Ειλικρινά, είναι τόσο δύσκολο για έναν απόφοιτο του Amherst και του Harvard να αντιληφθεί ότι προαπαιτούμενα της σταθερότητας είναι η κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική ισορροπία; Ότι αυτό που προκαλεί την αστάθεια είναι η άδικη υπερφορολόγηση των μαζών, η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των πολιτών, η οικονομική ανέχεια των νέων; Ή μήπως είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραδεχθεί ότι όποιος καταδικάζει έναν στους τέσσερις στην ανεργία είναι ο δημιουργός και o εγγυητής της αστάθειας;
Για τον πρωθυπουργό της κρίσης μοιάζει να είναι ακατόρθωτο. Γιατί αυτό στο οποίο εστιάζει δεν είναι η κοινωνική σταθερότητα ή η οικονομική δικαιοσύνη. Είναι τα στάσιμα πολιτικά νερά. Είναι η παραμονή του στην εξουσία. Με κάθε μέσο. Με οποιοδήποτε ψέμα.
Ωστόσο, σήμερα πια, όπου και να στρέψει τους προβολείς ο πρωθυπουργός, όσο κι αν θέλει να διχάσει και να ανοίξει ξανά την παλαιοκομματική του ατζέντα, υπάρχει μία πραγματικότητα. Και την αποδεικνύει η καθημερινότητά μας. Αυτός και η κυβέρνησή του έχουν διαχειριστεί την κρίση με το χειρότερο αποτέλεσμα για τη ζωή των πολιτών και με το μεγαλύτερο όφελος για το πάμπλουτο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτός και η κυβέρνησή του απέλυσαν, κούρεψαν, εκποίησαν, χρέωσαν και υποθήκευσαν. Χωρίς ωστόσο τίποτα κοινωφελές να εξυγιάνουν.
Δεν απομένει, λοιπόν, λίγες μέρες πριν τις κάλπες, παρά να υποστηρίξει ότι ο μόνος κίνδυνος για εμάς τους πολίτες δεν είναι η κυβέρνησή του, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση. Γιατί αυτή τολμά και επιμένει σε ένα μοντέλο σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, ανθρωποκεντρικό, διαφορετικό. Γιατί τολμά και θυμίζει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι υπεύθυνη για την παγκόσμια οικονομική κρίση. Γιατί τονίζει ότι επί των ημερών Σαμαρά δεν οδηγήθηκαν απλά κάποιοι νεοναζί στη δικαιοσύνη, αλλά μπήκαν τα τσεκούρια στα έδρανα της παράταξής του και οι σβάστικες κυκλοφορούν στα γραφεία της κυβέρνησης. Γιατί προσφέρει εναλλακτική λύση, ελπίδα και προοπτική στην Ευρώπη. Γιατί κρατά τη θέση της σταθερά απέναντι σε κάθε κυβέρνηση λιτότητας που ευθύνεται για την ενδοκοινοτική ανισότητα.
Όμως, κύριε πρωθυπουργέ, εμείς οι νέοι που ευχόμαστε μια ελπιδοφόρο ανατροπή θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κλούβιος και άτεχνα βαρύς και μάγκικος, διχαστικός σας λόγος δεν είναι ίδιον ούτε της μεγαλοαστικής καταγωγής σας ούτε των εξαίρετων σπουδών σας. Και σας παρακαλούμε σεμνά στο πλαίσιο πάντα των «κανόνων» και της «δημοκρατικής νομιμότητας: Προσπαθήστε μία και μόνο έστω φορά να μιλήσετε με ειλικρίνεια, σεβασμό και ευγένεια στον πολίτη αυτής της χώρας. Κάντε το αν όχι για την υστεροφημία σας, τουλάχιστον από σεβασμό στο αξίωμά σας. Και κάντε το, πριν αντικατασταθείτε από αυτή ή την επόμενη Βουλή. Πριν σπάσει το κέλυφος και δούμε ότι όλα ήταν άδεια. Γιατί κινδυνεύετε, πολύ νωρίτερα από τη δεδηλωμένη, να έχετε απολέσει και τον τελευταίο, ελάχιστο σεβασμό των Ελλήνων.
* Ο Παυσανίας Παπαγεωργίου είναι νομικός
