Μπορώ να αρχίσω από τον Μάιο του 2012 όταν, ξυπνώντας ένα πρωί, βρήκα τη Χ.Α. εκτιναγμένη αυτόματα ως νόμιμο (!) κόμμα στη Βουλή. Έμεινα άναυδη και άρχισα να ψάχνω από εφημερίδα σε εφημερίδα κι από κανάλι σε κανάλι τις αντιδράσεις της τέταρτης εξουσίας. Ειδικά δημοσιογράφων που δεν δείλιασαν, που δεν είχαν αποσιωπήσει τη δράση, τα παλιά εγκλήματά της Χ.Α. ούτε μετά από δολοφονικές επιθέσεις εναντίον τους.
Άκρα του τάφου σιγή! Παραλίγο να αναρωτηθώ αν τα όσα θυμόμουν ήταν φαντασιοπληξίες. Αφού έσπασα το κεφάλι μου να θυμηθώ ημερομηνίες των παλιών εγκλημάτων της Χ.Α. (δεκαετίες '70, '80 περισσότερο, ακόμα και '90), ας είναι καλά η «Μαύρη Βίβλος» του Δ. Ψαρρά που με φώτισε! Αποφάσισα να γράψω εγώ, άρχισα, αλλά δεν συνέχισα. Όχι από φόβο, αλλά από τη βεβαιότητα ότι δεν θα απέδιδα αυτό που κατόρθωσαν χθες οι τρεις συντάκτες της τελευταίας σελίδας κι όχι μόνο αυτοί.
Μέχρι σήμερα δεν ξέρω, διαπίστωσα ότι ακόμα και βουλευτές δεν ξέρουν αν και κατά πόσο για την εισδοχή στην ελληνική Βουλή τηρήθηκε, έστω εικονικά, το άρθρο 1 του σχετικού Π.Δ. Αν και κατά πόσο τηρήθηκε ο ρόλος του Αρείου Πάγου, του/της εισαγγελέως του, της αρμόδιας επιτροπής που όφειλε να ελέγχει αυστηρά ακόμα και τις πιο άσπιλες αιτήσεις.
Ποιος «ξέχασε» το επίσημο χιτλερικό καταστατικό της, που δεν αποσύρθηκε, δεν κρύφτηκε έστω προσωρινά σε κάποιο ντουλάπι γραφείου, ώσπου να περάσει το ήπιο κείμενο της αίτησης; Ποιος κατόρθωσε να παραμυθιάσει τον Άρειο Πάγο ή απλά να τον παρακάμψει, ποιος υλοποίησε την αυτόματη εκτίναξη; Θέλει και ρώτημα; Δύο ακραία ενδοκυβερνητικά σχήματα...
Το (κεντροδεξιό; δεξιό;) υπουργείο του κ. Δένδια και οι τριάντα δύο φάκελοι που παραδίδονται τμηματικά στη Δικαιοσύνη, από την ώρα που η Χ.Α. υπερέβη κάθε όριο αποδεκτό από την κυβέρνηση, από τους δανειστές μας και (γιατί όχι;) από ντόπιους επενδυτές και πιθανούς ψηφοφόρους της. Δεν αμφιβάλλω ότι κι αυτοί είχαν αρχικά ρωτηθεί και την είχαν αποδεχτεί ως «καταστρόικα» του ΣΥΡΙΖΑ και με την αρωγή της θεωρίας των «δύο άκρων». Κι ότι ξαναρωτήθηκαν όταν η δράση της ξεπέρασε κάθε όριο που είχαν προβλέψει ή, μάλλον, διαπραγματευτεί. Έτσι αποφασίστηκε η καρατόμησή της.
Αφελής παρένθετη απορία: Μα, υπήρχαν οι φάκελοι και δεν είχαν δοθεί στον Άρειο Πάγο για την κρίση εισόδου της Χ.Α. στη Βουλή;
Και το (δεξιό, υπερδεξιό) γραφείο του κ. πρωθυπουργού, που φυσικά δεν συνοψίζεται σε έναν μόνο «πρεσβευτή καλής θέλησης», αλλά σε πάμπολλους διαύλους επικοινωνίας. Καιρός να βρεθούν όλοι οι τύποι διαύλων, όλοι οι «γεφυροποιοί», πιθανώς πιο φιλικοί, «κολλητοί» και εγκάρδιοι από τον κ. Μπαλτάκο.
Τελευταία, εξίσου αφελής, απορία: Έχουμε όμως δήλωση του πρωθυπουργού: «Εγώ πρώτος πολέμησα τη Χ.Α.»! Άρα δεν ευθύνεται αυτός για το αιφνίδιο, αυτόματο, ανεξέλεγκτο σάλτο της στη Βουλή. Τότε... ποιος ευθύνεται;
Εύρηκα και πρόλαβα τον κ. Σίμο! Ο ΣΥΡΙΖΑ!
