Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι, όταν ρωτήθηκε ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης από τους δημοσιογράφους πώς κρίνει τη βίαιη συμπεριφορά του υιου Μπαλτάκου και απάντησε ότι, ναι μεν την καταδικάζει, αλλά ότι ως πράξη ενός νέου για την αδικία που υπέστη ο πατέρας του τον συγκίνησε, κανείς εκ των δημοσιογράφων δεν του επεσήμανε το γεγονός ότι καταφεύγει σε «αστερίσκους» και «υποσημειώσεις» και δεν καταδικάζει τη βία απερίφραστα απ' όπου κι αν προέρχεται!
Φαίνεται ότι ο κ. Γεωργιάδης ξέχασε όλες εκείνες τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του όταν με περισσή αλαζονεία, αυταρέσκεια και επιθετικότητα ρωτούσε και ξαναρωτούσε τσιρίζοντας τον αντίπαλο Συριζαίο: «καταδικάζεις τη βία απερίφραστα απ' όπου κι αν προέρχεται ναι ή όχι; Άφησε τους αστερίσκους και τις υποσημειώσεις και πες μας: καταδικάζεις τη βία απερίφραστα ναι ή όχι;».
Ότι ο ευφυής κ. υπουργός θα έβαζε αυτογκόλ ομολογώ πως δεν το περίμενα! Γιατί η «επιφύλαξη» στην απάντηση που έδωσε δεν βασιζόταν σε κάποια κοινωνικοπολιτική ερμηνεία των αιτίων του βίαιου συμβάντος, αλλά στο προσωπικό «συναίσθημα» και την παράδοση της οικογενειακής «βεντέτας». Όπως και ο πατήρ Μπαλτάκος, έτσι και ο κ. Γεωργιάδης, με την απάντηση που έδωσε βρέθηκε εκτεθειμένος στη ρήση του λαού μας που λέει ότι: «Tο αίμα νερό δεν γίνεται»!
Ο κ. πρωθυπουργός πού ακριβώς τοποθετείται; Ιδού το ερώτημα!
