Στην Περιφέρεια της Αττικής και στον Δήμο της Αθήνας η κάλπη μοιάζει να δικαιώνει όσους, χαμηλόφωνα και νηφάλια, προέβλεπαν ότι οι αυτοδιοικητικές εκλόγες της 18ης Μαΐου θα έθεταν το κεντρικό πολιτικό ζήτημα σε νέα βάση. Η συγκυβέρνηση και προσωπικά οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν για το τι τους επιφυλάσσει η κάλπη της επόμενης Κυριακής.
Η πρωτιά του συνδυασμού της Ρένα Δούρου, με τον κ. Σγουρό να αρκείται, κυριολεκτικά ανακουφισμένος, στη δεύτερη θέση, με την ανάσα της... τρίτης θέσης στην πλάτη του, ολοφάνερα προοιωνίζεται πενιχρή συγκομιδή για την Ελιά του κ. Βενιζέλου. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται τώρα ακόμα πιο κοντά στο πικρό δίλημμα αν, την επομένη της ευρωκάλπης, θα αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση, όπως εξεβίαζε τους εναπομείναντες ψηφοφόρους τού κόμματός του, ή αν θα προσπεράσει, όπως το συνηθίζει, τις αυτοδεσμεύσεις και τις μεγαλοστομίες του σαν αυτές να μην είχαν συμβεί ποτέ. Χάνει και στη μία, και στην άλλη περίπτωση και μάλλον το έχει συνειδητοποιήσει. Μάλλον...
Ο κ. Σαμαράς βρίσκεται και προσωπικά σε ακόμα δυσχερέστερη θέση. Μάταια θα αποποιηθεί τη ζημιά από την υστέρηση του «ανεξάρτητου» κ. Σγουρού, καθώς χρεώνεται άμεσα την αποτυχία του κ. Κουμουτσάκου, ο οποίος ήταν δική του επιλογή προκειμένου να σώσει, κακείν κακώς, τα προσχήματα εσωκομματικά. Θα κερδίσει σε σοφία -που θα του χρειαστεί σύντομα, για να διαχειριστεί τις συνέπειες των επιλογών του- αν παραδεχθεί, ενδόμυχα έστω, ότι η συγκυβέρνηση τον έβλαψε περισσότερο και από την αρχική επιλογή του να αυτοπροβληθεί ως αντιμνημονιακός. Το γιατί όποια επιλογή κι αν κάνει ο κ. Σαμαράς του βγαίνει λάθος είναι ένα θέμα που μάλλον θα πρέπει να το συζητήσει σοβαρά με τον εαυτό του.
Οπωσδήποτε ο πρωθυπουργός έχει να διαχειριστεί μια πολυεπίπεδη ήττα, καθώς θα του καταλογιστεί και η αποτυχία στον Δήμο της Αθήνας του κ. Σπηλιωτόπουλου, που και αυτός υπήρξε προσωπική επιλογή του. Επιπλέον, του γεγονότος ότι δεν μπορεί να σπεκουλάρει στα αποτελέσματα στον Δήμο Πειραιώς, όπου και εκεί οι πράξεις και οι παραλήψεις του έγιναν χωρίς το σθένος και την αποφασιστικότητα που (πρέπει να) χαρακτηρίζει τους ηγέτες. Αλλά ούτε, βέβαια, και στο αποτέλεσμα στον Δήμο Θεσσαλονίκης μπορεί να βρει παρηγοριά ο κ. Σαμαράς. Αποτελεί σπάνιο ιστορικό τραγέλαφο μια κυβέρνηση να μην ωφελείται περισσότερο από το όσο βλάπτεται, και αντιστρόφως, από την ετυμηγορία της κάλπης, όπως στην περίπτωση του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης εν προκειμένω.
Έχει οπωσδήποτε ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς τις λεπτομέρειες, τους δρόμους και τους τρόπους μέσα από τους οποίους ένα παρηκμασμένο μοντέλο διακυβέρνησης οδεύει προς το τέλος του. Όσο τουλάχιστον ενδιαφέρον έχει να παρακολουθεί τις δυσκολίες και τις οδύνες μέσα από τις οποίες αγωνίζεται να αναδυθεί το καινούργιο. Αλλά ας αρκεστούμε προς το παρόν σε αυτό, καθώς για τον ΣΥΡΙΖΑ θα ακουστούν και θα γραφτούν πολλά κριτικά και χρήσιμα στον πυκνό χρόνο που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές της επόμενης Κυριακής.
