Η πιο σίγουρη μέθοδος να αναρριχηθεί κάποιος στον κρατικό μηχανισμό, να γίνει πρόεδρος δημόσιου φορέα, γραμματέας διακρατικής επιτροπής, σύμβουλος διεθνών θεμάτων -και όλα αυτά με παχυλές αμοιβές- είναι να αποτύχει οικτρά στις εκλογές. Όσο πιο μεγάλη είναι η αποδοκιμασία του κόσμου τόσο πιο υψηλή και προσοδοφόρο θέση θα καταλάβει. Αν, μάλιστα, είναι επιρρεπής σε μίζες και λαδώματα, θα θησαυρίσει!
Ο ανασχηματισμός (μακράς ή τελευταίας πνοής) της κυβέρνησης θα επιφέρει νέες αλλαγές στους επικεφαλής δημόσιων οργανισμών, με κάθε λογής καρεκλοκένταυρους, με τους γνώριμους παρασιτικούς οργανισμούς που απομυζούν το δημόσιο χρήμα.
Άνθρωποι που γνωρίζουν από μελέτες το μεροκάματο, από στατιστικές την ανέχεια, από δημοσιεύματα τη φτώχεια. Άτομα που θεωρούν ότι δεν χρωστούν τίποτα και ότι όλοι τους οφείλουν. Υπεύθυνοι φορέων που κοιτάζουν κατάματα την εξουσία και αποστρέφουν το βλέμμα τους από τον κόσμο.
Συνήθως, τα όσα δημοσιεύω αναφέρονται σε αφηγήσεις άλλων. Σήμερα θα βασιστώ σε προσωπική μου εμπειρία, με τον ΟΓΑ. Εδώ και μήνες προσπαθώ να επικοινωνήσω με τις υπηρεσίες του, μάταια (δεν σας ξαφνιάζω;). Οι ουρές είναι ατελείωτες, τα τηλέφωνα δείχνουν διαρκώς κατειλημμένα και τα ηλεκτρονικά μηνύματα παραμένουν αναπάντητα. Απευθύνθηκα στον διοικητή Ξ. Βεργίνη, διατυπώνοντας το ερώτημα, αν είναι δική του επιλογή να μην απαντούν οι υπηρεσίες. Φυσικά έμεινε και αυτό αναπάντητο, αποδεικνύοντας ότι η περιφρόνηση προς το κοινό διαχέεται από ψηλά.
Μπήκα στον πειρασμό να αναζητήσω στοιχεία για τον κ. διοικητή και έπεσα στο αναμενόμενο: Όταν η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Λευκάδα, τον «μαύρισε» στις εκλογές του 2012, το κόμμα του φρόντισε και του βρήκε θέση!
Χρησιμοποιώντας στοιχεία μόνον από το πλούσιο αναρτημένο βιογραφικό του, να αναφέρω ότι ο οικονομολόγος κ. Βεργίνης είχε την ευκαιρία να σπουδάσει με υποτροφία και από το 1989 αρχίζει να χτίζει την πολιτική του καριέρα, ως γραμματέας Αγροτικού της Νέας Δημοκρατίας. Τοποθετήθηκε γ.γ. του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας για τις ΔΕΚΟ, μέλος του Δ.Σ. της ΕΡΤ, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ερευνών, σύμβουλος υπουργείων, εκπρόσωπος σε διεθνείς οργανισμούς κ.ά.
Θα ήταν άδικο να κρίνω την ικανότητα (ή την ανικανότητα) ενός ανθρώπου εντελώς άγνωστου σε μένα. Το ερώτημα, που μάλλον θα μείνει αναπάντητο, είναι: Μπορεί ένας τέτοιος δημόσιος λειτουργός, ο οποίος καρπώθηκε εξουσία, του οποίου οι απολαβές υπήρξαν πάντοτε υψηλές, να αντιληφθεί ότι ένα, ευτελές για εκείνον, ποσόν μπορεί να είναι πολύτιμο σε μια οικογένεια; Μπορεί να διακρίνει το βλέμμα απόγνωσης όσων στήνονται στις ουρές του ΟΓΑ; Μπορεί να νιώσει την αγωνία όσων περιμένουν μάταια κάτι που δικαιούνται; Μπορεί να αισθανθεί την απογοήτευση όσων βιώνουν την περιφρόνηση εκ μέρους της πολιτείας;
