Συντηρούμε στη μνήμη μας λέξεις τού επί 26 έτη προέδρου της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών Κώστα Χαραλαμπίδη, ιδρυτή της Χορωδίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που χαρακτήριζε τους κριτικούς «συνοδοιπόρους» των ανθρώπων της μουσικής. Την ενσυναίσθηση αυτής της διηνεκούς δήλωσης είχαμε τη συγκινητική ευκαιρία να απολαύσουμε σε δύο συναυλιακές περιστάσεις ιδιαίτερης -όχι μόνο για εμάς- φόρτισης.
Ως πρώτο κεφάλαιο, «Αναδρομές Ι», ενός πολύπτυχου κύκλου, το «Αφιέρωμα στον Περικλή Κούκο», στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ήταν όχι μόνον από μακρού οφειλόμενο, αλλά και ευεργετικά διαφωτιστικό περισσότερο διακριτικών πτυχών της μουσικής του ιδιοφυΐας, ακόμη και με τον προσωπικό περιορισμό μας στην παρακολούθηση μόνον του α´ μέρους της συναυλίας της 19ης Φεβρουαρίου. Υπό την επιμελή και υποστηρικτική μουσική διεύθυνση του Νίκου Τσούχλου η εκδήλωση εγκαινιάσθηκε με τη Sinfonietta (1986), δίπτυχο έργο για ορχήστρα δωματίου και πιάνο (Δημήτρης Κούκος) με βυζαντινή αναφορά στον παράτιτλό της (A Byzantine Tale). Η ανάθεση αυτή του Ινστιτούτου Γκαίτε απέδωσε δημιουργία εκφραστικής ισχύος, επικεντρωμένη, με συνθετική πυκνότητα και ασφάλεια, στην ατμόσφαιρα μιας μεταβατικής εποχής, με επιτυχημένη ομογενοποίηση ποικίλων δομικών στοιχείων και με αξιοσημείωτα λεπτοδουλεμένη ενορχήστρωση, πάνω από όλα και εντέλει εμπειρία μυστηριακής γοητείας και κινηματογραφικής σαγήνης.
Δύο ευσύνοπτοι κύκλοι τραγουδιών, που ακολούθησαν πριν από το διάλειμμα, υπηρετήθηκαν με την έγκυρη συνηγορία μιας ακόμη επίλεκτης «συνοδοιπόρου», της μεσοφώνου Μαίρης-Έλεν Νέζη. Σε ανάθεση της ΕΡΤ, τα «Τέσσερα Τραγούδια Επτανησίων Ποιητών» αποτελούν, στην πραγματικότητα, σουίτα 2 φωνητικών συνθέσεων, σε ποίηση Άγγελου Σικελιανού και Τηλέμαχου Χυτήρη, εναλλασσόμενων με ισάριθμους «χορούς», μια αισθαντική διαδικασία ποικίλης οργανικής συνοδείας με ευεργετικό και πηγαία ατμοσφαιρικό μελωδικό αποτύπωμα. Περισσότερο κυμαινόμενη υπήρξε η αίσθησή μας από τον 5μερή κύκλο «Σχέδιο για ένα Καλοκαίρι» (ανάθεση ΜΜΑ) για μεσαία φωνή και ορχήστρα δωματίου, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη αυτή τη φορά. Μετά από ένα βαρυσήμαντο «Επιτύμβιο», με εντυπωσιακά υπόκωφη ενορχήστρωση, μας έλειψε η αρραγής αφομοίωση του λόγου από τη μουσική στο «Ζεστό Νερό», αποζητήσαμε υποβλητικότερη μελοποίηση για το «Μέσα στις Θαλασσινές Πηγές», αντί μιας προτεταμένης ρυθμικότητας, με το «Ανάμεσα σε δυο Πικρές Στιγμές» πάντως να μας αιχμαλωτίζει με την αλλόκοσμη, πιο χαμηλότονη νοσταλγία του...
Ελληνική αναφορά σε συνθέτη περιελάμβανε και η συναυλία της Ορχήστρας Φιλαρμόνια Αθηνών, στις 28 Φεβρουαρίου στο Ωδείο Αθηνών, υπό την ασφαλή διεύθυνση του Βύρωνος Φιδετζή. Εκδήλωση με συναυλιακά δυσεύρετες εκτελέσεις μιας απόμερης εισαγωγής του Μέντελσον, του 4ου κοντσέρτου για βιολί του Μότσαρτ (Κωνσταντίνος Λούστας), της 95ης συμφωνίας του Χάυντν και των ομώνυμων Παραλλαγών του Μπραμς. Από το γενναιόδωρο πρόγραμμα εξαίρουμε τον συνθετικό άθλο του μακράς πορείας πανεπιστημιακού και συνθέτη Γιώργου Ζερβού για τα 3 τραγούδια του για σοπράνο (η δροσερή Φανή Αντωνέλου) σε ποίηση Λένιας Ζαφειροπούλου και Αλεξάνδρας Μουρίκη, επειδή, σε κυκλική μουσική σύλληψη, ανέδειξε με ιδιαίτερη δύναμη και εμπνευσμένο λυρισμό δυσχερέστατα κείμενα (α.ά. Ασκεπής λυγμός 1) στο απώτατο όριο μεταξύ ποιητικού και πεζού λόγου...
