Τη γνωριμία με έναν από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους σκηνοθέτες του μουσικού θεάτρου, τον πολυβραβευμένο Ελβετό Κρίστοφ Μαρτάλερ, θα έχει την ευκαιρία να κάνει το αθηναϊκό κοινό, καθώς έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, παρουσιάζοντας την τελευταία του δουλειά, τη φάρσα του Ευγένιου Λαμπίς Κρέμα και μαρέγκα, στη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, από σήμερα έως και την Κυριακή.
Έχοντας αναπτύξει μια σκηνοθετική γραφή ιδιοσυγκρασιακή, που χαρακτηρίζεται από το μελαγχολικό χιούμορ και την αγάπη του για την απραξία και την αδυναμία των χαρακτήρων του, ο Μαρτάλερ στρέφεται στους χαμένους της ιστορίας, είτε αυτοί είναι εξοντωμένοι από την καθημερινή δουλειά είτε κατεστραμμένοι από την οικονομική φρενίτιδα.
Η προσέγγισή του είναι πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένη, ακόμη κι όταν καταπιάνεται με μια φάρσα του 19ου αιώνα, όπως είναι το La Poudre aux yeux, το έργο του Λαμπίς που αποτελεί τον βασικό κορμό τού Κρέμα και μαρέγκα, στον οποίο ο ιδιοφυής Ελβετός συνταίριαξε υλικά κι από άλλα έργα του Γάλλου συγγραφέα και ακαδημαϊκού, ενοποιώντας τα με έναν μοναδικό τρόπο.
Η δράση αρθρώνεται γύρω από τη συνάντηση δύο οικογενειών ευυπόληπτων αστών με αφορμή τον επικείμενο γάμο των τέκνων τους. Όμως, το γεγονός πως η μία οικογένεια είναι αποκλειστικά γαλλόφωνη και η άλλη αποκλειστικά γερμανόφωνη οδηγεί την αδυναμία συνεννόησης σε μπουρλέσκ καταστάσεις, που κάποτε γίνονται εντελώς υπερρεαλιστικές: Κινούμενοι σε εσκεμμένα επιβραδυμένο ρυθμό, οι μελλοντικοί συγγενείς χορεύουν σέικ, σφηνώνουν σε ξεχαρβαλωμένες καρέκλες, υποφέρουν από ρινορραγία, περιφέρονται κρατώντας βαλσαμωμένα ζώα...
Με το εύρημα της διγλωσσίας, ο Κριστόφ Μαρτάλερ τονίζει την αφασία των αυτάρεσκων αστών που παρουσιάζει, ενώ παράλληλα παρωδεί την ασυνεννοησία στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Κρ. Μαρτάλερ γεννήθηκε το 1951 κοντά στη Ζυρίχη, όπου και σπούδασε μουσική, ενώ στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε θέατρο πλάι στον Ζακ Λεκόκ. Αφού εργαστηκε για αρκετά χρόνια σε διάφορα θέατρα ως μουσικός, το 1989 παρουσίασε στο Θέατρο της Βασιλείας τα πρώτα μουσικά και θεατρικά του κομμάτια.
Εκεί γνωρίστηκε με τη σκηνογράφο Άννα Βίμπροκ και τη δραματουργό Στέφανι Καρπ, με τις οποίες συνεργάζεται σταθερά έκτοτε. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 παρουσίασε τη δική του μουσική εκδοχή πάνω στον Φάουστ, μέσα από την οποία έγινε γνωστός για την ιδιαιτερότητα της γραφής του. Μετά το 2000 στράφηκε στο κλασικό θέατρο, παρουσιάζοντας Μπύχνερ, Μαίτερλινγκ, Χόρβατ κ.ά., ενώ έχει σκηνοθετήσει και πολλές όπερες.
