Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δείχνει σαφές προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ν.Δ. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα κόμμα της ιστορικής Αριστεράς παίρνει την πρώτη θέση στις εκλογές, εξέλιξη που από μόνη της μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορική. Το αποτέλεσμα δείχνει επίσης αποδοκιμασία της Ν.Δ. Η πτώση της είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορεί να αποκρυβεί αυτό το μήνυμα. Η τάση αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών υπέρ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ξεκίνησε από τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών τον Μάιο του 2012 και ενισχύθηκε στον δεύτερο γύρο στις εκλογές του Ιουνίου. Η τάση αυτή ενισχύεται διαρκώς μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2012, με αποκορύφωμα το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος του δρόμου, βρισκόμαστε όμως σε μια καμπή, η οποία δεν μπορεί με κανένα τρόπο να υποβαθμιστεί.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο κύριους πολιτικούς πόλους, τον αριστερό - προοδευτικό, που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, και τον συντηρητικό - νεοφιλελεύθερο, που εκφράζει η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά, οδηγεί βαθμιαία στην ενίσχυση του πρώτου σε βάρος του δεύτερου, ο οποίος δεν θα μπορεί πλέον να βρει συμμάχους αν περιοριστεί και στις εθνικές εκλογές στο αποτέλεσμα που έφερε στις ευρωεκλογές. Με άλλα λόγια, οι νέοι συσχετισμοί, υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλούν πολιτικό ντόμινο, μειώνοντας τη δυναμική τού συντηρητικού πόλου εξουσίας. Όσοι αντιμετωπίζουν τους συσχετισμούς δύναμης με στατικό τρόπο κάνουν λάθος ή σκέπτονται με παλιούς, ξεπερασμένους όρους, οι οποίοι έχουν ήδη μεταβληθεί και συνεχίζουν να μεταβάλλονται καθημερινά. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο εξής ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει "περίπατο", δείχνει όμως να διατηρεί τη δυναμική του, επομένως είναι και στο χέρι του να την ενισχύσει. Αντίθετα, η δυναμική της Ν.Δ. του Σαμαρά εξασθενεί. Περίπου έξι μονάδες πτώση ποσοστού σε σχέση με τις εθνικές εκλογές είναι ήδη μεγάλη αποδοκιμασία και δεν ανατρέπεται από την τυχόν επιστροφή των δεξιών ψηφοφόρων από τα μικρότερα συντηρητικά κόμματα και την αποχή. Η έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης του δεξιού συνασπισμού εξουσίας είναι εξόφθαλμη.
Ο κεντροαριστερός πόλος -τώρα- έχει αξιοσημείωτες μεταβολές. Ήδη η μισή κοινωνική του βάση, κυρίως οι μισθωτοί του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα, βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η υπόλοιπη κοινωνική του βάση, η πιο συντηρητική, που κράτησε στις εθνικές εκλογές του 2012, διατηρούνται με μικρά σκαμπανεβάσματα. Υπάρχει όμως μια ανακατανομή σε βάρος της ΔΗΜ.ΑΡ. και υπέρ του Ποταμιού, ενώ οι δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω από το ΠΑΣΟΚ (βλέπε Ελιά) μειώνονται εκ νέου, περίπου κατά 40% σε σχέση με τις εθνικές εκλογές. Ο χώρος αυτός πληρώνει την πρόσδεσή του στη στρατηγική Σαμαρά και στις μνημονιακές πολιτικές. Αυτό σημαίνει ότι στο επόμενο διάστημα, παρά τις επιδιώξεις της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, το θέμα της πολιτικής στρατηγικής του θα βρεθεί στο επίκεντρο εσωτερικών διεργασιών που δεν θα είναι εύκολες. Δεν θα περάσει δηλαδή χωρίς κλυδωνισμούς.
Από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών προκύπτουν και δύο αστερίσκοι, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Δεν είναι, βεβαίως, συγκρίσιμα μεγέθη ένα ιστορικό κόμμα, όπως το ΚΚΕ, με ένα νεοναζιστικό μόρφωμα, όπως η Χρυσή Αυγή. Η ηγεσία του ΚΚΕ, αγνοώντας την ιστορικότητα της συγκυρίας ακολουθεί μια αντι-ΣΥΡΙΖΑ γραμμή ενός περίκλειστου κάστρου. Η γραμμή αυτή είναι το λιγότερο ιστορικός αναχρονισμός. Το νεοναζιστικό αγκάθι υπάρχει κίνδυνος να γίνει απόστημα αν δεν αντιμετωπιστεί με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους, δηλαδή με αλλαγή πολιτικής, η οποία να αντιμετωπίζει την "εύφλεκτη ύλη" που τροφοδοτεί την αποκρουστική του δράση.
