Ήταν, λέει, μία μέρα συνηθισμένη στη λαϊκή βιβλιοθήκη της γειτονιάς. Από το πρωί οι βιβλιοθηκάριοι δεν είχαν προλάβει να ξεκουραστούν καθόλου. Εκτός από τον συνηθισμένο κόσμο που μπαινόβγαινε ασταμάτητα στη βιβλιοθήκη, είχε εκδήλωση το ΚΑΠΗ του δήμου, έτρεχε η λέσχη ανάγνωσης λογοτεχνίας του φανταστικού, ήταν και το τουρνουά σκάκι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αύξηση της τουριστικής κίνησης στην περιοχή γέμιζε τη βιβλιοθήκη με περαστικό κόσμο που όλο και κάτι ήθελαν να ρωτήσουν.
Το απόγευμα διαγράφονταν ακόμα πιο δύσκολο. Πολλές οι εργασίες στο σχολείο και η σχολική βιβλιοθήκη δεν είχε το απαραίτητο υλικό να καλύψει τις ανάγκες των μαθητών. Έτσι, τους έστελνε όλους εκεί. Αν συνυπολογιστούν και κάποιοι φοιτητές που εδώ και μέρες έρχονταν για βιβλιογραφία τοπικής σημασίας που δεν μπορούσαν να βρουν στις βιβλιοθήκες των ιδρυμάτων τους, η εικόνα της κούρασης ολοκληρωνόταν. Τα πιο δύσκολα βέβαια ξεκινούσαν την επομένη, καθώς ξεκινούσε ο διαγωνισμός για την αγορά βιβλίων του έτους, υπήρχε η διευθέτηση των δωρεών και άρχιζε και το πρόγραμμα της ενσωμάτωσης των μεταναστών στην τοπική κοινωνία. Μάλλον όλοι θα πρέπει να κάτσουν λίγο παραπάνω από το ωράριό τους αυτή τη βδομάδα. Δεν θα ήταν και η πρώτη φορά άλλωστε. Μόνο η ζωγραφιά της πεντάχρονης Ελένης προς τον βιβλιοθηκάριο με ένα τεράστιο χαμόγελο και έναν ήλιο να φωτίζει τον πίνακα ανακοινώσεων από προχτές έμοιαζε να χαλαρώνει λίγο την υπερένταση.
Φανταστικό ημερολόγιο, φανταστικής βιβλιοθήκης. Ίσως σε κάποιες γειτονιές, σε κάποιες πόλεις τα πράγματα να είναι έτσι, ή κάπως έτσι. Σε κάποιες άλλες γειτονιές να είναι άγνωστη λέξη η βιβλιοθήκη. Το μόνο σίγουρο είναι πως σε όλες τις βιβλιοθήκες υπάρχει ο ήλιος της πεντάχρονης Ελένης να φωτίζει τις ώρες δουλειάς και προσφοράς. Ο ήλιος που για χάρη του οι βιβλιοθηκονόμοι ξεχνάνε ωράρια, υποχρηματοδότηση, ελλείψεις και ό,τι άλλο πρόβλημα στις ελληνικές βιβλιοθήκες εδώ και χρόνια. Το φως που φωτίζει τις βιβλιοθήκες μας έρχεται από αυτή τη ζωγραφιά. Ζεσταίνει εργαζόμενους και επισκέπτες.
Ναι, ονειρεύομαι μια χώρα που σε κάθε γειτονιά θα υπάρχει μια βιβλιοθήκη. Γεμάτη κόσμο να μπαινοβγαίνει, κόσμο που ρωτάει, διαβάζει, μαθαίνει, συμμετέχει, ανακαλύπτει, προσπαθεί. Μια βιβλιοθήκη, κέντρο γνώσης και πολιτισμού. Ναι, ονειρεύομαι μια χώρα όπου μικροί πυρήνες δημιουργίας και δημοκρατίας στήνονται σε κάθε γειτονιά. Για όλους. Ναι, ονειρεύομαι μια χώρα όπου η ανάπτυξη αυτού του δικτύου θα είναι δουλειά της πολιτείας, κεντρικής και τοπικής. Ναι, ονειρεύομαι μια χώρα που προσπαθεί να μορφώσει τους κατοίκους της. Βιβλιοθήκες, ήλιοι και χαμόγελα. Με αισιοδοξία για το μέλλον.
Καλλίμαχος
