ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
Ο σπουδαίος Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ τον είχε αποκαλέσει πριν λίγα χρόνια «σκηνοθέτη της δεκαετίας»: Ο λόγος για τον ιρανικής καταγωγής Αμερικανό σκηνοθέτη Ραμίν Μπαχράνι, από τα τιμώμενα πρόσωπα του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Χθες έδωσε ένα master class, μιλώντας ταυτόχρονα για την πρώτη παρουσία του στη Θεσσαλονίκη, το 2005, όταν απέσπασε το βραβείο κοινού για την ταινία του «Άντρας σπρώχνει καρότσι» - με ήρωα τον Αχμάντ, πρώην τραγουδιστή στο Αφγανιστάν, ο οποίος είναι πια μετανάστης στη Νέα Υόρκη πουλώντας ντόνατ με το καρότσι του προκειμένου να κερδίσει λίγα χρήματα για το μέλλον του γιου του. "Με βοήθησε τότε πάρα πολύ εκείνη η βράβευση. Ήμουν άφραγκος και άστεγος και μόνο ένα κοινό όπως αυτό της Θεσσαλονίκης μπορούσε να το δώσει σε μία ταινία όπως ήταν η δική μου. Πήρα 5.000 ευρώ μαζί με το βραβείο κι αυτό ήταν μεγάλη ευλογία για μένα. Έκανα τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας μου, του 'Chop Shop' τότε και είχα τρεις φοιτητές για βοηθούς. Έβλεπα για το κάστινγκ 2.000 παιδιά, τα οποία ζούσαν στον δρόμο όπως και ο κεντρικός χαρακτήρας, και δεν ήθελα να καταλάβουν οι φοιτητές μου ότι δεν είχα ούτε χρήματα ούτε σπίτι».
Απαντώντας στο εάν υπάρχουν μεγάλες αλλαγές στο αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά τα τελευταία χρόνια, τόνισε: "Τα πράγματα είναι πάντα δύσκολα. Ο κύριος λόγος για τον οποίο είμαι σε θέση να κάνω ταινίες είναι η ψηφιακή κάμερα. Ωστόσο, είναι πάντα δύσκολο να κάνεις μια ταινία με βαθύτερο νόημα. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να κοιτάζει τη ζωή και ταυτόχρονα να την αναδημιουργεί".
Υιοθετώντας σχεδόν ντοκιμαντερίστικο ύφος στην ταινία «Chop Shop», ο Μπαχράνι μιλά για την καθημερινότητα δύο ανήλικων μεταναστών στο Κουίνς της Νέας Υόρκης που αποσυναρμολογούν κλεμμένα αυτοκίνητα... Πέντε χρόνια αργότερα, στο φιλμ «Με κάθε κόστος» (2012) σχολιάζει το ανταγωνιστικό περιβάλλον της αμερικανικής επαρχίας μέσα από την ιστορία ενός πατέρα (Ντένις Κουέιντ) και του γιου του (Ζακ Έφρον).
Ο σκηνοθέτης, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στις ΗΠΑ, αναφέρθηκε και στις ρίζες του, την ιρανική κουλτούρα, χρησιμοποιώντας στίχους του Τζελαλεντίν Ρουμί: "Είμαι το ραβδί και είσαι η μπάλα. Όπου κι αν σε χτυπήσω πρέπει να πας. Όπου κι αν πας πρέπει να σε ακολουθήσω". Η καταγωγή, με την έννοια της κουλτούρας του τόπου, είναι σημαντική, αλλά βλέπω και πολλά άλλα στοιχεία μέσα μου. Η καταγωγή μου απλώς τονίζεται επειδή το όνομά μου δεν είναι αμερικάνικο. Ωστόσο, νομίζω ότι η νέα γενιά δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για αυτά τα πράγματα. Αν ενδιαφέρεσαι πολύ για την εθνικότητα κάποιου, ίσως σημαίνει ότι φοβάσαι..."
