* Τι σημαίνει για τη Σόφη Παπαδόγιαννη η υποψηφιότητα για την Ευρωβουλή και πώς μπορούν, οι ευρωεκλογές να πυροδοτήσουν πολιτικές εξελίξεις και στο εσωτερικό της χώρας;
Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που η Κεντρική Επιτροπή με επέλεξε να συμμετέχω μαζί με άλλα πολιτικά και κοινωνικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωψηφοδέλτιο. Ταυτόχρονα, είναι μια μεγάλη πρόκληση και ευθύνη. Σήμερα η Αριστερά καλείται να ανταποκριθεί στη μεγαλύτερη ιστορική πρόκληση της εποχής μας, να σταματήσει την πορεία καταστροφής που έχει δρομολογήσει το εγχώριο και ευρωπαϊκό κατεστημένο για τον τόπο και τον λαό μας και να ανοίξει νέους ελπιδοφόρους, προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς ορίζοντες διεξόδου από την κρίση. Στον αγώνα μας αυτό, οι επικείμενες ευρωεκλογές είναι ένας εξαιρετικά κρίσιμος πολιτικός σταθμός.
Μια μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναζωντανέψει τη λαϊκή ελπίδα και την αυτοπεποίθηση για πολιτική αλλαγή. Το μνημονιακό πολιτικό μπλοκ εξουσίας ήδη παραπαίει. Δεν θα μπορέσει να αντέξει τη μεγάλη λαϊκή πίεση. Επομένως, το αποτέλεσμα της ευρωκάλπης μπορεί να σημάνει την αρχή του τέλους της άθλιας συγκυβέρνησης και να φέρει πιο κοντά μια εναλλακτική -στα Μνημόνια, στην τρόικα και τη λιτότητα- πορεία για τη χώρα με κυβέρνηση της Αριστεράς.
* Πώς θα μπορούσε να συμβάλει μια ευρωβουλευτής στη συνολική προσπάθεια για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης και ουσιαστικής απομείωσης του χρέους; Υπάρχουν δυνατότητες συμπτώσεων, συνεργασιών, συγκλίσεων με άλλες δυνάμεις, στην Ευρώπη και την Ευρωβουλή;
Η πρωτοβουλία και η ευθύνη των χειρισμών της διαπραγμάτευσης για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ανήκει στην κυβέρνηση.
Η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ όμως μπορεί να έχει σημαντική συμβολή στην υποστήριξη της προσπάθειας αυτής. Ήδη, παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα είχε μόνο έναν ευρωβουλευτή με τη δυναμική του παρέμβαση στο Ευρωκοινοβούλιο, έχει κατορθώσει να ενισχύσει τα επιχειρήματα και τα διαπραγματευτικά του όπλα για την απαλλαγή της χώρας από τον βραχνά του χρέους που την κρατά όμηρο των δανειστών.
Η ομολογία του Όλι Ρεν ότι τα Μνημόνια επιβλήθηκαν στην Ελλάδα για να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ ενισχύει το διαπραγματευτικό μας οπλοστάσιο. Διότι αποδεικνύει περίτρανα ότι ο ελληνικός λαός θυσιάστηκε για τα συμφέροντα των ισχυρών της Ευρώπης και αυτό χωρίς αποτέλεσμα. Το χρέος στα τέσσερα μνημονιακά χρόνια εκτοξεύτηκε στα ουράνια. Τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους την αναγνωρίζουν πλέον σχεδόν οι πάντες. Ομολογίες, όμως, σαν κι αυτή που προανέφερα αποκαλύπτουν ακόμη ένα στοιχείο του επαχθούς, από πολιτική άποψη, χαρακτήρα του.
Οι Έλληνες ευρωβουλευτές μπορούν να αναδείξουν και αυτή τη διάσταση που ανατρέπει τα μέχρι τώρα δεδομένα της συζήτησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Χρειάζεται να ληφθούν μεγάλες πρωτοβουλίες στη βάση όχι μόνο των κοινών συμφερόντων του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και στη βάση ενός μεγάλου πανευρωπαϊκού κινήματος αντίστασης στη βία του νεοφιλελευθερισμού. Οι αριστερές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα στην Ευρώπη πρέπει να αναπτύξουν αγώνες για να σπάσει η «ιερή συμμαχία» του Λαϊκού Κόμματος, Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελευθέρων, η οποία επιβάλλει με τον πιο βίαιο τρόπο τη λιτότητα και την επιτήρηση στην Ευρώπη.
* Τι πρέπει να αλλάξει στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση;
Η Ε.Ε. πρέπει να αλλάξει συθέμελα. Κι αυτό απαιτεί μεγάλες ανατροπές και ρήξεις με τη δομή, τους μηχανισμούς, την αρχιτεκτονική και τους θεσμούς της Ένωσης, η οποία προωθεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών και του πολυεθνικού κεφαλαίου.
Οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ, υπό την ηγεμονία της Γερμανίας, από την εποχή του Μάαστριχτ και ιδιαιτέρως στα χρόνια της κρίσης, έχουν μετατρέψει την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη σε ένα αντιδημοκρατικό, αντιδραστικό μόρφωμα, που καταδυναστεύει τους λαούς και τις πιο αδύναμες χώρες. Σήμερα οι πολιτικές της δρακόντειας δημοσιονομικής πολιτικής, της λιτότητας και επιτήρησης, που επιβλήθηκαν με τα Μνημόνια στην Ελλάδα, πλέον αποτελούν την επίσημη θεσμοθετημένη ευρωπαϊκή πολιτική. Οι πολιτικές αυτές δεν ενοποιούν, αντιθέτως διαιρούν την Ευρώπη, αυξάνουν τις ανισότητες, τις αποκλίσεις, τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις εντάσεις, αναβιώνουν τον φασισμό. Αν οι πολιτικές αυτές δεν ανατραπούν με την πάλη των εργαζομένων και της Αριστεράς, η προοπτική της Ε.Ε. είναι η διάλυση ή ο ολοκληρωτισμός.
