"Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα,
αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα ζητάνε θυσίες,
οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν,
αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο..."
Δανείστηκα αυτό το μικρό απόσπασμα από το πρόγραμμα του έργου "Όπερα της Πεντάρας" του Μπέρτολτ Μπρεχτ, που παρουσίασε το Σάββατο το βράδυ στο θέατρο του 5ου Λυκείου Νίκαιας ο πολυβραβευμένος θίασος των μαθητών του σχολείου, που συνεχίζει από το 1994 μια λαμπρή παράδοση. Στο σημείωμά του ο διευθυντής Σπύρος Χαρισιάδης αναφέρει: "Το έργο αυτό, αν και τόσο παλαιό (1928), δυστυχώς παραμένει ακόμα και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο και επιπλέον, μια και στις μέρες μας κινδυνεύουμε, σχεδόν όλοι μας, να γίνουμε κυριολεκτικά ζητιάνοι, σκεφτήκαμε ότι μια όπερα για ζητιάνους ταιριάζει στην περίσταση". Δίπλα, η καθηγήτρια και ψυχή αυτής της πρωτοβουλίας Μαίρη Αδαμοπούλου έγραφε στον επίλογό της για λογαριασμό της θεατρικής ομάδας: "Εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε θέατρο, γιατί η γνώση και ο πολιτισμός είναι τα όπλα μας απέναντι στη μισαλλοδοξία, στη βία και στον φασισμό". Η κ. Αδαμοπούλου, αν και έχει συνταξιοδοτηθεί, αν και μένει μακριά, δεν εγκαταλείπει τα παιδιά της και μαζί συνεχίζουν το θαυμαστό έργο τους.
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ την παράσταση όρθιος, μια και το θέατρο ήταν κατάμεστο. Μια παράσταση υψηλής επαγγελματικής αρτιότητας σε όλους τους τομείς, συγκινητική όχι μόνο λόγω του θέματος αλλά και λόγω του ταλέντου, της αγάπης και της προσήλωσης των 37 μαθητών - ηθοποιών που έλαβαν μέρος. Όλο το βράδυ σκεφτόμουν τι θα απογίνουν αυτά τα ταλέντα, τα ωραία νιάτα που με τόσο έρωτα δημιουργούν και έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται ζωή σε μια καλύτερη πατρίδα. Μα δες, έλεγα στον εαυτό μου, αν υπάρχουν τόσο πολλά παιδιά και τόσο άξιοι εκπαιδευτικοί, γιατί να μην τα καταφέρουν; Όπως μάλιστα μου έλεγε ένας γονιός μιας κοπέλας του θιάσου, αυτό είναι το μοναδικό σχολείο της περιοχής που δεν έχει εκδηλωθεί δράση της Χρυσής Αυγής! Έσπευσα να βγω από το φουαγιέ, έξω στην αυλή λίγο νωρίτερα, όταν άκουγα το τραγούδι του φινάλε "Άννα, μην κλαις..." Ντρεπόμουν να με δουν να σκουπίζω τα δάκρυα που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω.
ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ έξω για να πάω στο αυτοκίνητο, αντίκρισα μια μεγάλη αφίσα που έλεγε: "Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά. ΚΚΕ." Θλιβερό μήνυμα από μια σέχτα που επιχειρεί να θωρακίσει το εύπιστο ποίμνιό της, από το οποίο, όπως οι παπάδες, ζητάει να πιστεύει και να μην ερευνά. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Οι τυχοδιώκτες που εκτελούν τις εντολές των δανειστών δεν πρόκειται να παραδώσουν εύκολα τα ηνία της χώρας και να επιτρέψουν στον λαό να αποφασίσει ανεπηρέαστα για το μέλλον του. Τι θέλω να πω; Λίγο πριν ξεκινήσω για τη Νίκαια άκουσα την είδηση για τη βόμβα - δέμα που απεστάλη στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας (!) και πάνω της ανιχνεύτηκε DNA του Χριστόδουλου Ξηρού. Ποια επαναστατική προσφορά θα υπήρχε, αν η βόμβα έσκαγε και σκότωνε κόσμο μέσα στο αστυνομικό τμήμα αυτής της μικρής και ήσυχης κωμόπολης; Γιατί οι αμερικανικές διαταγές προς την ελληνική κυβέρνηση να συλληφθεί εδώ και τώρα ο... τεχνοκράτης Χριστόδουλος δεν εκτελούνται. Πότε λήγει το τελεσίγραφο; Μετά τις τριπλές εκλογές του Μαΐου; Να περιμένουμε τώρα η σκυτάλη να περάσει στην ομάδα του Μαζιώτη; Τίποτα δεν αποκλείεται από τόσο αδίστακτους τυχοδιώκτες πολιτικούς, όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος.
ΤΕΛΕΙΩΝΩ με τη διαδήλωση της 1ης Μάη. Στον δρόμο οι κλασικές αριστερίστικες ομάδες βροντοφώναζαν: "Απεργία γενική μέχρι την ανατροπή". Από το '74 και μετά, το ακούω σε κάθε διαδήλωση και σκέφτομαι να βρω την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη με κάποιον από αυτούς, να μου εξηγήσει γιατί αυτό το σύνθημα παραμένει ουτοπικό εδώ και 40 χρόνια; Όταν ακούν αυτό το σύνθημα οι καπιταλιστές, τρέμουν από τον φόβο τους ή ξεκαρδίζονται από τα γέλια;
