Η Ιστορία επιμένει να μας διδάξει. Η πεισματάρα. Πότε με τραγωδίες, πότε με φάρσες και κάποιες φορές με ειρωνεία.
Μια ειρωνεία της Ιστορίας ήταν κι αυτή με το παραπάνω σκίτσο. Είχε χρωματιστεί με χαρά για την απελευθέρωση του Ασάνζ.
Θα έμπαινε στο φύλλο της ΑΥΓΗΣ της 26ης Ιουνίου πέρυσι. Φύλλο που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αφού το προηγούμενο μεσημέρι μάθαμε ότι η καθημερινή ΑΥΓΗ μάς τελείωσε...
Ανήκει όμως σ’ εσάς τους αναγνώστες. Και με αυτό, σας λέω το αντίο μου μετά από 25 γεμάτα χρόνια συνεχούς μας συνομιλίας. Τιμώ τους αγώνες της εφημερίδας μας, τους ανθρώπους που ξοδέψαμε μαζί ένα τέταρτο του αιώνα. Μερικοί από αυτούς λείπουν οριστικά - σαν τον Γιώργη Ανανδρανιστάκη που ήταν σύντροφος και στο κλάμα και στο γέλιο. Γλίτωσε πολλές πίκρες ο Γιώργης που σίγουρα θα ήταν αφορμές για τον τρανταχτό και παυσίπονο σαρκασμό που μας χάριζε...
Εύχομαι τα καλύτερα σε όσους επιμένουν να αγωνίζονται. Η καθεμιά και ο καθένας τους ήταν λόγος για να πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά, στη συνέλευση, στην κινητοποίηση. Στο τραπέζι μου ή στον δρόμο μας.
Θα ξαναβρεθούμε, είναι αναπόδραστο, ευτυχώς.
«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...» έλεγε ο ποιητής. Κι αυτός από τα λιβάδια μιας ήττας ήταν. Και τον τραγουδάμε ακόμα.
Βαγγέλης Χερουβείμ
