Την Τετάρτη το βράδυ, στο σχεδόν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο «Gazarte», έγινε η παρουσίαση του καινούργιου CD της Χαρούλας Αλεξίου «Τα Όνειρα Γίνονται Πάλι» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη Heaven Music. Ήταν μια εκδήλωση διαφορετική από τις περισσότερες ανάλογες, καθώς μπορεί μεν να ακούστηκαν τα περισσότερα από τα τραγούδια του δίσκου (τα πιο πολλά στις ηχογραφημένες εκτελέσεις τους και κάποια ζωντανά) αλλά και ειπώθηκαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά καθώς μίλησαν όλοι οι βασικοί συντελεστές που κάθονταν επί σκηνής υπό τύπον «πάλκου».
Τον λόγο πήρε πρώτος ο παραγωγός του άλμπουμ Γιώργος Κυβέλος, ο οποίος, αφού αναφέρθηκε διεξοδικά σε αρκετές λεπτομέρειες της μακρόχρονης διαδικασίας υλοποίησης του δίσκου, κατέληξε πλέκοντας το εγκώμιο της Χαρούλας Αλεξίου γιατί «είμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή της». Η ίδια η ερμηνεύτρια, αντί να τοποθετηθεί επί του πονήματός της, προτίμησε να δώσει διαδοχικά τον λόγο -υπό τη μορφή σύντομων διαλόγων- στους συνεργάτες της. Πρώτος βέβαια δεν μπορούσε παρά να είναι ο στιχουργός όλων των τραγουδιών του δίσκου Νίκος Μωραΐτης ο οποίος, αν έχουμε αντιληφθεί σωστά, έπαιξε και τον ρόλο που στο εξωτερικό αποκαλείται «executive producer». Μαζί με τη Χ. Αλεξίου θυμήθηκαν πολλά, όχι μόνο σχετικά με το CD, αλλά ακόμα και το πώς γνωρίστηκαν για πρώτη φορά όταν ακόμα εκείνος ήταν μαθητής λυκείου (!), ενώ γενικότερα μίλησε αναλογικά περισσότερο ίσως και από την ερμηνεύτρια.
Ακολούθησαν πολύ πιο σύντομοι «διάλογοι» της Χ. Αλεξίου με τους συνθέτες των τραγουδιών, τον πάντα υπερβολικά ίσως σεμνό Στάθη Δρογώση, τον Βασίλη Γαβριηλίδη, την Ανδριάνα Μπάμπαλη και τον νεότερο όλων Rous, τον οποίο το κοινό υποδέχθηκε σχεδόν με τόσα χειροκροτήματα όσα και εκείνη. Με τον τελευταίο ήταν μάλλον και ο πιο προσωπικός, καθώς η Αλεξίου έφτασε μέχρι και να αστειευθεί για τη διαφορά ηλικίας τους.
Η αρκετά έντονη σε κάποιες στιγμές αμηχανία της Αλεξίου εξαφανίστηκε και έδωσε τη θέση της στη γνωστή αυτοπεποίθησή της πάνω στη σκηνή όταν οι κουβέντες σταμάτησαν και σηκώθηκε όρθια για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε τι άλλο, δηλαδή να τραγουδά. Ερμήνευσε από ένα τραγούδι κάθε συνθέτη με τη συνοδεία του ιδίου στο πιάνο ή την κιθάρα, με εξαίρεση το τελευταίο στο οποίο ήταν όλοι στη σκηνή και συμμετείχαν. Και μάλλον αυτό δεν ήταν καθόλου συμπτωματικό, καθώς το «Το Φιλί» του Rous (ένας στίχος του οποίου έδωσε και τον τίτλο στο CD) είναι αναμφίβολα το καλύτερο του δίσκου. Φαίνεται μάλιστα ότι η πρώτη φορά δεν ικανοποίησε τη Χ. Αλεξίου και γι' αυτό το ξαναέπαιξαν όλοι μαζί και μία δεύτερη! Γενικότερα, ήταν φανερή μια προσπάθεια, κυρίως εκ μέρους της ίδιας της ερμηνεύτριας, να δοθεί η αίσθηση ότι «η πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια» που υπέγραψε ξανά συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία είναι σχεδόν ανάλογη με την εποχή που άρχισε να γίνεται γνωστή και την τότε στενή δημιουργική παρέα της. Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει πάρα πολύ και, χωρίς να θέλουμε να κάνουμε αδόκητες συγκρίσεις, οι συμπαθέστατοι κατά τα άλλα Σ. Δρογώσης και Rous δεν έχουν καμία σχέση, για παράδειγμα και αντίστοιχα, με τους αείμνηστους Μάνο Λοΐζο και Νικόλα Άσιμο...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
