χρόνια και από τότε έχω ζήσει σχεδόν παντού στον κόσμο. Το ίδιο και ο Γιώργος, έχει περάσει ολόκληρη την ζωή του ταξιδεύοντας στον κόσμο και παίζοντας μουσική...Ο Γιώργος επίσης συχνά αναφέρει μια συγκεκριμένη «μουσική παράδοση της Μελβούρνης» και όσο το σκέφτομαι καταλήγω ότι έχει δίκιο. Δεν είναι μεν μια συγκροτημένη και με άρρηκτους δεσμούς παράδοση όπως εκείνη της Κρήτης αλλά υπάρχει και μάλλον αμφότεροι είμαστε μέρη της.
https://www.youtube.com/watch?v=AQom79A_LC8
Και όσον αφορά στο δικό σας γκρουπ, τους Dirty Three; Είναι το ίδιο συναρπαστικό και σας ικανοποιεί όσο και στην αρχή το να παίζετε μαζί τους;
Ο τελευταίος μας δίσκος κυκλοφόρησε το '12 και τότε επίσης πραγματοποιήσαμε και την τελευταία μέχρι στιγμής περιοδεία μας. Πάντως παίζαμε το ίδιο καλά όπως πάντα και ναι, ήταν συναρπαστικό και νομίζω ότι εξακολουθεί να είναι. Να πω όμως με την ευκαιρία ότι το ίδιο απολαμβάνω και το να παίζω ζωντανά μαζί με τον Γιώργο!
Και τέλος τα επόμενα σχέδια σας, σχετικά με αυτή την δουλειά αλλά και γενικότερα;
Εχουμε προγραμματίσει με τον Γιώργο να δώσουμε αρκετές συναυλίες, στην Ευρώπη, την Αυστραλία και την Βόρεια Αμερική, ανάμεσα στα άλλα θα παίξουμε και στο Plisskën Festival τον Ιούνιο στην Αθήνα. Κάνω όμως και αρκετά άλλα πράγματα…Εφηύρα έναν ρυθμό που η ανθρωπότητα δεν γνώριζε ως τώρα, «ο ρυθμός του σήμερα για αύριο» τον οποίο αποκαλώ «ο διπλός», επίσης ίδρυσα μια χορευτική ομάδα αλλά προς το παρόν επικεντρώνομαι κυρίως στους Xylouris White!
Με μια κουβέντα πολυμήχανος ως...Ελλην δηλαδή κύριε White…
