Την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου, νιώθοντας την ανάγκη να πω ένα ελάχιστο, ευχαριστώ, στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ που καθημερινά παραδίδουν μαθήματα αγωνιστικού ήθους και περηφάνιας, τους αφιέρωσα λίγες μονάχα λέξεις, μιας και αυτές οι γυναίκες με τη στάση τους «καθαρίζουν» τις εργασιακές συνειδήσεις πολλών εξ ημών. Ως δείγμα σεβασμού στην αξιοπρέπεια που επιδεικνύουν καθημερινά, τους αφιέρωσα ένα μικρό απόσπασμα από ένα ξεχασμένο διήγημα του Ρένου Αποστολίδη και μια χούφτα λέξεις βγαλμένες από καρδιάς. Την επόμενη μέρα η εκπρόσωπός τους έστειλε ένα συγκινητικό μήνυμα στην εφημερίδα, που από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό τους και συμπαραστέκεται καθημερινά στον δίκαιο αγώνα τους. Σε προσωπικό επίπεδο το μήνυμά τους ήταν μια από τις σημαντικότερες ανταμοιβές που έχω εισπράξει στα είκοσι χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας:
«Οι καθαρίστριες του υπ. Οικονομικών θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την 'Αυγή' και τους δημοσιογράφους της που εδώ και πέντε μήνες έχουν σταθεί στο πλευρό μας, στον αγώνα που δίνουμε για δουλειά και ζωή. Θέλουμε όμως ειδικά να σταθούμε στο άρθρο του Π. Κατσάκου στις 25.02.2014 για την ιδιαίτερα συναισθηματική προσέγγιση του θέματός μας. Δεν ξέρουμε τελικά αν ή πόσο αξίζουμε, ξέρουμε όμως πόσο εσείς μας έχετε εκτιμήσει και αυτό για μας είναι το σημαντικότερο, γιατί πήραμε ένα σημαντικό μάθημα για τη ζωή μας από 'δώ και 'μπρός, ότι μπορούμε όλοι μαζί οι εργαζόμενοι από το δικό του μετερίζι ο κάθε ένας, να απλώσουν ο ένας στον άλλο το χέρι και να γίνει πράξη ζωής η λέξη 'σύντροφος'. Ευχαριστούμε...».
Όχι, συντρόφισσες. Εμείς σας ευχαριστούμε.
