Τρία σύντομα σχόλια με ευκαιρία την προχθεσινή παρουσίαση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτον: Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και όλη η Αριστερά, ιστορικά και για λόγους που δεν είναι δύσκολο να εξηγηθούν, αλλά δεν είναι και της παρούσης, τασσόταν πάντα υπέρ της μείωσης της στρατιωτικής θητείας και εν τέλει της κατάργησης της υποχρεωτικής στράτευσης. Η θέση αυτή θα πρέπει να προσαρμοστεί υπό το εξής πρίσμα:
Η ύπαρξη αμιγώς επαγγελματικού στρατού, που δεν αφορά δηλαδή μόνο τα υψηλής εξειδίκευσης στελέχη, αλλά επεκτείνεται και στις κατώτερες βαθμίδες μέχρι του στρατιώτη, όπως παράδειγμα με τους ΕΠΟΠ, ενέχει έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο: Τη δημιουργία στεγανών μονάδων, οι οποίες αναπτύσσουν αυτόνομο esprit de corps και μπορούν να εξελιχθούν σε σώματα πραιτοριανών σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της χώρας, αλλά και να εκθέσουν τη χώρα στο εξωτερικό.
Είναι αναγκαία η συμμετοχή στρατεύσιμων σε όλες ανεξαιρέτως τις στρατιωτικές μονάδες. Η ύπαρξή τους, η «επιμόλυνση» των μονάδων με κληρωτούς αποτελεί μερική έστω εγγύηση ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα αποτελούν έναν τομέα του Δημοσίου ενταγμένο στις βασικές παραδοχές, αξίες και προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας. Το αντίθετο ακριβώς προσπαθεί να κάνει η παρούσα κυβέρνηση ανακαλύπτοντας την κοινωνική κατηγορία των «ένστολων».
Δεύτερον: Παραδοσιακά στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, άνθρωποι που αποστρατεύονται από τις Ένοπλες Δυνάμεις, συνήθως στο επίπεδο της ηγεσίας, αναζητούν μια νέα καριέρα στην πολιτική. Δύο ενδεικτικές πρόσφατες περιπτώσεις προς αποφυγήν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχες περιπτώσεις προς μίμησιν. Πρώην ΑΓΕΕΘΑ, ο οποίος πολιτεύθηκε και εξελέγη (και μάλιστα με πραξικόπημα του εκλογοδικείου), ανέλαβε μετά το χαρτοφυλάκιο της Δημοσίας Τάξεως.
Το πρώτο που έκανε ήταν να προσλάβει πρώην ΕΠΟΠ καταδρομείς, να τους περάσει ταχύρρυθμη εκπαίδευση όχι στις αστυνομικές σχολές, αλλά στο Μεγάλο Πεύκο, να τους ντύσει στα μπλε και να τους βγάλει στους δρόμους της Αθήνας με αυτά τα «προσόντα». Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, κατέληξαν στις ομάδες ΔΕΛΤΑ (τα ΜΑΤ με παπιά δηλαδή), των οποίων την εγκληματική δράση έχει κατ' επανάληψιν καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερο παράδειγμα, επίσης πρώην αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων με δεδηλωμένες πολιτικές φιλοδοξίες, ο οποίος σε συνέντευξή του επετειακή για τα Ίμια είχε πει μεταξύ άλλων ότι, αν ηγείτο ο ίδιος την κρίσιμη βραδιά των Ιμίων θα έβαζε φωτιά με φωτοβολίδες στο νησάκι (Γενάρη μήνα σε νησί χωρίς βλάστηση και υπό βροχή), και μετά -λέει- θα έστελνε τα πυροσβεστικά αεροσκάφη (που δεν πετούν νύχτα) να σβήσουν τη φωτιά και να ξεπλύνουν τους Τούρκους καταδρομείς. Γελάνε και οι λαδομπογιές με τέτοια προκλητική επιπολαιότητα ή επιδεικτική άγνοια του αντικειμένου του.
Τρίτον: Όταν χτύπησε ο τυφώνας Κατρίνα τη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ, ο πρόεδρος Μπους άφησε την κατεστραμμένη πόλη στην τύχη της, δηλαδή στην ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία δραστηριοποιήθηκε με καθυστέρηση και βοήθησε όσους είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν, δηλαδή αυτούς που είχαν τη μικρότερη ανάγκη. Αυτές τις ημέρες η βρετανική κοινή γνώμη έχει ξεσηκωθεί κατά του πρωθυπουργού Κάμερον για την αδυναμία ή απροθυμία του να κινητοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε αρωγή της χώρας, η οποία υφίσταται τεράστιες καταστροφές από πλημμύρες.
Προ εβδομάδος στην Κεφαλλονιά είδαμε το αρματαγωγό του Ναυτικού να φτάνει με καθυστέρηση στο νησί και να παραμένει στα ανοιχτά, καθώς, όπως ελέχθη, δεν είχε τη δυνατότητα να πιάσει στο λιμάνι ούτε να προσαιγιαλωθεί σε κάποια παραλία, αφού δεν είχε ούτε δύτες ούτε γεωπροωθητή. Ένα εξειδικευμένο αποβατικό σκάφος δηλαδή δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει εν καιρώ ειρήνης και απερίσπαστο και με το φως της ημέρας αυτό για το οποίο έχει χτιστεί και είναι εκπαιδευμένο το πλήρωμά του να κάνει στον πόλεμο νύχτα και βαλλόμενο. Και προφανώς δεν έφταιγε ο κυβερνήτης.
Είναι προφανές ότι η συμμετοχή με αυξημένη ευθύνη και αρμοδιότητα των Ενόπλων Δυνάμεων στην Πολιτική Προστασία και στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών είναι ασυγχώρητα υποβαθμισμένη και αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά εγγράφεται στη συνολική αντίληψη ιδιωτικοποίησης βασικών λειτουργιών του κράτους.
