Ψηφίζω τις Θέσεις για το 5ο Συνέδριο του κόμματός μας, ιδιαίτερα τα κεφάλαια που αναφέρονται στις διεθνείς εξελίξεις και την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Προφανώς, δεν έχουμε απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα, πολλά από τα οποία είναι πρωτόγνωρα και το διεθνές περιβάλλον ρευστό.
Η οικολογική διάσταση της Αριστεράς του 21ου αιώνα πρέπει να ενισχυθεί και στις θέσεις μας, με το βλέμμα στο μέλλον.
Αν η Ελλάδα είναι η «Σαουδική Αραβία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας», σύμφωνα με εκτίμηση νομπελίστα οικονομολόγου, δεν μπορεί να μην κινηθεί προς αυτόν τον δρόμο, σήμερα και αύριο. Άλλωστε, έχει ειπωθεί επιστημονικά τεκμηριωμένα, ότι το ενεργειακό μέλλον της ανθρωπότητας δεν είναι το πετρέλαιο.
Μην υπερβάλλουν, λοιπόν, κάποιοι για τον πλούτο που θα προκύψει από της αμφίβολης επιτυχίας μελλοντικές εξορύξεις υδρογονανθράκων. Το πίστευε ο σ. Λαφαζάνης, που μέσω αυτών υποσχόταν να διαγράψει το δημόσιο χρέος, επιλέγοντας την τιτλοποίηση των κοιτασμάτων.
Βρίθει αυταπατών και το κείμενο συμβολής δεκάδων συντρόφων και συντροφισσών, μεταξύ των οποίων πρώην υπουργοί και βουλευτές, το οποίο αποπνέει εθνοκεντρισμό και λανθάνοντα ευρωπαϊσμό, άρα επιστροφή στο παρελθόν. Χαρακτηριστικό, η θέση περί εθνικοποίησης των λιμανιών, όπως και η μη αναφορά στο κείμενο του όρου Ε.Ε.
Μήπως δεν είμαστε από τα πρώτα δέκα μέλη της ΕΟΚ, σήμερα Ε.Ε; Γίνεται λόγος για Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, που είναι έννοια γεωγραφική και όχι πολιτική, διότι αν θέλουμε τη Ρωσία σε ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, θέση που και ο ίδιος υποστηρίζω ως απάντηση στο ΝΑΤΟ, τότε πρέπει να μιλήσουμε για πανευρωπαϊκό σύστημα καθολικής ασφάλειας, από τον Ατλαντικό ώς το Βλαδιβοστόκ, καθώς το μεγαλύτερο σε έκταση και φυσικούς πόρους τμήμα της Ρωσίας κείται πέραν των Ουραλίων.
Εξηγώ στους συντάκτες και συντάκτριες του κειμένου ότι ο όρος «Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» ήταν ιδέα του αδέσμευτου ευρωπαϊκού κινήματος ειρήνης, που ήθελε μια αποπυρηνικοποιημένη Ευρώπη, δεδομένου ότι τα πυρηνικά ήταν τόσο στην Δυτική Ευρώπη όσο και στο γεωγραφικά ευρωπαϊκό τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και στο έδαφος ορισμένων χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Γι’ αυτό και ο όρος «μέχρι τα Ουράλια». Αλήθεια, το προτεινόμενο πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας μπορεί να υπάρξει χωρίς την συμμετοχή μιας στρατηγικά αυτόνομης Ε.Ε.;
Ας μου επιτραπεί να σχολιάσω και την παρέμβαση Ραγκούση. Έχει δίκιο ο σ. Γιάννης για την απαιτούμενη ηθική επανάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ, που όμως θα προκύψει αν κάτι παρόμοιο συμβεί στην κοινωνία· μακριά από την κοινωνία και ερήμην της, τίποτα δεν γίνεται.
Αν υπήρξαν ηθικά πρότυπα στο παρελθόν με ηρωισμούς και αυτοθυσίες, συνέβη μέσα σε γενικότερο κλίμα πολιτικής και ηθικής ανάτασης, τροφοδοτούμενο από το όραμα μιας νέας κοινωνίας και νέας Ελλάδας. Το 1962, όταν ο Γιούρι Γκαγκάριν ήρθε στην Αθήνα, έκλεισε δρόμους και γέμισε πλατείες επειδή εκπροσωπούσε μεγάλο επίτευγμα του θεωρούμενου ανώτερου συστήματος, του σοσιαλισμού, που τότε είχε και την αύρα της αντιφασιστικής νίκης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
7 Ιουνίου 2025
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της απερχόμενης Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ.
