Τη γνωριμία με μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, την Ισπανίδα συγγραφέα, σκηνοθέτη και ερμηνεύτρια Ανχέλικα Λίντελ, και μάλιστα μέσα από δύο δημιουργίες της, επιφυλάσσει στο αθηναϊκό κοινό το Φεστιβάλ Αθηνών.
Πρόκειται για δύο παραστάσεις που εκκινούν από ζητήματα που βρέθηκαν με εκρηκτικό τρόπο στη διεθνή επικαιρότητα: τους πνιγμούς των μεταναστών, που διασχίζουν τη Μεσόγειο από τη Βόρειο Αφρική και την επίθεση του Νορβηγού ακροδεξιού Άντερς Μπρέιβικ, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία 69 νέων ανθρώπων, το καλοκαίρι του 2011.
Η πρώτη παράσταση, με τίτλο Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους, παρουσιάζεται την Παρασκευή και το Σάββατο από την Εταιρεία Θεάτρου DOT και την Ομάδα ATONAλ σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση.
Το έργο της Λίντελ δεν στοχεύει στη ρεαλιστική, ειδησεογραφική απεικόνιση των πνιγμών, αλλά στην κατασκευή μιας ακραίας, αναρχικής και επιθετικής μυθολογίας. Μέσα από την ακατάπαυστη, ρατσιστική φλυαρία της Πουτάνας προς τον βουβό Κύριο Πουτάνα, η συγγραφέας καυτηριάζει, με αστείο αλλά και πολλές φορές βίαιο τρόπο τη στάση του δυτικού κόσμου απέναντι στην ανθρωπιστική τραγωδία που διαδραματίζεται καθημερινά κάμποσα μίλια μακριά από τις ακτές της "Ευρώπης-φρούριο". Η Ανχέλικα Off, περσόνα της Λίντελ, διακόπτει αυτούς τους ακατάπαυστους μονολόγους προκειμένου να απαριθμήσει τα ναυάγια και τον πνιγμό τόσων μεταναστών.
Η παράσταση κορυφώνεται με μια αποκαλυψιακή παραβολή: την εξέγερση των ψαριών που, έχοντας καταβροχθίσει τα πτώματα, βγαίνουν στη στεριά για να επιτεθούν στους ανθρώπους, εκείνους που επικροτούν ή αδιαφορούν για την καθημερινή τραγωδία.
Στην παράσταση τους ρόλους ερμηνεύουν οι Σοφία Μαραθάκη, Νέστορας Κοψιδάς και Αλεξάνδρα Ντεληθέου. Τα σκηνικά επιμελείται ο Αδριανός Ζαχαριάς και τα κοστούμια η Μαργαρίτα Δοσούλα, ενώ η μουσική είναι των Silent Move.
Η δεύτερη παράσταση, που θα παρουσιάσει η ίδια η Ανχέλικα Λίντελ με το Altra Bilis Teatro από 15-17 Ιουνίου στους χώρους της Πειραιώς 260, έχει τίτλο Όλος ο ουρανός πάνω στη γη (Το σύνδρομο της Γουέντυ). Μέσα από αυτήν, η καλλιτέχνις συνδέει τον Πήτερ Παν, το αγόρι που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, με τη σφαγή στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τα θύματά της, αγόρια και κορίτσια... Παράλληλα, επινοεί το "σύνδρομο της Γουέντυ", το θηλυκό ανάλογο του συνδρόμου του Πήτερ Παν (το σύνδρομο της αιώνιας αντρικής ανωριμότητας), προκειμένου να μιλήσει την ασφυκτική αγάπη που δείχνουν οι γυναίκες για τους συντρόφους τους υποκαθιστώντας τη μητέρα τους. Ερμηνεύοντας την Γουέντυ, ολοκληρώνει την παράσταση με ένα συγκλονιστικό μονόλογο για το τέλος της νιότης, τη μοναξιά και τον φόβο της εγκατάλειψης...
