Σύναξη ποιητών χθες, στο νεκροταφείο της Καισαριανής. Ποιητών φτωχότερων αφότου αποχαιρέτισαν τον Βύρωνα Λεοντάρη, τη γενναία κι οξυδερκή κριτική φωνή του, την απελπισμένη ποιητική του συνείδηση...
Δίπλα στο φέρετρο του ποιητή, συντετριμμένη η σύντροφος της ζωής του Ζέφη Δαράκη κι ο γιος του Γιάννης. Στο πλάι τους, εκπροσωπώντας ολόκληρη την ευρύτερη "οικογένεια" των Σημειώσεων, ο σύντροφός του εν όπλοις, στα όπλα εκείνα της αριστερής κριτικής αλλά και της κριτικής της Αριστεράς, συνοδοιπόρος στους δύσκολους καιρούς, ο στοχαστής Σάββας Μιχαήλ.
Συμπαραστάτες βουβοί γύρω τους, άνθρωποι των γραμμάτων αλλά και του θεάτρου, κρατώντας ένα λουλούδι για να τιμήσουν εκείνον που όλη του τη ζωή πορεύθηκε "εν γη αλμυρά"...
Από αυτήν ακριβώς τη συλλογή του διάλεξε ένα ποίημα για κατευόδιο ο Β. Αλεξίου, ενώ ο Κ. Κρεμμύδας, εκδότης του περιοδικού Μανδραγόρας, με το οποίο συνεργαζόταν ο Β. Λεοντάρης, μίλησε για τον άνθρωπο και το έργο του, αλλά και για την αγάπη με την οποία θα μείνει στη μνήμη όσων τον γνώρισαν. Τέλος, ο Σάββας Μιχαήλ, στρεφόμενος προς τον νεκρό, απευθύνθηκε με τρυφερότητα προς αυτόν, μεταφέροντας τα αισθήματα όχι μονάχα του κύκλου των Σημειώσεων αλλά και όλων όσοι γνώρισαν τον Β. Λεοντάρη μέσα από την πνευματική και λογοτεχνική του παρέμβαση...
Μια μακρά σειρά ακολούθησε το φέρετρο για ένα τελευταίο "αντίο", ένα λουλούδι, μια χούφτα χώμα... Και μετά "η σιωπή που ακολουθεί, /.../ η σιωπή που αποφασίζει / τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί".
Ανάμεσα στους δεκάδες πνευματικούς ανθρώπους που παραβρέθηκαν, διακρίναμε τους ποιητές Γ. Δάλλα, Γ. Μαρκόπουλο, Γ. Κοντό, Μ. Γκανά, Γ. Πατίλη, Αλ. Αρδαβάνη, Ευτ. Παναγιώτου, τους Α. Μπερλή, Κ. Παπαγεωργίου, Αλ. Ζήρα, Γ. Παπακώστα, Χρ. Ντουνιά, Σ. Γουνελά, Λ. Τσιριμώκου, Δ. Καγγελάρη, ενώ από τον χώρο του θεάτρου τους Μπέτυ Αρβανίτη και Β. Πουλαντζά, Μ. Μαυρομματάκη, Μ. Μαγγανάρη κ.ά.
