«Εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για έναν καινούργιο κόσμο, εκεί θα σε περιμένω» Τάσος Λειβαδίτης
Ο ασύστολος εκβιασμός, η κατατρομοκράτηση των πολιτών και η εκφοβιστική κινδυνολογία καλά κρατούν. Βέβαια, είχαν χρησιμοποιηθεί αχόρταγα και στο παρελθόν από τη Δεξιά και τους συμπλέοντες. Σε περασμένες δεκαετίες, η αντικομμουνιστική υστερία απειλούσε με τον «εκ του Βορρά προερχομένου κινδύνου» ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους αλλά και στην περίοδο της άνευ κοινοβουλευτικών εκλογών επταετίας. Στις μέρες μας, η αποτροπή ανεπιθύμητων, για τους μνημονιακούς θιασώτες, εξελίξεων μεθοδεύεται συστηματικά και απεγνωσμένα από τα κυβερνητικά κόμματα και τους παντοειδείς υποστηρικτές τους, με την επίκληση κονσερβοποιημένων ρήσεων, υποτίθεται καθολικού κύρους, και τη χρήση αυτάρεσκων ρητορικών πομφόλυγων. Μετά την παροξυντική «ευρωφοβία» των προεκλογικών μηνών του 2012, επιστρατεύονται πλέον επιχειρήματα των οποίων κύριες λέξεις-κλειδιά είναι: «πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα ή αστάθεια», «υπονόμευση της ανάκαμψης» και «αποσταθεροποίηση». Οι όροι αυτοί εξειδικεύονται με δηλώσεις του τύπου: «Το στοίχημα είναι η πολιτική σταθερότητα συνολικά και πυλώνας της σταθερότητας είναι η δημοκρατική παράταξη, το ΠΑΣΟΚ, η Ελιά...», «Ή ψηφίζετε Ελιά, ή γινόμαστε Ουκρανία», «Δεν κρίνεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στις 25 Μαΐου, κρίνεται η σταθερότητα της χώρας".
Τι ειρωνεία, αυτοί που πανικόβλητοι εκστομίζουν αυτά τα απειλητικά διλήμματα και τα ψευδεπίγραφα στοιχήματα να είναι οι ίδιοι που έχουν την απόλυτη ευθύνη (μαζί με τους εξ Εσπερίας καθοδηγητές τους) για τη δεινή θέση εξαθλίωσης στην οποία έχουν περιέλθει πλατιά στρώματα του ελληνικού λαού.
* Μιλούν για αναμφίβολη αστάθεια, αν τα εκλογικά αποτελέσματα δεν είναι της αρεσκείας τους, όταν είναι οι ίδιοι που έχουν πυροδοτήσει και συντηρούν με τις πολιτικές τους την ανυπαρξία κάθε σταθερότητας (εργασιακής, εκπαιδευτικής, ιατρικής, οικονομικής κ.ά.) στις καθημερινές δραστηριότητες και τις αυριανές εξελίξεις.
* Μιλούν για κυβερνητική σταθερότητα, όταν είναι οι ίδιοι που έχουν καιροσκοπικά πειραματιστεί με αλλεπάλληλα σχήματα και μικροκομματικά τερτίπια, κομματικούς συνδυασμούς και θνησιγενείς / ευκαιριακές, χωρίς αρχές συμμαχίες, με μοναδικό σκοπό να διατηρήσουν τους εαυτούς τους στους θώκους της κυρίαρχης κυβερνητικής εξουσίας.
* Μιλούν για τη λαϊκή κατανόηση και την επικρότηση στα βάρβαρα ταξικά μέτρα που έχουν εφαρμόσει, όταν έχουν ρημάξει την πλειονότητα των κατοίκων της χώρας που υποτίθεται ότι εκλέχτηκαν να διασώσουν.
* Μιλούν για τη σταθερότητα των θεσμών, όταν έχουν καταρρακώσει με τις ενέργειες και σκόπιμες παραλείψεις τους κάθε έννοια της δικής τους έννομης τάξης.
* Μιλούν για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν, όταν έχουν νωρίτερα εξουθενώσει αμέτρητες ψυχές με την κοινωνική και ανθρωπιστική εξόντωση που σκόπιμα σχεδίασαν και εφάρμοσαν.
* Μιλούν με περίσσιο θράσος για ανάκαμψη, έξοδο στις αγορές και πρωτογενή πλεονάσματα, όταν η τράπουλα είναι σημαδεμένη, τα παρατιθέμενα στοιχεία μπάζουν από παντού νερά και ο δημόσιος πλούτος της χώρας ξεπουλιέται προκλητικά.
* Μιλούν για ασφάλεια και σιγουριά, όταν τις ταυτίζουν με τις δικές τους ανομικές επιδιώξεις για αμετακινησία και προσωπική διασφάλιση / επιβίωση.
* Μιλούν για πολιτική σταθερότητα όταν οι ίδιοι τρεκλίζουν μεθυσμένοι από το παράφορο πάθος τής με κάθε τρόπο μονοπώλησης της απόλυτης ηγεμονίας.
Παραφράζοντας τον Αλτουσέρ όταν έγραφε για το νόημα του όρου «ελευθερία» το 1964: η ιδεολογία της άρχουσας τάξης βασίζεται στη λέξη «σταθερότητα» που προδίδει την επιδίωξή της με το να την περιβάλλει με μυστήριο και να μπερδεύει όλους όσους εκείνη εκμεταλλεύεται, εκβιάζοντάς τους με τη θρυλούμενη «σταθερότητα», έτσι ώστε να διατηρείται ως το δικό της ανεκτίμητο προνόμιο, αλλά αυτό να εμφανίζεται όμως ως κατάκτηση και δικαίωμα των υπολοίπων.
Τέλος, μου έρχεται στον νου το κλείσιμο του μυθιστορήματος του Τζον Στάινμπεκ «Τα Σταφύλια της Οργής» (1939), όπου η οικογένεια Τζόουντ, απελπισμένη πια, εγκαταλείπει την άκαρπη προσπάθειά της για αναζήτηση εργασίας και απλά γυρεύει ένα καταφύγιο για να προστατευθεί από την αδιάκοπη βροχή. Εμείς πρέπει να ενστερνιζόμαστε την ερμηνεία και το μήνυμα ότι οι κατακλυσμοί που έχουν φέρει την καταστροφή προαναγγέλλουν, ευτυχώς, και τον ερχομό της άνοιξης.
