Στην πρώτη σύνοδο κορυφής μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ο Μπαρόζο είχε πει με θαυμαστή ενάργεια ότι τα μεγάλα θύματα της κρίσης θα είναι οι άνεργοι, το περιβάλλον και οι μετανάστες. Έπεσε μέσα. Ξέχασε όμως να προσθέσει την ελευθερία του Τύπου.
Χωρίς σφιχτό έλεγχο των ΜΜΕ δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν οι πολιτικές πειθάρχησης των υποτελών τάξεων, δεν θα μπορούσε η κρίση να μετακυλιστεί από τους πλούσιους στους φτωχούς. Αυτό δεν συνέβη μόνον στην Ελλάδα. Η ελληνική περίπτωση είναι ενδεικτική, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα το τρίγωνο ΜΜΕ - τράπεζες - κυβέρνηση αποκτά ακραία μορφή.
Το λουκέτο στην ΕΡΤ και το σκάνδαλο Digea είναι το κερασάκι στην τούρτα του πλήρους έλεγχου της ενημέρωσης από τη διαπλοκή. Το πρωθυπουργικό γραφείο έχει καταστεί εργαστήριο μοντάζ / εταιρεία διανομής, που θα το ζήλευε και το Χόλιγουντ. Αυτές οι επιδόσεις "αναγνωρίζονται" και η Ελλάδα κατρακυλάει στις διεθνείς καταγραφές και αξιολογήσεις.
Τι θα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση της Αριστεράς; Πολύ απλά να επιβάλει στα κανάλια τη νομιμότητα και να ακολουθήσει μια πολιτική ενίσχυσης του Τύπου που δεν είναι ιδιοκτησία μεγαλοεπιχειρηματιών και ιδιαίτερα των εφημερίδων γνώμης.
