«Ματωμένο βιβλίο, ματωμένα χρήματα». Καταλαβαίνω τη συναισθηματική αντίδραση του Κώστα Μπακογιάννη για το βιβλίο του Κουφοντίνα στις εκδόσεις Λιβάνη, αφού έχασε τον πατέρα του από τις σφαίρες της 17Ν. Κατανοώ και όλες τις αντιδράσεις των ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους από τη δράση της τρομοκρατίας.
Καθόλου δεν καταλαβαίνω όμως τις οργισμένες αντιδράσεις ανθρώπων όπως ο Π. Τατσόπουλος, ο Αύγουστος Κορτώ και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός δημοσιογράφων, διανοούμενων και άλλων επικοινωνιολόγων για το βιβλίο. Κύριο επιχείρημα ότι πρόκειται για δικαιολόγηση των «εγκλημάτων ενός δολοφόνου» κ.λπ.
Μάλιστα, αλλά, αν όλοι αυτοί ήθελαν να είναι έστω και ελάχιστα συνεπείς με τις απόψεις που εκφράζουν σήμερα, έπρεπε να έχουν αντιταχθεί και στη δημοσίευση των απολογιών των μελών της 17Ν στα δικαστήρια από όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, αφού τί άλλο ήταν παρά δικαιολόγηση εγκλημάτων;
Θα έπρεπε επίσης να είχαν μποϋκοτάρει, όπως λένε πως θα κάνουν τώρα για τον Λιβάνη, και όλα τα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη ("Νέα", "Βήμα", κ.λπ.), καθώς και όλες τις άλλες εφημερίδες, τα κανάλια (μεταξύ τους και το Mega), αλλά και τα ραδιόφωνα που είχαν συχνά φιλοξενήσει απόψεις μελών της 17Ν. Κι αυτό γιατί δεν έκαναν τίποτε άλλο αυτές οι απόψεις -είναι προφανές- παρά να δικαιολογούν τα «εγκλήματα των δολοφόνων». Το ίδιο ισχύει και με την πρόσφατη δημοσιοποίηση του βίντεο του Ξηρού.
Λοιπόν; Λοιπόν, σύμφωνα με τη λογική των παραπάνω πολιτών, δεν έπρεπε να έχουν δημοσιευθεί ούτε οι απολογίες στα δικαστήρια ούτε οι συνεντεύξεις στα ΜΜΕ, με τη λογική ότι όλα αυτά ήταν δικαιολογίες εγκλημάτων.
Μας λένε δηλαδή όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι πολίτες πως υποστηρίζουν ότι πρέπει να εφαρμόζεται λογοκρισία για τα πολιτικά εγκλήματα, και μάλιστα προληπτική, αν θέλουν να είναι συνεπείς με τη σκέψη και τα λόγια τους. Δηλαδή μούγκα στη στρούγκα. Δεν είναι σοβαρές αυτές οι απόψεις, αλλά πάλι πόσα πράγματα είναι σοβαρά στην σημερινή Ελλάδα μας;
