Επί χρόνια στεκόταν σε μια γωνιά της Αδριανού πουλώντας τα βιβλία του. Ένα τραπεζάκι μπροστά του και μερικά αντίτυπα του βιβλίου του. Ο Νίκος ο φονιάς, που κάποτε σκότωσε για μια παραγγελιά τρεις ανθρώπους και καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο. Το 1979 ο Σαββόπουλος γράφει «Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο». Ένα τραγούδι εμβληματικό, που έγινε ο «πρόλογος» στην αυτοβιογραφία του Νίκου Κοεμτζή. Το «μακρύ ζεϊμπέκικο» του Νιόνιου θα μπορούσε να καεί στην πυρά των ιεροεξεταστών και των πολιτικώς ορθώς σκεπτόμενων της μεταπολίτευσης, καθώς ήταν ένας ύμνος στον μικροκακοποιό από την Κατερίνη που τα ΜΜΕ παρουσίαζαν ως αιμοβόρο κτήνος, βαφτίζοντας τους όποιους επικίνδυνους εγκληματίες «Κοεμτζήδες».
«Είμαι ελεύθερος σκλάβος. Σηκώνομαι από τις 8.00, θα πάω να τρέξω να πουλήσω το βιβλίο μου και έχω και κυνηγητά» είπε ο Νίκος Κοεμτζής σε λόγο σχεδόν έμμετρο και με μάτια σχεδόν δακρυσμένα στο κοινό, που βρέθηκε ένα βράδυ του 2009 στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» για την παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του. Εκείνο το βράδυ, μίλησαν γι' αυτόν και το βιβλίο του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Λιάνης, ο δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας και ο τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος, ενώ η ηθοποιός Κοραλλία Καράντη διάβασε αποσπάσματα. Παρόντες ήταν και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος και Τώνια Αντωνίου.
Η μελέτη των αυτοβιογραφιών εγκληματιών -πρακτική που υιοθετήθηκε από την Σχολή του Σικάγου- «μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύτιμα συμπεράσματα σχετικά με το πώς βαραίνει και ποια σημασία δίνει ο ίδιος ο δράστης στην πράξη του και σε ποιον ηθικό κώδικα υπακούει. Η θεώρηση του εγκληματικού φαινομένου μέσα από τα μάτια του ίδιου του δράστη μπορεί να βοηθήσει κάθε επιστήμονα να αναλύσει και να προτείνει εν τέλει καλύτερες πολιτικές πρόληψης».
ΥΓ. Δεν γνωρίζω αν οι συγγενείς των θυμάτων του Νίκου Κοεμτζή είχαν «αντιρρήσεις» για το τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου, την ταινία του Παύλου Τάσιου και την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του...
