Η ιταλική κινηματική, κοινωνική και πολιτική Αριστερά δίνει ενωμένη τη μάχη των ευρωεκλογών με το ψηφοδέλτιο «Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» ξεκινώντας την πρώτη μεγάλη πολιτική της μάχη για τη συγκέντρωση 150.000 υπογραφών, ακολουθώντας το παράδειγμα της ενότητας της αριστεράς που μας έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε στην «Αυγή» η Μπάρμπαρα Σπινέλι, η Ιταλίδα δημοσιογράφος και κόρη του Αλτιέρο Σπινέλι, που το 1941 από τη φασιστική εξορία οραματίστηκε μια δημοκρατική και ομοσπονδιακή Ευρώπη.
* Το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα» αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα στην ιταλική πολιτική σκηνή μετά την παρουσίαση που κάνατε στον Σύλλογο Τύπου της Ρώμης...
Καταφέραμε κάτι το εξαιρετικό και μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Καταφέραμε να ενώσουμε όλα τα μικρά κομμάτια της ιταλικής Αριστεράς, τα κινήματα των πολιτών, τα κινήματα για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, τους ακτιβιστές που συμμετέχουν στα μεγάλα δίκτυα των κοινωνικών μας συλλόγων και οργανώσεων. Καταφέραμε να συνθέσουμε πάρα πολύ καλά όλη αυτή την αριστερά που δεν έχει πλέον μια εκπροσώπηση στους θεσμούς, αλλά είναι πάρα πολύ ζωντανή στην κοινωνία. Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένη από το γεγονός ότι σχεδόν το μισό μας ψηφοδέλτιο αποτελείται από γυναίκες. Οι γυναίκες είναι πρωταγωνίστριες της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα».
Από τις ερωτήσεις και τις συζητήσεις που ακολούθησαν τη συνέντευξη Τύπου έγινε φανερό ότι υπάρχει μια μεγάλη ικανοποίηση τόσο από τα κινήματα των πολιτών όσο και από τα κόμματα της Αριστεράς. Υπάρχει μια διάχυτη επιθυμία να τα καταφέρουμε και να έχουμε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.
* Όταν οι έξι διανοούμενοι πήρατε την πρωτοβουλία να παρουσιάσετε το κάλεσμα πολλοί διερωτήθηκαν ποιοι θα συμμετέχουν. Σήμερα φαίνεται ότι δεν λείπει κανείς...
Αυτό μας φαίνεται κι εμάς. Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά τα προβλήματα που έχουν τα κόμματα, από την Κομμουνιστική Επανίδρυση, την Αριστερά Οικολογία και Ελευθερία έως τους Ιταλούς Κομμουνιστές, να συμμετέχουν σε ένα σχέδιο που δεν αποτελούν τους πρωταγωνιστές του και που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αποτελεί μια θυσία από την πλευρά τους, μια θυσία της ιστορίας τους. Το γεγονός όμως ότι σήμερα υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός και από τον κόσμο τους αποτελεί ίσως την καλύτερη απόδειξη ότι προχωρήσαμε προσεκτικά και σωστά για να ενώσουμε τους πάντες.
Σε αυτό θα πρέπει να πούμε ότι μας βοήθησε πάρα πολύ η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, που προσωπικά την έχω διαρκώς στο μυαλό μου. Φυσικά δεν έχουμε φτάσει στα επίπεδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε στην πράξη το μοντέλο μας. Καταφέραμε επίσης να αξιοποιήσουμε πάρα πολύ καλά και τις συμβουλές που μας έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, ιδιαίτερα στη φάση της σύνθεσης.
* «Η άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» περνά πλέον στην ενεργό πολιτική ζωή...
Τώρα άνοιξε μια καινούργια φάση για όλους μας. Υπάρχει μια τεράστια «τεχνική» δυσκολία, γιατί θα πρέπει να συγκεντρώσουμε 150.000 υπογραφές για να παρουσιάσουμε το ψηφοδέλτιο. Η συλλογή των υπογραφών θα αποτελέσει την πρώτη πολιτική μας μάχη, γιατί εξαιτίας του αντιδημοκρατικού εκλογικού νόμου θα πρέπει να κατακτήσουμε το δικαίωμά μας να κατεβούμε στις ευρωεκλογές. Θα πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο την Ευρώπη που θέλουμε, τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνουμε.
Το γεγονός ότι αυτή η πρωτοβουλία ξεκινά τη στιγμή που βιώνουμε μια μεγάλη κρίση στην Ουκρανία, που αφορά απευθείας την Ευρώπη και μας φέρνει συχνά στο νου τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, καθιστά σαφή την ανάγκη οικοδόμησης της «άλλης Ευρώπης».
Δεν θέλουμε να δούμε την Ουκρανία να γίνεται κομμάτια, δεν θέλουμε να δούμε ακόμη έναν εμφύλιο πόλεμο. Η Ευρώπη έκανε το λάθος να διευκολύνει την κατάρρευση μιας κυβέρνησης που ήταν ελάχιστα δημοκρατική, για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση με την παρουσία ακροδεξιών εάν όχι νεοναζιστών. Το τόνισα στη συνέντευξη Τύπου στην οποία παρουσιάσαμε το ψηφοδέλτιο: Πώς είναι δυνατόν η Ευρώπη να καταστρέφει την Ελλάδα γιατί δεν είχε τα «λογιστικά» της εντάξει και την ίδια στιγμή να διευκολύνει την άνοδο του νεοναζισμού και άλλων μορφών φασισμού; Μπορεί να υπάρχουν εκπρόσωποι των νεοναζί σε μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση;
* Στο ψηφοδέλτιό σας βρήκε χώρο η κοινωνία των πολιτών;
Όλα τα μεγάλα κινήματα εκπροσωπούνται στο ψηφοδέλτιο, ξεκινώντας από αυτό εναντίον της ιδιωτικοποίησης του νερού αυτά της υπεράσπισης των δημοσίων υπηρεσιών, και των κοινωνικών υπηρεσιών σε τοπικό επίπεδο. Υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός από τον κόσμο των κινημάτων και των συλλογικοτήτων για την ουσιαστική εκπροσώπησή τους στο ψηφοδέλτιο.
Καταφέραμε να εκφράσουμε την κοινωνία των πολιτών από τα κάτω. Η κοινωνία των πολιτών για το "ψηφοδέλτιο Τσίπρας" δεν αποτελείται από το σύνολο των ιδιαίτερων ενδιαφερόντων και συμφερόντων των διαφόρων ομάδων ή πολιτών που ασχολούνται με την πολιτική. Απαρτίζεται από αυτούς που ενδιαφέρονται για τα κοινά αγαθά χωρίς να κάνουν διακρίσεις και να στοχεύουν στην ικανοποίηση ενός μόνο αιτήματος. Μόνο έτσι μπορούμε να καταστήσουμε πιο ορατή την κοινωνία των πολιτών και να προσδιορίσουμε τον πλούτο που φέρνει.
Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει ότι ακόμη και ο Μπερλουσκόνι εξέφραζε την κοινωνία των πολιτών. Όμως εκείνος ήταν εναντίον της «πολιτικής» για να υπερασπιστεί μόνο μια κοινωνική κατηγορία και τα δικά του συμφέροντα. Για το λόγο αυτό δεν αποτελούσε εκπρόσωπο της κοινωνίας των πολιτών.
* Πώς βλέπετε τη διαδοχή του Λέτα από τον Ρέντσι;
Μέχρι στιγμής μου φαίνεται μια επανάληψη πραγμάτων και καταστάσεων που έχουμε ξαναδεί. Παραμένει ένας πλατύς συνασπισμός ανάμεσα στο Δημοκρατικό Κόμμα και τη Δεξιά. Υπάρχουν συμφωνίες που δεν είναι ξεκάθαρες, υπάρχουν υπόγειες διαδρομές ανάμεσα στον Ρέντσι και τον Μπερλουσκόνι και δεν υπάρχει τίποτα το ουσιαστικό για τα δύο πράγματα που καίνε την κοινωνία μας, την εργασία και την ανάκαμψη.
Το μόνο καινούργιο στοιχείο είναι το πρόσωπο του Ρέντσι. Ο τρόπος που κινείται, η ενέργειά του, το παιχνίδι που προσπαθεί να παίξει για να δείξει ότι δεν είναι ο άνθρωπος των εξουσιών και του πολιτικού συστήματος. Αυτά βέβαια δεν αρκούν για να πει κανείς ότι υπάρχει αλλαγή. Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αλλαγή.
* Ο Ρέντσι πάντως καθησύχασε τον Σουλτς, τους σοσιαλιστές και τη Μέρκελ ότι θα «κάνει όλες τις ασκήσεις» που έχουν βάλει στην Ιταλία για να σώσει τις επόμενες γενιές...
Αυτή η ιστορία των «ασκήσεων για το σπίτι» αποτελούν μια πολύ παλιά γερμανική ιδέα. Αποτελεί τη βασική ιδέα του παλιού φιλελευθερισμού. Πρώτα κάνεις τις «ασκήσεις για το σπίτι» και μετά έρχεται η συνεργασία και η αλληλεγγύη. Σε αυτή την αυθαιρεσία στηρίζεται η λογική της λιτότητας που επιβάλλουν. Τις «ασκήσεις για το σπίτι» θα πρέπει να τις κάνει η Ευρώπη γυρίζοντας σελίδα. Πρέπει να ανατρέψουμε αυτή τη λογική και να ανακτήσουμε την Ευρώπη. Δεν μπορεί να λέει κανείς ότι θα κάνει τις «ασκήσεις για το σπίτι» εφαρμόζοντας μια σκληρή λιτότητα, που καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία, για να εφαρμόσει αργότερα πολιτικές αλληλεγγύης. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την αλληλεγγύη ανάμεσα στις χώρες και τους λαούς της Ευρώπης. Δεν μπορεί να επιμένει κάποιος να επιβάλει τιμωρίες και πολύ χειρότερα εντελώς αυθαίρετες.
