Ελληνες συνθέτες και αρχιμουσικοί τής -όντως- έντεχνης, άλλως δε «λόγιας» ή «σοβαράς» μουσικής, εμπλούτισαν το μουσικό γίγνεσθαι της Αθήνας τον Φεβρουάριο του 2026. Η ευπρόσδεκτη επιστροφή του Άλκη Μπαλτά στο πόντιουμ της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, κατά την τακτική συναυλία της τής Παρασκευής 6 Φεβρουαρίου, χαρακτηρίσθηκε από προγραμματική τόλμη και ευρηματικότητα, έστω και αν η προεχόντως προβαλλόμενη από την ΚΟΑ πρώτη εμφάνιση του Christian Lindberg στο πλαίσιό της υπήρξε, κατά την αντίληψή μας, περισσότερο πληθωρική του επιθυμητού.
Τη συναυλία, μολαταύτα, στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου των Αθηνών εγκαινίασε εμβληματικά και συγκινητικά η «Βυζαντινή Μελωδία» του Αντίοχου Ευαγγελάτου, έργο που ο διαπρεπής γενάρχης μιας σημαντικής καλλιτεχνικής και ακαδημαϊκής οικογένειας συνέθεσε την περίοδο αναλήψεως των καθηκόντων αρχιμουσικού τής εν έτει 1938/39 Συμφωνικής Ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Έργο σύντομο μεν, πέραν ελαχίστων άλλων δε υποψήφιο ως «αειθαλές» της νεότερης ελληνικής μουσικής δημιουργίας, το οποίο απέδωσαν με ιδιαίτερη εσωτερικότητα τα έγχορδα της Κρατικής μας Ορχήστρας.
Η γερμανική πόλη της Λειψίας, όπου σπούδασε ο Ευαγγελάτος, τον συνδέει με τον Γερμανό βιολονίστα Ferdinand David, εξάρχοντα της Ορχήστρας Gewandhaus με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Μέντελσον, συνθέτη με το κοντσερτίνο για τρομπόνι του οποίου εγκαινίασε τη σύμπραξή του με την ΚΟΑ ο διασημότερος ίσως παγκοσμίως δεξιοτέχνης του Λίντμπεργκ. Παρεμπιπτόντως μια σπάνια ευκαιρία γνωριμίας με τον συνθέτη που, ως βιολονίστας, ενέπνευσε στον Μέντελσον το απόλυτο «evergreen» 2ο από τα κοντσέρτα του. Η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία του Σουηδού σολίστ έλαμψε το αργότερο στην εκτεταμένη καντέντσα, η οποία, σε συνεχή ροή, οδηγεί στο αργό «Πένθιμο Εμβατήριο» και στην εξίσου αδιάκοπη μεγαλοπρεπή κατάληξη του allegro maestoso.
Σημαντικά διευρυμένων διαστάσεων αποδείχθηκε και το εξαμερές, επίσης συνεχούς σύνθεσης, κοντσέρτο για τρομπόνι του ιδίου του Λίντμπεργκ υπό τον προγραμματικό τίτλο «Golden Eagle» (Χρυσαετός), έργο με ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση και διαδοχή επεισοδίων με ένταση και φιλοδοξία μεγέθους κινηματογραφικής μουσικής. Η μπαγκέτα του Θεσσαλονικέα αρχιμουσικού υπηρέτησε με πεποίθηση τη θεαματική διάσταση αυτής της γραφής των μεγάλων χειρονομιών και των ευρέων οριζόντων με αποθέματα υποβλητικής οραματικότητας για την ολοκλήρωση του Κοντσέρτου, δεν απέτρεψε όμως την αίσθηση υπερβολικής έκθεσής μας στην επιθετική ηχητική εκπομπή ενός οργάνου, του οποίου η απόλαυση επιτυγχάνεται σε διακριτικότερες δόσεις.
Υπό την έννοια αυτή, η εκτέλεση της σουίτας έργ. 80 του Gabriel Fauré, σκηνική μουσική για το θεατρικό έργο του Μωρίς Μαίτερλινκ «Πελλέας και Μελισάνθη», που εγκαινίασε το δεύτερο μέρος της συναυλίας, πολλαπλασίασε αντιστικτικά τον αντίκτυπο της εκφραστικής οικονομίας, με την οποία ο Μπαλτάς επιβεβαίωσε ευαισθησία και ωριμότητα, αν και ο «Θάνατος της Μελισάνθης» θα είχε ωφεληθεί από περισσότερες δοκιμές. Με μιαν ακόμη, ύστατη, μεταστροφή ατμόσφαιρας, την εκδήλωση ολοκλήρωσε ζωηρά και με χαρακτήρα η εκτεταμένη μουσική μπαλέτου από την όπερα του Jules Massenet «Le Cid», μια εμπνευσμένη σουίτα χορών πειστικής ψευδοϊσπανικής αναφοράς που η ερμηνεία της δικαίωσε αξιομνημόνευτα τη μελωδική έμπνευση του -ευτυχώς πλέον αποκατεστημένου- Γάλλου συνθέτη...
