Η πρόσφατη Ιστορία μας έχει στιγματισθεί από μια σειρά πολιτικές δολοφονίες που είχαν πάντα ως στόχο να εκτρέψουν από την πορεία τους τις πολιτικές εξελίξεις. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες από αυτές, έργα του παρακράτους που συνδέονται μεταξύ τους με μια αόρατη κλωστή.
Η δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζωρτζ Πολκ το 1948 στη Θεσσαλονίκη έγινε από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, όπως είναι πλέον αποδεδειγμένο, για να ματαιώσουν την επικείμενη συνάντησή του με τον αρχηγό του Δ.Σ. Μάρκο Βαφειάδη, που θα του μετέφερε, μάλλον, μια πρόταση ειρηνικής λύσης του εμφυλίου.
Ο βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονήθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη από το γνωστό παρακράτος, για να εξαναγκασθεί σε παραίτηση και αποχώρηση από την Ελλάδα ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Το έγκλημα τοποθετείται στο πλαίσιο της διαμάχης για τη «λύση» του Κυπριακού, αλλά έχει επίσης σχέση με τον ακήρυκτο πόλεμο ανάμεσα σε βρετανικές και αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου, για σχετικές έρευνες στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Τα δύο ζητήματα αλληλοσυνδέονται. Ο Καραμανλής στήριζε τον αμερικανικό όμιλο και τα ανάκτορα πρακτόρευαν το βρετανικό κονσόρτσιουμ. Κάποιος έπρεπε να λείψει.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας δολοφονήθηκε το 1965 στην Αθήνα, στη διάρκεια των «Ιουλιανών», όταν ο τότε βασιλιάς «απέλυσε» τον εκλεγμένο πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου. Τα γεγονότα που έγιναν γνωστά με το όνομα «Αποστασία», άνοιξαν τον δρόμο στη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Στο πλαίσιο όξυνσης της κατάστασης και διευκόλυνσης της δικτατορίας θα πρέπει να τοποθετήσουμε αυτήν την προαποφασισμένη δολοφονία.
Ο δημοσιογράφος, βουλευτής και αντιστασιακός κατά της Χούντας Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε το 1989 στην Αθήνα, με αυτουργό την οργάνωση «17 Νοέμβρη». Οι λόγοι της επιλογής του ως στόχου τρομοκρατικής ενέργειας δεν έχουν ακόμη εξηγηθεί επαρκώς. Εικάζεται ότι δεν είναι άσχετοι με τον ρόλο που έπαιζε στην προσπάθεια συγκρότησης μιας «κυβέρνησης εθνικής συμφιλίωσης», κατά το πρότυπο του Άλντο Μόρο, που είχε την ίδια τύχη στη γειτονική Ιταλία.
Φυσικά θα αναφέρω το πρόσφατο βαρύτατο έγκλημα της πυρπόλησης της Μαρφίν που κόστισε τρεις ζωές και πρέπει ταχύτατα να διαλευκανθεί πλήρως, για το καλό της δημοκρατίας.
Θα μιλήσω και για τον θάνατο, πριν λίγα χρόνια, του αναρχικού Χριστόφορου Μαρίνου στο πλοίο «Πήγασος», που επισήμως αποδόθηκε σε αυτοκτονία. Σε επίσκεψή μου στο εν λόγω πλοίο, αμέσως μετά το συμβάν, διαπίστωσα κάποια «περίεργα» πράγματα, που με έβαλαν σε άλλες σκέψεις...
Για να φθάσω στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλη της Χρυσής Αυγής, που ακόμη βρίσκεται στο στάδιο της δικαστικής διερεύνησης. Μπορούμε, ωστόσο, να διατυπώσουμε κάποιες απόψεις για τα αληθινά κίνητρα των δραστών. Σε μια κυβέρνηση όπως η παρούσα, μοιάζει να λείπει ένας αυθεντικός Γκαίμπελς για να οργανώσει επαγγελματικά τις μάλλον ερασιτεχνικές «γκαιμπελικές» πρακτικές της. Κάποιοι μέσα στην κυβερνώσα παράταξη έβλεπαν, όπως φάνηκε ήδη, για τον ρόλο αυτόν ως καταλληλότερο τον σήμερα προφυλακισμένο ηγέτη της Χ.Α. ή ίσως κάποιον άλλο της παράταξής του. Και συντόνιζαν μυστικά τις προσπάθειες συνεργασίας και κοινής πορείας των δύο κομμάτων, μέχρι εκλογικής σύμπραξης! Το σχέδιο «τίναξε στον αέρα» η στυγνή δολοφονία του Παύλου Φύσσα, και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Η εξάρθρωση της οργάνωσης έγινε πλέον μονόδρομος. Άραγε, αυτός ο φόνος ήταν ένα τυχαίο συμβάν «ρουτίνας», στο πλαίσιο μιας «εκπαιδευτικής άσκησης» των «μαθητευομένων» της Χ.Α.; Ή μήπως κάποια ηγετικά στελέχη της, χωρίς να υπολογίζουν το (απίθανο) ενδεχόμενο σύλληψης επ' αυτοφώρω του δράστη που ανέτρεψε όλα τα δεδομένα, οργάνωσαν το έγκλημα για να ματαιώσουν, ακριβώς, το σχέδιο συνεργασίας, επειδή είχαν οι ίδιοι ανώτερες πολιτικές φιλοδοξίες και στόχους; Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα; Το ερώτημα μένει ανοιχτό, όπως και η βαρύτατη ευθύνη των κυβερνώντων που επώασαν, από εγκληματική αφέλεια ή πρόθεση, το αυγό του φιδιού.
ΥΓ.: Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές και στις ευρωεκλογές είναι αναμφισβήτητη, όσα και αν κράζουν οι γνωστοί κεκράκτες. Το μόνο ανησυχητικό είναι τα υψηλά ποσοστά που έλαβε η Χ.Α. Να προσέχουμε, γιατί το αυγό του φιδιού είναι πάντα εκεί.
