Γιούργια σημαίνει «έφοδος», «επίθεση». Και φαίνεται ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η γιούργια είναι το αγαπημένο του σύνθημα. Τελευταίο παράδειγμα: Την Κυριακή ψηφίζουμε, τη Δευτέρα φεύγουν.
Άλλες γιούργιες και ανατροπές έχουν προβλεφθεί για τις κινητοποιήσεις σε πανεπιστήμια, σε λύκεια, σε ψηφοφορίες στη Βουλή, ακόμη και για διαδηλώσεις.
Όμως η κάθε έφοδος και ανατροπή που διαψεύδεται αφήνει ίχνη στον ψυχισμό μελών, οπαδών και ψηφοφόρων. Απογοήτευση, μελαγχολία, έλλειψη εμπιστοσύνης στις επιλογές του κόμματος. Εξάλλου τους αφήνει εκτεθειμένους στις λοιδορίες των πολιτικών αντιπάλων. Ακόμη και τα στελέχη δυσκολεύονται να απαντήσουν στα ΜΜΕ για υποσχέσεις και προβλέψεις που έπεσαν στο κενό.
Δεν λέω βέβαια να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ την ορμή και την επιθετικότητά του και να γίνει ένα πλαδαρό και άνευρο σχήμα, όπως π.χ. η ΔΗΜ.ΑΡ. Ωστόσο θα μπορούσε να εκτιμά πιο ισορροπημένα την πολιτική κατάσταση και να μην υπόσχεται συνεχώς έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα...
Τούτα 'δώ που γράφω δεν προέκυψαν εξ αποκαλύψεως, τα άκουσα από μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο να μην γκρινιάζω μόνο: η νίκη στις ευρωεκλογές ήταν περιφανής, επιτυχία και στις αυτοδιοικητικές -παρά τα λάθη που έγιναν.
Ας αλλάξω θέμα. Η συντριπτική ήττα της ΔΗΜ.ΑΡ. και η πολύ σχετική επιβίωση του ΠΑΣΟΚ, που αναγκάστηκε να κατέβει στις εκλογές με το ψευδώνυμο Ελιά, η ψιλοεπιτυχία του Ποταμιού θέτουν με νέους όρους το ζήτημα της Κεντροαριστεράς. Πώς θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη νέα κατάσταση;
Καλώς ο Σκουρλέτης δήλωσε ότι αποκλείονται από τον διάλογο οι πρωτομάστορες των Μνημονίων Παπανδρέου και Βενιζέλος. Τι γίνεται όμως με τους άλλους, που ενδεχομένως ψήφισαν τα Μνημόνια στη Βουλή χωρίς να κατέχουν ηγετικές θέσεις; Να μια ευκαιρία για έξοδο από την παθητική παρακολούθηση εξ αποστάσεως και συμμετοχή στις ζυμώσεις, χωρίς βέβαια ανάμειξη στα εσωτερικά άλλων κομμάτων. Θα μπορούσαν λοιπόν να εκπονηθούν πολιτικές θέσεις προς συζήτηση με τον χώρο των κεντροαριστερών, με απαραίτητο όρο βέβαια την αυτονομία και την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ ως ξεχωριστού κόμματος της Αριστεράς.
Ποιες θέσεις; χρειάζεται επεξεργασία και εκτίμηση των νέων δεδομένων. Πιστεύω πάντως ότι η αντίθεση Μνημόνιο - αντιμνημόνιο είναι σωστή, αλλά ανεπαρκής από μόνη της για τον όποιο διάλογο.
