Επιστροφή στο σήμερα, μέσα από την παιδική ηλικία, για τον ποιητή Κώστα Καναβούρη, ο οποίος γυρίζει στην πόλη της Καβάλας, στον γενέθλιο τόπο που μετατράπηκε σε γενέθλιο χρόνο...
Στην αυλή του 17ου Δημοτικού Σχολείου Βύρωνος, που συστεγαζόταν με το 16ο, στον Σεπτέμβριο του 1961, όταν εκατοντάδες παιδικά πρόσωπα, άλλα τρομαγμένα, άλλα γεμάτα περιέργεια και έκπληξη, συναντιόντουσαν για πρώτη φορά. Γειτονιά προσφύγων. Άπλετος χώρος, τεράστιος χρόνος.
"Ύστερα τα παιδιά σκόρπισαν σαν τα τρελά πουλιά. Και ο χώρος έγινε χρόνος. Ο ατελεύτητος χρόνος και μαζί ο ατελεύτητος τόπος. Πώς να ξεφύγεις; Πώς να ξεφύγεις από την αγάπη σου; Πώς να ξεφύγεις από εκείνα που σε γέννησαν; Με κείμενα αγάπης για το γενέθλιο Είναι, προσπαθείς και ξαναπροσπαθείς να παρηγορήσεις το απαρηγόρητο", σημειώνει ο ποιητής, που συγκεντρώνει αυτά τα κείμενα αγάπης, κάποια γραμμένα γι' αυτήν εδώ την εφημερίδα, για να τα διαβάσει σε μια υποβλητική εκδήλωση, στον ίδιο προαύλιο χώρο, πενήντα τρία σχεδόν χρόνια μετά από εκείνον τον Σεπτέμβριο, κάτω από τον τίτλο «Σχολικό έτος 1961-62».
Με σεβασμό και συγκίνηση για την πατρίδα, για τα παιδιά που μεγάλωσαν και για τα παιδιά που θα καθίσουν τον Σεπτέμβριο στα ίδια θρανία, για πρώτη φορά, ο λόγος του ποιητή θα γεμίσει απόψε το βράδυ το προαύλιο του 16ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας, σε μια βραδιά ανάγνωσης που διοργανώνεται, με ελεύθερη είσοδο, στο πλαίσιο του 57ου Φεστιβάλ Φιλίππων, στις 9.00 μ.μ.
